Otuz yıl sonra “eyvah, kullanılmışız” demenin faydası olur mu?

Gazetecinin görevi hatırlatmaktır.. Genç kuşakları uyarmak da eli kalem tutanların görevidir. 1980''den sonra doğanlar elbette “12 Eylül” öncesinin kanlı ve karanlık olaylarını, o olaylara tanık olanlar kadar sıcak şekilde hissetmezler.

Şimdi bir tarihi mektup hatırlatacağım…

Mektup tarihi 2 Haziran 1977..

Yazan, Başbakan Süleyman Demirel..

Mektubun muhatabı CHP lideri Bülent Ecevit..

Demirel''in mektubu Ecevit''e elden ulaştırıldı.

Peki mektupta ne yazıyordu?

1973 seçimlerinde CHP''yi birinci parti çıkaran Ecevit''in rüzgarı devam ediyordu.

Türkiye 5 Haziran 1977''de yeni bir seçime giriyordu..

Yine “o birileri” bu seçimin yapılmasını istemiyordu..

1 Mayıs 1977''de İstanbul''da Taksim meydanı kana bulanmış, 34 kişi yaşamını yitirmişti.

29 Mayıs''ta İzmir Çiğli Havaalanı''nda Ecevit bir silahlı suikast girişimine maruz kalmıştı..

Bir polisin tabancasından çıkan çok özel bir kurşun Ecevit''i es geçmişti ama hemen yanındaki CHP''li Mehmet İsvan''ın bacağına saplanmıştı..

Tabancanın kazara patladığı iddia edildiyse de kimse buna inanmadı..

Olay öylece kapandı gitti..

Yine aynı gün Sirkeci Garı ve Yeşilköy Havaalanı''nda patlayan bombalar sonucunda beş kişi yaşamını yitirdi..

Bombaları kimin koyduğu hiçbir zaman ortaya çıkarılamadı.

Miting için gittiği yerlerde Ecevit saldırılara uğruyordu.

3 Haziran''da Ecevit Taksim meydanında konuşacaktı..

Demirel, “gizli, zata mahsus” kayıtlı mektubunda Ecevit''i bir suikaste uğrayabileceği uyarısında bulunuyordu.

Demirel mektubunda Sharaton Otelinin üst katlardaki odalardan birinden dürbünlü bir tüfekle ateş edileceğini belirtiyor ve şöyle devam ediyordu:

“Bu teşebbüsün 29 Mayıs 1977 günü İzmir Çiğli Havaalanında cereyan eden olayla birlikte, 1 Mayıs 1977de Taksim meydanında vukua gelen olaylardan cesaret alan, iç barışı büyük ölçüde sarsabilecek kanlı tertiplere karar veren ve ayrıca 5 Haziran 1977 tarihinde yapılacak olan seçimlerden bir fayda ummayan, seçimlerin yapılmasını arzulamayan veya seçimlere gölge düşürmek isteyen illegal komünist –terörist örgütlerin yanı sıra memleketimizi iç meselelerle uğraştırmak isteyen yabancı kuruluşların ve uluslararası tedhiş teşekküllerinin muhtemel suikast ve sabotaj eylemleri ile özellikle vazifelendirilmiş kimseler tarafından yapılmak istendiği alınan haberler meyanındadır.”

Demirel aynı mektubu Cumhurbaşkanlığı''na, MİT''e, Genelkurmay''a ve İçişleri Bakanlığına da ayrıca göndermişti.

Demirel''in gerekçeleri doğruydu, birileri seçimlerin yapılmasını istemiyordu..

O günlerde darbe yapmak isteyen bir cuntanın oluştuğu iddiaları vardı.

Demirel suikast girişimi için komünist örgütleri yahut ülke dışındaki kuruluşları adres gösteriyordu.

Tabii ki doğru değildi bu ve zaten Demirel''in amacı suikastin önüne geçmekti..

Demirel''in mektubu Ecevit tarafından radyoda o akşam kamuoyuna açıklandı..

Girişim deşifre edildiği için ertesi gün Ecevit Taksim meydanında konuştu.

O gün daha başka ilginç gelişmeler de oldu..

Kara Kuvvetleri Komutanı Org. Namık Kemal Ersun Ağustos Şurası beklenmeden emekli edildi..

Emekli edilenler Org. Ersun''la sınırlı değildi elbette..

Gerisi Ağustos Şurasında gelecekti..

Dedikodulara göre 5 Haziran seçimlerinden önce bir darbe teşebbüsü gerçekleşecekti.

Belki bir cunta tasfiye edildi ama darbe tehdidi son bulmamıştı.

Bakın bugün de Türkiye bir referandum sürecinde..

Mini anayasa paketi önemli değişiklikler içeriyor..

Bakın bugün de şurada burada provokasyon kokan olaylar yaşıyoruz..

İnegöl''den, Dörtyol''dan pis kokular geliyor..

Memleketin selametini her şeyin üstünde tutanlar çok dikkatli olmak zorundalar..

Bu yüzden Demirel''in 33 yıl önce Ecevit''e gönderdiği mektubu hatırlatmak istedik..

Demirel''in o mektupta sözünü ettiği 1 Mayıs 1977''deki Taksim Olayları da, önceden tasarlanmış bir provokasyon sonucunda gerçekleşmişti.

1 Mayıs kutlamaları DİSK''in önderlik ettiği bir komite tarafından üstlenilmişti..

DİSK seçimlerde CHP''yi destekleme kararı almıştı..

Lakin DİSK''i tutmayan ve kıyasıya eleştiren radikal sol gruplar da kutlamalarda yer almak istiyorlardı..

1 Mayıs öncesinde bir bildiriler savaşı yaşanıyordu..

Sol fraksiyonlar da kendi aralarında bir hesaplaşma için 1 Mayıs''ı bekliyorlardı..

Özellikle “Maocu” olarak bilinen fraksiyonlar Taksim Meydanı''nı bir gövde gösterisine dönüştürmek istiyorlardı..

Üç fraksiyon(Halkın Kurtuluşu, Halkın Yolu, Halkın Birliği) bir araya geliyor, diğerlerini suçluyordu..

Maocu “Aydınlık” ve “Halkın Sesi” fraksiyonu da hem bu üç Maocu fraksiyonu, yanı sıra DİSK ve diğer sol fraksiyonları suçlayıp durmaktaydı..

Fraksiyonlar birbirlerini “ajan provaktörler”, “CIA sosyalistleri” diyerek itham ediyorlardı.

Bu fraksiyonların hepsi de 1 Mayıs kutlamalarını DİSK''in tekeline almasını hazmedemiyordular..

O kadar çok fraksiyon vardı ki listesi sayfalar tutar..

1 Mayıs öncesinde bazı fraksiyon çatışmalarında hayatlarını kaybedenler olmuştu..

Yani, 1 Mayıs günü Taksim meydanında fraksiyonlar arası bir hesaplaşma gerçekleşecekti.

Maocular DİSK''i ve bazı radikal sol grupları “sosyal faşiştler” olarak itham ediyordu..

Diğerleri de onları “Maocu Faşistler” ve “Maocu Bozkurtlar” olarak..

Basın 1 Mayıs''ta fraksiyonlar arası çatışmalar çıkacağını elbirliğiyle ilan etmişti.

DİSK''in aldığı bütün önlemlere karşın olayların önüne geçilemedi.

Miting sırasında patlayan birkaç el silah yeterli oldu..

Dördü beşi silahla, geri kalanı ezilmeler sonucunda 34 insan yaşamını yitirdi..

Görünüşe göre olaylar sol fraksiyonlar tarafından çıkarılmıştı..

Elbette 1 Mayıs 1977''de birbirine düşman olan sol fraksiyonlar önemli rol oynamıştı ama aslında perde arkasından Taksim Meydanı''nı kana bulayanlar bu durumdan ziyadesiyle istifade etmişlerdi..

“Hürriyet” gazetesi, Taksim olaylarının aşırı solcuların tabanca ve silahlarla kalabalığa ateş etmesi sonucunda gerçekleştiğini yazıyordu.

Haber şöyle devam ediyordu:

“Taksim Katliamı''na DİSK''in dün öğleden sonra düzenlediği 1 Mayıs İşçi Bayramı''nı kutlama törenine silahlı baskın yapan Maocu gruplar yol açtı.. Maocuların başlattığı çatışmaya mitinge katılanların da karşılık vermesiyle adeta bir iç savaş yaşandı.. Bu korkunç savaş, sokak aralarına da yayılarak bütün şiddetiyle, iki saat devam etti. Kan gövdeyi götürdüğü çatışmada gözü dönmüş militanlar, arabaları devirip yakarak, bazı dükkanlara da saldırarak tahrip ettiler.”

Milliyet''e göre olaylara DİSK mitingine sızmak isteyen Maocu bir grubun ateş açması neden olmuştu.

“Günaydın” ise “Maocu vatan hainleri işçi bayramını kana buladı” diye manşet atmıştı.

Sağ kesime ait gazetelerin olayı nasıl verdiklerini tahmin edersiniz..

Bu yüzden “merkez medya” denilen gazetelerden örnek veriyorum.

DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler 2 Mayısta yaptığı açıklamada CIA''nın ve büyük sermayenin beslediği ve aralarına “katil ajan” yerleştirdiği “faşist ve “Maocu caniler”den söz ediyor, “faşist ve Maocu ölüm çetelerinin gözü dönmüştü” diyordu.

29 Haziran''da Hürriyet''te yayımlanan bir MİT raporuna göre de olayların başlatan ilk silahın bir Ermeni ve Rum militanı olabileceği öne sürülüyordu.

Öyle ya, olaylarda Türk vatandaşı bir Ermeni ve bir Rum da ezilerek hayatını kaybetmişti nasıl olsa!

Raporda olaylardan sol fraksiyonlar sorumlu tutuluyor ama ilk kurşunu atanların kimliklerinin meçhul olduğu ifade ediliyordu.

Hürriyet''in verdiği bu haberde yer alan raporda şu ilginç ibare de yer alıyordu sevgili okurlar:

“Olay, meçhul bir şahsın Türkiye''de büyük bir olay çıkartma girişimi olarak değerlendirilebilir. Suçlu kimdir? Açıkça belli olan bir suçlu yoktur”.

Gülünç değil mi?

Sol kesim Taksim Faciası''nın bir tertip olduğu konusunda mutabık kalmakla birlikte, olayların başlamasına sebebiyet veren fraksiyonların arasına sızmış provokatörlere de dikkat çekmişlerdi.

Yani sol fraksiyonlar tezgaha gelmiştiler..

“Cumhuriyet” gazetesi genel yayın müdürü Oktay Kurtböke''ye göre durum şuydu:

“Kanımca olay, solun kesitleri arasındaki görüş farklılıklarını keskinleştirmek ve araya onulmaz kan davaları sokmak, demokrasimizin dönüm noktası olmasını beklediğimiz 5 Haziran seçimlerini etkilemek ya da yaptırmamak amacına yönelik bir büyük haince plandı..”

Başbakan Demirel''e göre olaylar Maocu gruplar tarafından yaratılmıştı.

Ecevit ise şöyle diyordu:

“Türk toplumunun demokratik gelişmesine ters düşenler belli ki seçimler yaklaştıkça tertiplerini yoğunlaştırmak niyetindedirler. İstanbul''daki vahim olaylar hiç kuşkusuz bu tertiplerin bir parçasıdır.”

Ecevit demokrasinin yaşamasını isteyen tüm yurttaşların kışkırtmalara kapılmaması gerektiğini ifade ederek, “Demokratik seçim yolunu açık tutmak esenliğe ulaşmak için tek çaredir” şeklinde konuşmuştu..

Bir şey daha söylüyordu Ecevit:

“İstanbul''daki vahim olayın nasıl düzenlendiği süratle ortaya çıkarılabilirse, iki yıldır halkımızı yasa boğan kanlı olaylar dizisiyle ilgili tertipler de büyük ölçüde aydınlanacaktır.”

Ne var ki Ecevit''in bu haklı isteği hiçbir zaman yerine getirilmedi ve süratle 12 Eylül darbesine doğru sürüklendi güzel ülkemiz.

Aradan 33 yıl geçti ama hala 1 Mayıs Faciası üzerindeki karanlık noktalar aydınlanamadı.

Sol çevrelerin gündeme taşıdığı tertip iddiaları da cevapsız kaldı.

Şurası gerçek..

Tezgaha gelmeye müsait gruplar olmasaydı bu facia gerçekleşemezdi.

Solun büyük bir kesimi de bu gerçeği kabul etmiştir..

Provokasyonlar, tertipçilerin “hadi birader gel beraber bir provokasyon yapalım” demesiyle olmuyor..

Uygun şartlar, uygun aktörler ve olayları akıl süzgecinden geçirmeyen fanatik taraftarlar olması gerekiyor..

Acaba 33 yıl sonra, Taksim olaylarının başlamasına sebebiyet veren fraksiyonların liderleri 34 insanın yaşamına mal olan bu provokasyon için “keşke alet olmasaydık, katılmasaydık kutlamalara” demişler midir, doğrusu çok merak ediyorum.

Sorum Çorum, Maraş, Sivas gibi arkası karanlık kanlı olaylar ve tarafları için de geçerli elbette..

Bakın Gazi mahallesinde kahveler tarandığında yaşlı bir alevi insanımız da yaşamını yitirmişti.

Yaşlı alevinin öldürülmesi “Alevi Dedesini öldürdüler” diye duyurulmuştu.

Gerisini hatırlıyorsunuz..

Ülkemizin bir daha böyle karanlık tezgahlar yaşamaması için, insanlarımızın boş yere yaşamlarını yitirmemesi için, saçma sapan düşmanlıkların kökleşmemesi için, demokrasimizin kesintiye uğramaması için bu uyarıyı yapmak boynumuzun borcudur.

İnegöl ve Dörtyol olaylarını analiz ederken hiç kuşkusuz geçmişe bakmak ve neleri kaybettiğimizi idrak etmek gerekiyor.

Bu yüzden hep birlikte kışkırtmalara karşı uyanık olalım.

Otuz kırk yıl sonra “eyvah, bizi acaip kullanmışlar” demenin bir faydası var mı sevgili okurlar?