TR
EN
AR
FR
RU
UR
Tek boyutlu eğitim ya da kaybettiğimiz ufuklar
YARIN
MGK aylık mutad toplantısını yapacak. İlgili ilgisiz herkes medyanın artık tarihi olarak tanımlamayı adet haline getirdiği MGK toplantılarının sonuçlarına göre kendi konumunu tekrar belirleyecek. Borsa buna göre iniş ve çıkışlar gösterecek, faiz hadleri ve fiyatlar yeni dengesizliklere doğru seyredecek, ilkokula giden çocuklar gelecekle ilgili planlarını tekrar gözden geçirecek, siyasi partiler sistem ya da sistemsizlik içindeki yeni konumlarını tekrar tanımlamaya çalışacak, halk, egemenliğin kendisine ait olduğu inancıyla verdiği oyun ne değer taşıdığını ve ilerde ne değer taşıyacağını sorgulayacak, uluslararası aktörler nasıl kullanılacağını kendimizin bile keşfedemediği "jeopolitik" önemimizin ne menem bir nesne olduğunu tekrar yorumlamaya gayret edecek. İslam dünyası şimdiye kadar övünerek gezindiğimiz bu dünyanın yegane demokratik ve laik ülkesi olduğumuz iddiasının ne anlama geldiğini sezinlemeye çalışacak. Bu arada, ne Arnavutluk Balkanlar'daki yegane pazarlıksız, dost gör düğü Türkiye'nin kendisine destek veremeyişinin sırrım anlayabilecek, ne Ortadoğu'da yeniden tırmanan gerginliğin tarafları "bu bölgenin en güçlü ordusuna sahip en büyük ülkesinin" dünyanın nabzının attığı Ortadoğu konusunda ne düşünmekte olduğunu merak edecek, ne Avrupa her fırsatta kapı önüne koymayı itiyat haline getirdiği bir ülkenin onurlu ama rasyonel bir tepki göstereceği konusunda kaygılanacak, ne de büyük iddialarla Orta Asya'ya yaydığımız ECO'nun, Avrupa'daki dengeleri sarsacağını düşündüğümüz KEİ örgütünün ve küresel işbirliğine emin hazırlayacak D-8 projelerinin tarafları, böylesi iddiaların sahibi bir ülkenin kendi teknik ve basit iç meselelerini büyük bunalımlara dönüştürebilme becerisini sorgulayacak. Yarın toplanacak olan MGK'nin en sert bir tavırla İmam-Hatip Liseleri'nin orta kısmını kapatacak, lise kısımlarını da sadece ilahiyat'a öğrenci kaynağı sağlayacak şekilde budayacak, bir karar alması halinde eğik başımız göklere erecek, bütün bu problemler ve kaygılar bitecek, çağdaşlık anlayışını geçen asırda dondurmuş bir Türkiye, dünyanın saygın ve güçlü ülkeleri arasında yer alacak. Eğitim sistemimizin en j aygın ve en kapsamlı ölçme sınavı olan ÖSYM'de birincilikler alarak bilimsel kapasitelerini isbat etmiş olan İmam-Hatipli talebeler de önlerine gelen cenazeleri kaldırma misyonu ile sınırlı olan hadlerini bilecekler ve ülkenin meselelerinin çözümünü, ülkenin dini eğitim almadığı için seçkinleşme vasfını kazanmış ayrıcalıklı gençlerine terkedecekler. Gazzali'yi bilmeksizin Descartes'i öğrenen, Mesnevi'yi okumaksızın Hamlet'i ezberleyen, Kur'an'ın kapağını açmaksızın İncil'in ruhunun sindiği modern Batı klasiklerini deviren gençlerimizle tarihi, çağdaşlığı, kimliğimizi ve geleceğimizi yakalayacak, insanlığın ufuklarını açacağız.
Bugün herhangi sıradan bir Batılı entellektüle, kilise büyükleri olan ve aziz unvanıyla düşünce tarihleri kitaplarına giren Saint (Aziz) Augustine ve Saint Thomas gibi düşünürleri okumaksızın o toplumun kültürüne hakim aydınlar olunabileceği söylense ve bu yolla çağdaşlığın gerçekleşeceği iddia edilse sadece tebessümle karşılanır. Bu azizlerin katkılarını düşünce tarihinden çekip alsanız geriye ne Batı kültürü ne de çağdaş düşünce geleneği kalır. Modern Batı düşüncesini bu anlamda dini alandan soyutlamak da mümkün değildir. Modern düşüncenin kilit ismi Hobbes'un düşünce tarihinde ciddi devrimlere yol açmış olan Leviathan isimli eserinin başlığı bile, Kitab-ı Mukaddes'ten alınmıştır. Batı'da bugün özel bir Hıristiyanlık eğitimine bizdeki kadar ihtiyaç hissedilmemesi, Hıristiyan kültürünün diğer alanlara da büyük ölçüde nüfuz etmiş olması nedeniyledir. Bugün Türkiye'de bile siyasi düşünce tarihi okuyanlar kilise büyüklerinin eserlerini okurken, o eserleri aşan eserler ortaya koymuş bulunan kendi klasiklerimizin isimlerini dahi duymamaktadır.
İmam-Hatip Liseleri sadece ek dini eğitim ver dikleri için değil, bu medeniyet geçmişimize vukufiyet sağladıkları için de tercih edilmektedir ve bu tercih kendi aydınını yetiştirmek zorunda olan toplumlar için kaçınılmaz bir zorunluluktur. Bugün öncelikle sorgulanması gereken husus, İmam-Hatip Liseleri'nin neden cazibe merkezi oldukları hususu değil, genel eğitim sistemimizin hâlâ neden kendine özgü bir aydın yetiştiremediği gerçeğidir. Bunun temel sebebi Batı düşünce geleneğini insanlık düşünce geleneği ile özdeşleştiren dogmatik bir anlayışın mutlak çağdaşlık olarak dayatılmasıdır.
Ben, ortaokul eğitimimi yabancı öğretmenlerin ders verdiği bir lisede yaptım. Hayatımda karşılaştığım ilk papaz da bu liselerden birinin giriş imtihanına nezaret eden öğretmen bir papazdı. Bu eğitim süresince hep, babaannemin Kur'an'ın dünya görüşünden kaynaklanan nurani, vakur ve mütevekkil tavrı ile hala saygı ile andığım, beyaz saçlı mavi gözlü Alman öğretmenimin hareketli ve dinamik dünyası arasında bir ahenk ritmi yakalamaya çalıştım. Gazali'yi bilmeden Descartes'i anlamaya çalışmanın, Osmanlı düzenini tahkir ederken üzerinde güneş batmayan İngiliz İmparatorluğu'nun başarılarım sıralamanın, Hayy bin Yekzan'ın serüvenine vakıf olmadan Robinson'u ezberlemenin, Kelile ve Dimne'yi dinlemeden La Fontaine'in masallarını terennüm etmenin, Kur'an-ı Kerim'in anlam dünyasına nüfuz etmeden İncil kıssalarının dünyasına nüfuz etmeye çalışmanın anlamsızlığını ve ufuksuzluğunu bu süreç içinde öğrendim.
İmam-Hatipler bu iki dünyayı kucaklayan bir eğitim verme iddiası taşıdıkları için cazibe merkezi olmuşlar ve toplumda sosyal bir meşruiyyet ve iddia kazanmışlardır. Bugün tartışmamız gereken husus İmam-Hatipler'in yetiştirdiği talebelere, bu iki dünyayı kavrayabilecek araçları sağlayıp sağlamadıkları hususudur. Eğer bu şu ana kadar sağlanamamışsa gerçekten engin ufuklara öncülük edebilecek niteliklere nasıl kavuşturulabileceği sorusu tartışılmalıdır.
Eğer Türkiye bir gün insanlık düşünce birikimine onurlu, özgün ve ufuk açıcı bir katkı yapacaksa bunu tek boyutlu kötü taklitler üreten bir eğitim sistemi ile değil. İslam ve Batı medeniyet birikimini de diğer kültür havzalarını da kavrayabilen çok boyutlu bir eğitim sistemi ile yapacaktır. Bu tartışmaların en sakıncalı yönü de bir tür tek boyutluluğu mutlak bir eğitim ölçüsü haline getirme çabasıdır. Unutulmamalıdır ki, geleceği belirleyen düşünürler kendi çağlarını mutlaklaştırarak o çağa kendini hapsedenler değil, tarihi gelenekten aldıkları birikimi çağlarının şartlan ile harmanlayıp geleceğin ufuklarını zorlayan düşünürlerdir. Çağdaşlık bizatihi bir değer değil, bir vakıadır.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.