TR
EN
AR
FR
RU
UR
Kılık-kıyafet bir güvenlik meselesi midir?
İç
siyasette yaşanan gerginlikler, bir bütün olarak dış dünyadaki görüntümüzün ne şekilde oluşmakta olduğunu düşünmemizi engelliyor. Başka toplumlarla ilgili olduğu zaman gülerek karşılanacak bir çok olay bizim için artık son derece doğal gelmeye başlıyor. Mesela, Türkiye'deki tartışmaları bir an zihninizden uzaklaştırarak evinizde televizyon seyrederken, şu mealde haberleri dinleseniz bu haberlerin konusu olan olayların cereyan ettiği ülkeler hakkında neler düşünürdünüz? "Hindu Nepal Başbakanı budistierin özel kıyafetlerinin Ulusal Güvenlik Konseyi tarafından ele alınacağını duyurdu." "Papua Yeni Gine Ulusal Güvenlik Kurulu, aboroginlerin giydikleri kıyafetlerin durumunu tartışacak." "Güney Afrika Cumhuriyeti Devlet Başkanı Mandela, Zulu kabilesine mensup üniversiteli kızların kıyafetlerinin beyazları rahatsız ettiğini ve bu rahatsızlıktan kaynaklanan problemin Ulusal Güvenlik Kurulu'nca ele alınarak karara bağlanacağını açıkladı." Böylesi haberleri dinlediğimizde herhalde bu ülkelerin siyasi kültür olgunluğu ve devlöt geleneği açısından acınacak bir durumda olduğu gibi bir kanaata varırız. Geçtiğimiz hafta kılık kıyafet meselesinin Milli Güvenlik Kurulu'na getirileceğini açıklayan Başbakan Mesut Yılmaz'ın konuşmasını değişik ülkelerde dinleyen insanlar da eminim önce kılık kıyafet ile milli güvenlik kavramı arasındaki ilişkiyi anlamakta güçlük çekmişler; sonra da bu haberi daha lise kitaplarında zihinlerine bir önyargı olarak yerleştirilmiş otoriter ve barbar Türk imajı ile birleştirerek hakkımızda son derece olumsuz bir hükme ulaşmışlardır.
Daha dün otoriter bir rejimden kurtulan bir Rus, bu haberi dinlediğinde muhtemelen "Türkler bizim üçyüz yıl önce Rusları modernleştirmek için ahalinin sakallarını zorla kestiren Büyük (Deli) Petro zamanını yaşıyorlar; mesela Dostoyevski ya da Tolstoy bugün yaşasaydı onları Türk üniversitelerinin kapısından içeri sokmayacaklardı" demiştir. Bir Fransız ayni haber karşısında "Türkler bizim bir asır önce Üçüncü Cumhuriyet döneminde yaptıklarımızı bugün yaşatmaya çalışıyorlar; ayrıca başörtüsü yüzünden bize karşı İstiklal Savaşını başlatanların torunları ayni örtüyü bugün kendi güvenliklerini tehdit eden bir unsur olarak görüyorlar, bu nasıl iştir?" diye kendi kendine sormuştur. Bir Amerikalı, zencilerle beyazların ayni okulda okumaları uygulaması üzerine Boston'da yaklaşık elli yıl önce yaşanan gerginlikleri hatırlayarak "biz renkleri ve sosyal statüleri farklı insanları ortak bir vatandaşlık bilincine kavuşturmak için yoğun bir uğraş verirken, Türkler asırlarca ayni topraklarda yaşamış, dili, dini, rengi ayni insanları kılık kıyafet konusunda farklı kamplara ayırmayı ve bunu bir güvenlik meselesi haline getirmeyi nasıl başardılar?" diye hayret ederken, bir Çinli "biz Mao'nun tek tip kıyafet anlayışını kırmaya çalışırken, üniversite gibi ülke seçkinlerini yetiştirmeyi hedef edinen kurumlarda bunu uygulamaya çalışan Türkler acaba Mao'yu yeni mi keşfettiler?" diye istihza ile karışık gülmüştür.
Kıyafetleri, dilleri, görünüşleri, kültürleri, din ve mezhepleri farklı kırkı aşkın topluluğu birarada tutma becerisini ve müsamahasını göstermiş bir siyasi kültürü ve devlet geleneğini miras almış bulunan bizler, bu görüntüyü haketmiyoruz. Uluslararası forumlarda ve yayınlarda hiç bir siyaset geleneğine sahip olmayan toplumlarla birlikte adımızın zikredilmesi hepimizi kahrediyor. Ne Batı toplumlarının standartlarına ulaşabiliyoruz; ne Doğu toplumlarının kimlik onurunu, bir Gandi misali, taşıyabiliyoruz. Toplumun kahir ekseriyetine hakim olan kollektif aklın, bilincin ve onurun devreye girme vaktidir. Bu kollektif aklın ve bilincin güvenlik boyutunu ele alması gereken MGK umarız ilk toplantısında kılık ve kıyafet ile milli güvenlik arasında kurulmak istenen anlamsız ilişkiyi reddeder ve kılık kıyafetin bir ferdi tercih meselesi olduğunu ilan ederek, gündeminden, bir daha girmemek üzere çıkartır.
Steplere son derece dağınık bir şekilde yayılmış olan Rusları biraraya getirerek daha sonra soğuk savaş döneminin süper gücü haline gelen SSCB'ne dönüşecek olan büyük bir Avrasya imparatorluğunun temellerine atan Petro'nun iki lakabı vardır: Birisi Büyük diğeri Deli Petro. Büyük lakabını Rus-Sovyet stratejisinin ilk teorik ve pratik temellerini atmış olması dolayısıyla, deli lakabını ise Rusların geleneksel kıyafetlerini ve sakallarını tasfiye etmek için uyguladığı yöntemler dolayısıyla almıştır. Bizim de, bu toprakların insanlarını kılık kıyafet gibi konularda delice bölecek tartışmalar yerine, toplumun üzerine karabasan gibi çökmüş sisleri dağıtacak büyük vizyonlara ve engin ufuklara ihtiyacımız var.
Bugün milli güvenlikle ilgili temel meselemiz, 21. yüzyılın ana stratejik parametrelerinin belirlenmeye başlandığı bir dönemde, Türkiye'nin potansiyelinin jeopolitik, jeoekonomik ve jeokültürel bütün unsurlarıyla yeniden değerlendirilmesidir. Belki de önümüzdeki birkaç asra kadar etkinliğini sürdürebilecek yeni bir stratejik ufku ve bilimsel düzeyi yakalama çabasının eksikliği her zeminde hissedilmektedir. Üniversiteler ve araştırma kurumları herşeyden önce bu eksikliği giderme konusuna yoğunlaşarak ülkenin önünü açmalıdırlar.
Gerek global gerekse bölgesel anlamda kan kaybettiğimiz bir dönemde dikkatlerimizi iç çelişkilere yoğunlaştırmamız, kılık ve kıyafeti bireysel bir tercih değil de, bir düşmanlık vesilesi olarak görmemiz zaten sınırlı olan zihni enerjimizin içerde son derece verimsiz bir şekilde harcanmasına yol açmaktadır. Balkanlar'ın ve Kafkaslar'ın yeniden hareketlendiği, Ortadoğu'nun her an sıcak bir çatışmanın eşiğine gelebildiği bir konjunktürde ülke gündeminin ve MGK'nun dünyanın hiç bir ülkesinde görülmeyen yasakların doğurduğu kılık kıyafet tartışması ile meşgul edilmesi kuşatma altındaki Bizans önderlerinin meleklerin cinsiyetini tartışması kadar anlamsızdır.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.