Malum!

Sevgili büyüğümüz, "Birinci Cihan Harbi"nde sevmediği ve hatta inanmadığı adamlarla birlikte yedi düvele karşı açılan zorlu mücadelede kendini sırf "Millet-i İslam" için ortaya atan, "Milli Mücadele"de İstiklal Marşı"nı yazan, haysiyetiyle yaşamak uğruna makamlardan vazgeçen, doğruluktan ayrılmak yerine gönüllü sürgününe koşan ve çok şükür son nefesini İstanbul"da veren "Mehmet Akif"imizi hak ettiği ölçülerde maalesef yad edemedik. Malum!

Şartlar öyle gerektirdi, hataydı, şuydu buydu ama Osmanlı Devleti Almanya (ve Avusturya) ile ittifak etmişti. Ölüm-kalım meselesiydi. İçeriden, dışarıdan, Osmanlı"yı yıkmaya azmedenler çok idi. İngilizlerin, Fransızların "Size asırlardır mahrum kaldığınız saltanatlarınızı, hükümranlıklarınızı, hatta hilafet haklarınızı bile iade edeceğiz" telkinleri ve teşvikleriyle sarhoş olan zavallılar, Millet-i İslam"ın elde kalmış yegane siyasi ve askeri gücünün yok edileceğini belli ki düşünememişlerdi. "Hilafet" gitti, bir daha geri geldi mi? Sonrası, malum!

Cihan Harbi"nin en çetin günlerinde "Akif"imiz Arabistan çöllerinde hep bunları o zavallılara anlatmak için koştu durdu. Bu halis adam, en kavi müttefiklerimiz olması gerekenlere yeri geldi dil döktü, yeri geldi yalvardı.. Ne yazık ki kabile, ırk, saltanat ihtirasları ağır bastı. Bir serap uğruna savaşan muhterisler Osmanlı bayrağının indirildiği her yere İngiliz ve Fransız bayraklarının çekildiklerini gördüklerinde hakikatte ne yaptıklarını anladılar. İngiliz generali Allenby muzaffer bir Haçlı komutanı edasıyla "Kudüs-ü Şerif"e girmişti. Niyeti, malum!

Kudüs düştüğünde Mehmet Akif Viyana"da idi. Orada karşılaştığı bir vakadan büyük bir teessüre kapılmıştı. Bir gün yakın dostu Mithat Cemal Kuntay ona Tevfik Fikret"in "Milletim nev"i beşerdir, vatanım ruy-i zemin" mısrasını okuduğunda, "Sen de bu yalana inanıyor musun?" diyerek vakayı aktarmıştı. Kuntay vakayı Akif"in ağzından şöyle anlatır:

Bir gece Viyana kiliselerinin çanları çalmaya başladı, otelin penceresinden baktım, caddede her elde bir mum herkes haykırıyordu. Kendi kendime, "Müttefikimiz Viyanalılar galiba cephede muzafferiyet kazandılar", dedim. Sokağa fırladım. Bir dükkancıya, "Bir zafer haberi mi var?", dedim. Adam, "Zafer de söz mü, İngilizler Müslümanlardan Kudüs"ü aldılar. İngiliz ordusu Allenby"nin kumandasında Kudüs"e girdi. Mukaddes şehir Hilal"den kurtuldu, Haç"a kavuştu." Akif bunu anlattıktan sonra gözlerime dik dik baktı, "milletim nev"i beşer, vatanım ruy-i zemin. Öyle mi?, dedi. Sonra ilave etti, "Biz bu yalana inanırsak, ne milletimiz kalır, ne ruyi zeminimiz! Avrupa"nın nev"i beşerinde ben yoksam, benim nev"i beşerimde de o yoktur."

Güya müttefiklerimizin, bizimle yan yana savaşırlarken bile hakikatte kalpleri başka başka idi. Hakiki müttefikimiz olması lazım gelen kabile şefleri ise kalplerini düşmana açmışlardı. Biz de kaybettik, onlar da kaybetti. Büyük bir felaketti. Sevgili Akif "Felaket, cürmün cezası değildir; cürmün bizzat kendisidir" dermiş, haklıydı. Bir sürü "devlet olamayan devlet" çıkardık bir imparatorluktan. Sonuçları canımızı yaktı. O sonuçlarla boğuşuyoruz hala. Akif"i yad ederken başka bir misal de anlatabilirdim ama hatırıma bu misal düştü. Nedeni, malum!