TR
EN
AR
FR
RU
UR
Mağdurlar dengesizliği
DÜNKÜ
gazetelerden birinin ilk sayfasında yer alan bir başlık sekiz yıllık temel eğitim konusunun İmam-Hatip Liseleri'ne kilitlenmesinin sebebini de açık bir şekilde ortaya koyuyordu: "Sekiz yıllık eğitim mağduru: Özel yabancı liseler" başlıklı bu haber-yazı, sekiz yıllık eğitimin çağdaş eğitimin olmazsa olmaz şartı olan teknik bir mesele olduğu, dolayısıyla İmam-Hatipler'e karşı bir tavır içermediği görüşünün samimiyetinde ciddi kuşkular uyandırmaktadır. İmam-Hatipler'le ilgili bir kamuoyu oluşturana kadar bu görüşü dile getirenler, şimdi özel yabancı liseler ve konservatuar ilgili ayrıcalıklı bir sistemi gündeme getirmektedirler. Gerçekten de sekiz yıllık eğitime kesintisiz bir şekilde geçilmesi kararı içerdiği ideolojik boyut dolayısıyla yeterince tartışılmamış ve yan etkileri gerektiği gibi ele alınmamıştır. Türkiye'nin son onbeş yıl içinde önemli bir kaynak aktarımı yaptığı Anadolu Liseleri projesi yeni sistemde ne şekil alacaktır? İmam-Hatipler'in orta kısmının devre dışı kalmasıyla dini eğitim ne tür bir yapı kazanacaktır? Türk eğitim sisteminin, dini eğitimin genel eğitim sisteminden tamamen soyutlandığı Enver Hoca Arnavutluk'una benzer bir nitelik kazanmasının doğuracağı sosyal problemler ve tepkiler ne olacaktır? Ortaokul ve liseyi birarada okutarak köklü bir eğitim geleneği ve tecrübesine ulaşmış olan yerli ve yabancı okulların bu birikimi heba mı edilecektir?
Sekiz yıllık kesintisiz eğitim görüşünü İmam-Hatip Liseleri'nin talebe kaynağını kurutmak için en uygun yol olarak gören dogmatik tek parti zihniyeti, bugün böylesi bir sistemin yol açacağı sonuçlan gördükçe istisnalar peşinde koşmaktadır. Halbuki 5+3 formülünün uygulanması halinde eğitimi yaz-boz tahtasına çevirecek olan bütün bu yan etkiler olmayacaktır. Ama meseleyi bir ideolojik gerginlik aracı olarak istismar etmek isteyen çevreler meseleyi rasyonel bir çözüm arayışından çok psikolojik bir savaşa dönüştürmektedirler.
Onun için de İmam-Hatip Liseleri'ni çağdaşlık adına mutlaka yok edilmesi gereken kurumlar olarak görenler bu ülkede her zaman ayrıcalıklı bir konuma sahip olagelmiş olan yabancı liseleri mağdurlar olarak takdim etmektedirler. Çoğunun isimleri dahi kilise azizlerinden alınmış olan bu liselerin (Fransız Saint Michele, Saint Joseph, Saint Benoit, Saint Poulcherie) varlığı çağdaşlığa ve Tevhid-i Tedrisat'a temel teşkil eden Türk kültürüne aykırı değilken, son dört senedir değişik dallarda bu liseleri de, Fen ve Anadolu Liseleri'ni de geçerek ÖSYM sınavlarında Türkiye birincilikleri alan İmam-Hatipler sadece müfredatlarında Kuran-ı Kerim ve Arapça olduğu için çağdışı ilan edilmektedirler. Şimdi Türkiye'de herhangi bir lise Saint Joseph'e kıyasen adını İmam-ı Gazali Lisesi ya da Şeyh-i Nakşibend Lisesi koymuş olsa bu liselerin eğitim kalitesi dünya standartlarında bile olsa bu durum laikliğe ve çağdaşlığa aykırı görülmez mi? Saint Michele'in kilise azizi kimliğini çağdaşlığa aykırı görmeyenler, İmam-ı Hanefi ya da Şeyh Şamil isimlerini çağdaş Türkiye'nin yüz karası ve irticanın ayak sesleri şeklinde değerlendirip MGK başta olmak üzere bütün yetkili kuruluşları vazifeye çağırmazlar mı? Bu durumu gerek Tevhid-i Tedrisat gerekse Tekke ve Zaviyeler Kanunu'na aykırılık olarak değerlendirmezler mi? Kilise azizlerinin manevi rehberliği ile eğitim yapmayı ilke edinmiş okullar mağdur olarak değerlendirilirken hepsi halkın doğrudan katılımı ile gerçekleştirilen ve tam bir sivil inisiyatif gücü taşıyan İmam-Hatipler niçin feda edilmesi gereken okullar olarak görülmektedir? Niçin semboller rasyonelliğin önüne geçmektedir?
Yanlış anlaşılmasın. Kilise azizlerinin isimlerini taşıyan bu okullara herhangi bir sınırlama getirilmesine taraftar değiliz. Sadece, yabancı kaynaklarla kurulan ve her biri kendi kültür çevresinin yayılması amacım güden bu liseleri mağdur olarak değerlendirip, Anadolu insanının günlük nafakasından artırarak kendi çocuklarını eğitmek üzere kurdukları okulları yargılamak suretiyle toplumu iki kutba doğru sürükleyenlerin zihniyetlerindeki çarpıklığa işaret etmek istiyoruz.
İlim, kültür havzalarının karşılıklı etkileşimi ve sorgulanması ile gelişebilir ve gerçekten ufuk açıcı bir eksene oturabilir, İslam medeniyet tarihinde başka dinlerin eğitim kurumlarına yönelik herhangi bir baskı yapıldığına dair hiçbir tarihi delil gösterilemez. Kökenlerini kilise eğitiminden alan bu misyoner okulları da eğitimlerini sürdürebilir, ama kendi medeniyet tarihimizin klasiklerine vukufiyet sağlayacak araçları sağlayan İmam-Hatipler de eğitim sisteminde hakettikleri yeri, daha da kaliteli bir düzeye çıkartılarak, almalıdır. Eğitimde tek boyutlu yaklaşımın yol açtığı ufuk darlığı ve dogmatizmin en çarpıcı sonucu, bu anlamda en katı çağdaşlığı uyguladığını iddia eden SSCB eğitim sisteminin eseri olan insanların yol açtığı yıkım ile görülmüştür. Artık hissi ve ideolojik nitelikli tepkileri terkederek meseleyi rasyonel ve çözüm üretici bir zeminde tartışmalıyız. Basit sembollerle düşünmek ve çatışmak kimseye fayda sağlamaz.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.