Savaş üzerine

Prusyalı general Carl von Clausewitz," Savaş üzerine" isimli meşhur çalışmasında şöyle demişti:

"Savaşın sadece politik bir eylem olmakla kalmayıp gerçek bir politik araç, politik ilişkilerin bir devamı ve bunların başka araçlarla gerçekleştirilmesi olduğunu görüyoruz. Savaşın bütün özelliği, kullandığı araçların özelliğinden ileri gelir."

Politikaya, şahıslaşmış devletin zekası olarak bakılması gerektiğini belirten Clausewitz, savaşın başlatılması yahut durdurulması için politik gökyüzündeki burçların hareketlerini hesaplamak zorunluğuna da değinmişti.

Yani, savaş kararı öyle hemencecik alınacak türden bir karar değildir.

Hele de Esed rejimi gibi taşeronlaşmış mafyatik bir devletçiğin "Makyavel"e şapka çıkartan politik tarihine biraz vakıfsanız, hesaba katmanız gereken pek çok unsur vardır karşınızda.

"Soğuk Savaş" döneminden kalma bu kiralık rejim, Suriye halkının büyük bir çoğunluğuyla da savaş halinde. Birkaç yıldır Türkiye, bu diktatör oğlu diktatörü ehlileştirmeye ve halkına reva gördüğü bu karanlık rejime son vermesi için yardımcı olmaya çalıştı.

Bütün iyi niyetli girişimlere karşı Beşar Esed hep "Roma Janus''u"nu andıran iki yüzlülükle karşıladı ve hep savsaklama yolunu seçti.

Bir yandan "yapacağım ama zaman lazım" dedi, öte yandan da azınlık iktidarını daha da tahkim etti. Arap devrimleri, Esed rejiminin iki yüzlülüğünü teşhir etti.

Beşar Esed bıraksa bile etrafı bırakmıyor, etrafı bıraksa Suriye''yi Doğu Akdeniz''de bir ileri karakol olarak gören(Doğu, Batı veya Kuzey''deki) güçler bırakmıyor.Türkiye bütün bu şeytani dengeleri hesaplamak zorunda.

Suriye halkının büyük çoğunluğunun taleplerine yaslanan özgürlük mücadelesi bu şeytan dengesini er ya da geç bozacaktır.

Suriyeliler, Esed rejiminin gitmesini istiyor, Esed rejimi gitmemek için her türlü yola başvuruyor.

Türkiye Suriyelilerin haklı taleplerine destek veriyor.

Bu noktada ortak politik amaç, Esed rejiminin gitmesidir.

Clausewitz''in dediği gibi, politik amaç "gaye", savaş ise "araç"tır ve araç hiçbir zaman amaçtan ayrı düşünülemez.

Hükümet, savaş çığırtkanlığına, maceracılığa, aceleciliğe prim vermeden hukukun ve diplomasinin yolundan gidiyor.

Şimdlik doğrusu da budur.

"28 Şubat" sürecinin Genel Kurmay Başkanı İsmail Hakkı Karadayı''ya göre dönemin Genelkurmay İkinci Başkanı Org. Çevik Bir''in Sincan''da yürütülen tanklar için "demokrasiye balans ayarı yaptık" demesi "boşboğazlık", Tümgeneral Erol Özkasnak''ın "postmodern darbe" isimlendirmesi yapması ise "dangalaklık" imiş.

Karadayı''nın yakın çalışma arkadaşlarını hedef alan sözleri önemli ama geç gelen bir açıklama.

Öte yandan Karadayı''nın "27 Mayıs" darbesiyle ilgili sorulan sorulara cevap verirken "Türkçe ezan" hakkında sarfettiği şu sözler de ilginçtir:

"Türkçe ezan ne güzeldi, okununca herkes ne dediğini anlıyordu, tüylerim ürpererek dinliyordum, anlıyordum, şimdi anlamıyoruz. ''Tanrı uludur'' denilince herkes anlıyordu, şimdi kimse anlamıyor. Menderes''in bunu değiştirmesi en önemli hatalarından birisi oldu. Bu doğru değildi."

Ezan bir çağrıdır, dünyanın her yanında aynı şekilde okunur ve aynı şekilde anlaşıılır.

"Türkçe" konuşan da, "Arapça" konuşan da, "Kürtçe" konuşan da, "Farsça" konuşan da Ezan''ın ne anlama geldiğini bilir.

Elbette her insan kendi lisanıyla ve lisan-ı haliyle Allah''a yakarır, dua eder ama ezan evrenseldir.

Beş yaşında bir çocuk bile Ezan''ın insanları neye çağırdığını bilirken, Karadayı''nın bu sözleri biraz tuhaf kaçmamış mı?

Cebren uygulanan "Türkçe ezan" yanlış bir uygulamaydı ve tutmamıştı. Bu yüzden ezanın aslına uygun olarak okunması için bir Meclis kararı yeterli olmuştu.

Suriye''nin keşif uçağımızı vurması karşısında teyakkuz halindeyiz ama Türkiye''mizin ince bir buz tabakası üzerinde durduğunu da aklımızdan çıkarmamalıyız.

Yaşadığımız tarihi tecrübeler hepimizi sağduyulu ve dikkatli davranmaya yöneltiyor.

Çoğumuzun içinden "artık çok oldu, biz de vuralım" diye geçtiğini biliyorum.

İçimizde bir başka ses ise "infiale kapılmayalım, öfkemizi bastıralım" diyor bize.

Büyük milletimiz, bin yıldan bu yana yaşadığı tecrübeleri tarihsel hafızasına kaydetmiştir.

O derin hafıza Esed rejiminin keşif uçağımızı vurması olayında da işlemeye başladı.

Pilot Yüzbaşı Gökhan Ertan''ın babası Ali Ertan bakın ne demiş:

"Bizim ülkemiz, ''Bir pilotumuz öldü, hadi savaşa girelim'' diyecek bir ülke değil. Bir pilot için, bir uçak için, 50 uçak için bir ülkenin savaşa girmesi bize yakışmaz. (..)"Uçağı düşmüş olabilir, ölmüş de olabilir. Bugün olur yarın olur önemli değil. Önemli olan oğlumun bu millete hizmet etmesi..."

Acısını içine gömen bu babanın memleketin selameti için sergilediği sağduyuyu görüyor musunuz?

İktidarıyla muhalefetiyle hep birlikte "ortak bir ses" çıkarabilmeliyiz.

Aziz büyüğümüz Mehmed Akif, Milli Mücadele''de, Kastamonu''da, Nasrullah Camii''nde şu konuşmayı apmıştı:

"Milletler topla, tüfekle, zırhıyla, ordularla, tayyarelerle yıkılmaz. Milletler, ancak, aralarındaki rabıtalar çözülerek, kendi başının derdine, kendi havasına, kendi menfaatine, kendi menfaatini temin etmek kaygısına düştüğünde yıkılır. Düşmanlarımızın bugün bizden istedikleri, ne filan vilayet, ne filan sancaktır; doğrudan doğruya başımızdır, devletimizdir... Ey cemaat, gözünüzü açınız, ibret alın. Bizim senelerden beri kanımızı, iliğimizi kurutan dahili meseleler yok mu? Havran meselesi, Şam meselesi, Yemen meselesi, Kürdistan meselesi, Arnavutluk meselesi... Bunların hepsi düşman parmağı ile çıkarılmış meselelerdir. Artık kime hizmet ettiğinizi, kimin hesabına birbirinizin gırtlağına sarıldığınızı anlamak zamanı zannediyorum ki gelmiştir. Allah rızası için olsun, aklımızı başımıza toplayalım.''

Öğretmen Ali Ertan beyefendi de, hatip-şair Mehmed Akif de bu büyük milletin evlatları.

Bu büyük milletin efradı olmaktan gurur duyuyorum.