Hal ve gidişât

Bu yazıyı MGK toplantısı öncesinde yazıyorum. Sonuç bildirisi hakkında şu an için herhangi bir fikrim yok. Ama bu değildir ki, Ankara kulislerinde birbirini cerhedip duran öngörülerden haberimiz bulunmuyor.

MGK toplantısından ne tür bir sonuç çıkarsa çıksın; Türkiye''nin uzun vadeli geleceğinde bu tür toplantılar, sonuç bildirileri, yaptırım kararları, gelip geçici zorlamalar fazla bir değer ifade edemeyecektir. Türkiye toplumu bulunduğu coğrafyanın, insanı dâima teyakkuzda tutan âhengine tâbi, ve müşterek yaşanmış bir tarihin sevki tabiîleri ile kendi istikbalini tarassut edip duracaktır.

Siz bakmayın, yukarılarda sert rüzgârlar esip dururken, toplumun içinde yüzdüğü derin sessizliğe!.. Bu halk, içinden çıkıp geldiği uzun tarihî tecrübe ile, önüne çıkan bir hadise karşısında paniklememeyi, refleks tutumlara giriftar olmamayı iyi özümsemiştir.

Şu günkü günde toplum, devlet organları arasında cereyan eden ciddi çatışmanın da hiç kuşkusuz farkındadır. Yaşadığımız hadise doğrudan doğruya, devlet organlarını temsil noktasında bulunan zevatın birbirine karşı, açıktan açığa tavır koyuşlarından başka birşey değildir. Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay, DGM Savcısı, Cumhuriyet Başsavcısı gibi önemli makamlarda bulunan zevatın konuşmaları, alelâde fikir açıklamalarının çok ötesinde anlamlar ifade etmektedir. Yargı organları arasında cereyan eden bu kamplaşma, toplum nezdinde daha başka anlamlara dönüşmektedir. Acaba yargı organları, kendi dışlarında teşekkül eden bir takım kuvvetler adına mı konuşmaktadır? Çünkü bazı hukukçuların, bırakın siyasî partileri, TBMM''nin hükmî şahsiyetini ilzam edecek derecede ileriye gitmelerinin başka bir anlamı bulunamaz.

Görünen manzarayı isterseniz şöylece özetleyelim:

Hükümet ve TBMM bir tarafta; bazı yargı organları ile muhtemelen ciheti askeriye bir başka tarafta. Fakat bu tablo, bütünüyle net sayılmaz. Hem TBMM''nin durumu, hem ciheti askeriyenin konumu iddia edildiği kadar net algılanamıyor.

Meselâ şu günkü günde, ordu etrafındaki ortak cephe, eskisi kadar muhkem sayılmaz. 28 Şubat süreci boyunca, ordu gücü etrafında ayrışmaz bir ortak cephe görüntüsü veren büyük sermaye ile, bu sermaye kuruluşlarının sözcüsü rolündeki tekelci medya, bugün ordu gücüne nazaran oldukça mesafeli bir konuma bürünmüş durumda. Bu iki gücün, eskiden kendisini son derece bağlı hissettiği ortak cepheden ayrıştırmasının sebebi nedir? Bu hususu hem bizim, hem de bizatihi ciheti askeriyenin iyi düşünmesi icap eder. İşte bu ayrışmaya biz gereğinden ziyade önem veriyoruz. Bu arada ayrışma öncesi döneme "Birinci 28 Şubat" şimdiki hale de "İkinci 28 Şubat Dönemi" demek durumunda kalıyoruz.

Yaşadığımız ayrışmanın detaylarına şimdilik girmek istemiyorum. Ne var ki Helsinki sürecine girdiğimiz şu dönemde, Nuh Mete Yüksel ve Vural Savaş gibi sözcülerin, herhangi bir strateji adına ağır bir yük teşkil edeceğini de burada ifade etmek durumunda kalıyoruz.

İkinci hadise de, seçim sonunda ortaya çıkan hükümetin, 28 Şubat sürecindeki Yılmaz hükümetinden daha farklı bir duruş içinde olduğu gerçeğidir. Sabırlı, fakat daha bağımsız bir görüntü ihtiyacı. Yani mevcut hükümet toplum karşısında, eskiden olduğu şekilde, edilgen rollere râzı olmayabilir. Bunun da iyi düşünülmesi gerekmiyor mu?

Yani Türkiye; bu Meclis ve bu hükümet neyi taşıyabilir, neyi taşıyamaz? Eğer bu sorular iyi sorulmazsa, ileriki bir günde Başbakan Ecevit''in, Mesut Yılmaz''ı aratacak mesajlar ortaya koyabileceğinden kimsenin kuşkusu bulunmamalıdır. Fethullah Hoca ve Merve Kavakçı hadisesinde olduğu gibi, yarın Ecevit, "Bize kimse Atatürkçülük ve irtica dersi vermeye kalkmasın. Kimse de vazifesinin dışına çıkmasın!.." derse, kimin ne diyeceği bulunabilir?

Bütün Türkiye bunları düşünmek durumundadır.

Gelelim Yılmaz''ın tavrına!..

Dün Yılmaz''a "Mesut Onbaşı" diye hakaret edenler, şimdi gıpta içinde, bu omuzdaki apoletleri değiştirmeye hazırlanıyorlar. Yılmaz''ı kim onbaşı seviyesine indirdiyse, "paşa" seviyesine de onlar yükseltecek. Özellikle de onu Genelkurmay''a karşı gammazlayanlar ve istiskal edenler.

Ne yaparsınız ki dünyanın hali böyle!..

Ne demişler büyük lokma yut, fakat büyük konuşma!.. Fakat, Sayın Çiller nerede kaldın diye de sormaya hakkımız yok mu yani?

Anlaşılıyor ki Yılmaz halka ve Meclis''e oynuyor. Yani doğru olana.