Lider ihtiyacı ve lider konuşması

APO hakkındaki karar karşısında, Türkiye''nin eli ayağına karıştı. Ne olacak şimdi cinsinden, bütün kamuoyu, hayatî bir maçın taraftarı olmaya zorlanıyor. Halbuki ne kadar yanlış bir tutum bu.

Yanlışlığın temelinde, yönetim/hükümet refleksinin yavaş çalışması yatıyor. Çağdaş yönetim anlayışı bizden yüksek öngörüler beklerken, problemlerin çözümünü zamana bırakmak kolaycılığı Türkiye''nin elini ayağını bağlamaya kâfi geliyor. Ondokuzuncu yüzyılda, düvel-i muazzama karşısında içine düştüğümüz bir çaresizlikten beslenen bu tür bekle-gör politikalarından, Türkiye''nin ne fayda gördüğünü artık düşünmenin zamanıdır.

İnsan ve yönetim psikolojisinde kararsızlık, iki farklı durum karşısında tercih geliştirememekten kuvvet alır. İyi ve kötü ya da yanlış ve doğru karşısında karar geliştirmek, aslında insan için de, yönetimler için de zor değildir. Fakat her iki halde de, sonucunda zarar gözüken tercih durumlarında karar geliştirmek ise o kadar da kolay olmasa gerektir.

İşte APO''nun idam kararı karşısında Türkiye''de hem yönetimin, hem kamuoyunun içine düştüğü açmaz burada toplanıyor. Bir yandan, Türkiye''nin önünde Helsinki Zirvesi/AB''a aday adaylığı meselesi; diğer yandan da geride bıraktığımız 30 bin şehidin âh''ı!.. Böylesi durumlarda ciddi bir çıkış üretmek, takdir edersiniz ki kolay değildir.

Fakat asla imkânsız da sayılmamalıdır.

Tarihin büyük liderleri, zaten böyle zamanlarda ortaya çıkar. Hem kamuoyunu ihtiyacını duyduğumuz bir tatmine erdirir bu tür lider ve politikacılar, hem de ülkemiz adına maksimum faydayı hasıl etmesini bilirler. Maalesef Türkiye, bu mânâda ciddi politikacı ve lider fukaralığı içinde yüzüyor.

Takdir edersiniz ki, bir yandan bedeli son derece ağır bir deprem şoku içinde yüzüyor, bir yandan da Kuzey Irak gibi, Kafkasya''nın paylaşımı gibi ciddi süreçlerden geçiyoruz. Bununla da kalmayarak AGİT Türkiye''de toplanıyor, IMF ile anlaşma bu döneme tesadüf ediyor. Üstüne üstlük, toplumsal hareketlenmelere doğru hızla ilerliyoruz. Dolayısıyla iktidar erkinin, ülkemiz ve bölgemiz açısından son derece hayatî süreçlerle yüzyüze bulunduğunun, her farklı durum karşısında maksimum faydayı hasıl edecek tercihler geliştirmenin o kadar da kolay olmadığının kuşkusuz bilincindeyiz.

Soğuk Savaş yıllarının son derece şematik ve standart tavırları da, işte görüyoruz ki artık bu ülkeye yetmiyor.

Ülkenin alabildiğine kredi dar boğazlarından geçtiği bir dönemde, Almanya''daki işçi tasarruflarının çok ortaklı şirketler vasıtasıyla bu ülkeye girişi dahi anlamsız isnadlarla önlenmeye çalışılıyor, bu topraklar adına ciddi sorumluluk üstlendiğini bildiğimiz organlarda hâlâ daha işin vehametinin şuuruna eremiyor. Bir ülke ki, kendi kendisinden, ancak bu derecede intikam alabilir.

İşte burada söylüyoruz: Eğer Türkiye Tansu Çiller''i cezalandırmak nâmına, MİT ve Emniyet''in kavgalarına sahne olmasaydı, bu kavga bilinçli olarak tahrik edilmeseydi, yani Türkiye''nin ipliği pazara çıkarılmasaydı; şimdi IMF karşısında Türkiye iki büklüm kıvranıp kalmayacaktı. Ne demek istediğimizi erbabı anlayacaktır tahmin ederim.

Bu kavgalar içerisinde Türkiye, her yıl için, milyarlarca döviz girişini kendi kendine sabote etti. Üstüne üstlük bir de, yeşil sermaye yaftasıyla, işçi dövizlerinin Türkiye''ye yönelimi caydırıldı. Bu da yetmedi kaderin cilvesine bakın ki, Rus ekonomisindeki daralma, 10 milyar doları bulan Lâleli Pazarını da kurutunca, Türkiye işte bu hale geldi.

Birgün sivil veya değil, Türkiye''deki bütün sorumlu sınıflar; son birkaç yıllık uygulama ile ne Tansu Çiller''i, ne de irticacı sermayeyi cezalandırmadıklarını bilâkis tam aksine bu ülkeyi ve ekonomiyi zora soktuklarını acı acı idrak edeceklerdir. Asla unutulmayacaktır ki, bir kısım sermayeyi yaftalayarak cezalandırmaya kalkışan uygulamalar, bu ülke kaynaklarının iç borçlanma faizi şeklinde, bir takım tekellere transferine aracılık etmekten başka bir sonuç doğurmamışlardır.

Zavallı Türkiye!.. Kendi kendinden intikam alan ve yakasını paçasını durmaksızın parçalayan Türkiye!.. Şimdi bu coğrafyada yaralı bir arslan gibi döneniyor.

APO meselesine gelince: Bu konuda Türkiye''nin komplekse kapılması kadar büyük bir zarar düşünülemez.

Meselâ hükümet başkanı, cumhurbaşkanı veya ciddi bir siyasî liderin, kamuoyuna karşı şöyle hitap etmesi gerekmez miydi?

- Bu konuda hemen herkesin, ülke olarak ciddi bir sükûnet ve sağduyuya ihtiyacımız bulunduğu gerçeği asla unutulmamalıdır. Türkiye olarak 15 yıldır, ağır bir bedel ödeyerek geliyoruz. Biz bu bedeli ödedik. Ve bunun karşılığı olarak, bu ülkenin parçalanamayacağını bütün âleme kanıtladık. Türkiye''nin ne Irak, ne de Yugoslavya olmayacağını; Afganistan''ın durumuna da asla düşmeyeceğini cümle âlem artık idrak etmiş durumda.

İşte şimdi, Türkiye''nin bu büyük geleceğini ve büyük pazar kabiliyetini gören batılı müttefiklerimiz, bizim Avrupa Birliği''ne girmemiz noktasında, bizden daha ziyade iştahlı görünüyorlar. ABD Başkanı Clinton''un Kafkasya politikalarında, ülkemize işbirliği teklifinde bulunması da, Türkiye''nin bu büyük geleceği adınadır.

Böyle bir aşamada, Öcalan meselesini içinden çıkılmaz bir sendroma dönüştürmesi, bu ülkeye asla yakışmaz. Hükümet ve devlet olarak hadisenin üzerindeyiz. Halkımız müsterih olsun. Türkiye üzerine düşen tarihî sorumluluğun bilincindedir vs." Türk halkı da aptal değil ya!..

İktidar ve muhalefet herkes bu sınava tâbi şimdi.