ABD serenatları ve Türkiye"nin gücü

Clinton''un ve 50 civarındaki küçük-büyük devlet yöneticisinin Türkiye''de buluşması, ülkemizin tanınması ve itibarı açısından bulunmaz bir fırsat. Haberiniz olsun, AGİT toplantıları dolayısıyla Türkiye korkunç bir tanıtım dopingine maruz kalacak. Ayrıca maruz kaldığımız avantajlar sırf tanıtımla da sınırlı kalmayacak. Türkiye''nin son bir yıldır, özellikle APO''yu Suriye''den söküp atmasından ve bu yoldan bölünme tehdidini boşa çıkardığını uluslararası aleme kanıtlamasından bu yana, çok büyük değişiklikler yaşanıyor, farkında mısınız?

Bunların ilki, Avrupa Topluluğu ülkelerinin Türkiye''ye bakışlarındaki köklü değişmedir. Artık yalvaran yakaran Türkiye yok, bilâkis talep onlardan geliyor. Ecevit''i Helsinki toplantılarına davet ediyorlar. O da, "Adaylık konusunda ileri sürülmesi muhtemel şartları kaldırdığınız takdirde icabet ederim" diyor. Ne anlama geliyor bu sözler, düşünseniz ya!..

Ecevit''in ABD ziyaretinden beri, bunu isterseniz Ağustos ortalarına kadar çekin; ABD''nin Türkiye politikalarındaki zenginleşmeye de dikkat edin. Clinton, dün TBMM''de konuşurken: "Türkiye''siz dünya yok" diyor, Atatürk diyor, stratejik işbirliği anlamına gelen sözler söylüyor.

Öbür taraftan Rusya, İran ve İsrail de Türkiye ilişkilerine büyük önem veriyor.

Bütün bunlardan çıkan sonuç ne?

Artık şunun farkına varmamız ve Birinci Cihan Savaşı ve mütareke yıllarındaki "yetimlik" psikolojisinin dışına çıkmamız gerekiyor. Başta Amerika ve İsrail, arkasından Avrupa Topluluğu ülkeleri, bu arada Rusya ve İran, bölge politikaları ve uluslararası politikalar nâmına Türkiye''yi yanlarında görmek istiyorlar. Bu ilişkiler ağına Balkanlar''ı, Ortadoğu İslâm ülkelerini, Orta Asya''yı ve Kafkaslar''ı da ekleyin isterseniz.

Elbette bu noktada ciddi bir ayırıma ihtiyaç var.

Yukarıdaki tabloda ABD-İsrail, Avrupa Topluluğu ve Rusya-İran; etki alanını genişletmeye son derece kararlı güçler. Balkanlar, Ortadoğu, Orta Asya ve Kafkasya ise; yukarıdaki güçlerin etki alanına girmeye aday coğrafyalar. Büyük Allah ülkemizi ve milletimizi öyle bir noktada konuşlandırmış ki, uluslararası her gücün, çalmak zorunda kaldığı bir kapı mesâbesindeyiz.

İşte ABD Başkanı Clinton''un, bilinçle hazırlanmış ve neredeyse bir kimlik ve kişilik azdırmasını istihdaf eden konuşmasının altında yatan sebep buralarda aranmalıdır. Burada size anahtar bir yöntem hatırlatalım. Kimi etkilemek istiyorsanız ona iltifat edin, bol bol komplimanlarda bulunun!.. İşte ABD Başkanı''nın yapmak istediği de bu!.. Bu tavrın asıl görünmeyen boyutu ise daha derinlerde: ABD Kıbrıs, İran ve Irak konusunda, son on yıldır takip ettiği baskı politikalarıyla Türkiye''yi hizaya getiremeyeceğini iyice anladığı için, artık yepyeni sayfalar açmaya başlıyor. Yani bu konularda Türkiye ne kadar direnirse dirensin; çekinmeye, korkmaya gerek yok!.. 1975''lerde olduğu gibi ne bir tehdit, ne de bir ambargo sözkonusu!..

Görmüyor musunuz siz? O Kıbrıs''ta yaptırım tehdidinde bulunan G-7''leri, G-20''ye çıkaran ve Türkiye''yi de bu heyete dahil eden ABD, bu ülkeye nasıl yaptırım uygulayabilir? Türkiye henüz AT''ye girmemişken dahi, Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği''ne (AGSK) dahil edilmesi için âdeta çırpınan ABD, Kıbrıs veya Kuzey Irak için Türkiye ile ilişkilerini bozmayı göze alabilir mi sanıyorsunuz? Türkiye''de bir yıldır Amerikan lobisi, bu tezleri işleyip durmuyor muydu?

Tekrar hatırlatalım: Türkiye ne APO''yu Suriye''den çıkarırken, ne Türkiye''ye tesliminde bir taviz verdi. İnşaallah Kıbrıs''ta da bir taviz verilmeyecek. Ve son bir yıldır Türkiye sürekli kazanç içerisinde!.. Mavi Akım''dan ürktüler; Bakü-Ceyhan ve Türkmen doğalgazını çabuklaştırmak zorunda kaldılar. Bu az nimet mi? Çözülürse, Karabağ sorunu da bu yüzden çözülecek. Ya Avrupa Topluluğu ülkelerindeki müthiş tavır değişikliği?.. Yaptırım maptırım kalmamak üzere. Türkmen-İran doğalgaz hattı son sürat ilerliyor, ABD baskılarına rağmen!.. Irak konusunda, İran ve Türkiye müşterek hareket ediyor ve herkesin gözü önünde yapıyorlar bunu.

Kim ne derse desin, Ecevit''in Rusya ziyareti de iyi oldu. Eğer o ziyaret ve Mavi Akım tehdidi olmasa idi; Türkmen gazı ve Bakü-Ceyhan hattının imzalanması daha yıllar almaz mıydı sanıyorsunuz? Bakü-Ceyhan için Türkiye, 1995''ten beri dil döküyor fakat bana mısın demiyorlardı. Hem ABD, hem de uluslararası şirketler, bu konuda nasıl bir acelecilik içine giriverdiler? İşte kozlarını kullanmasını bilen bir Türkiye''nin gücü denir buna. Bu arada Türkiye bir de (AGSK)''ya dahil olur, AB adaylığı şartsız kabul edilirse değme gitsin!.. Bütün bu olumlu gelişmelerin sebebi ne, yarın da onu yazacağım.

Fakat bu aşamada, beni mutlu eden bir ses duydum Fazilet Partisi''nden. Son zamanların retoriksel ılımanlığını aşan ve reel politiğe tekabül eden bir ses bu. Eğer bulursanız, Veysel Candan''ın konuşmasına bir göz atın.