Okullar açılırken

Universite sınavlarına ilişkin yoğun tartışmalar devam ede dursun; işte ilköğretim ve orta öğretim kurumları yarın eğitime başlayacak. Suyu çekilmiş kocaman bir havuzu andıran okul bahçeleri, yeni baştan dalgalanacak, aileler ve çocuklar yeni bir eğitim döneminin daha kapısını aralayacak.

Üniversite sınavları bize daha iyi gösterdi ki, uzun bir eğitim sürecinin sonu, ailelerin çoğu adına tam bir hüsrana dönüşebiliyor. İlköğretimden başlayarak, onbir yıl boyunca devam eden ve aileler adına korkunç bir yük teşkil eden bu eğitimden biz ne bekliyoruz ve sonunda ne elde ediyoruz? Ömür boyu yapılan yatırımlar, çok büyük bir ekseriyeti itibariyle, eli bir işe ve mesleğe ermeyen genç kızlar ve delikanlılar!.. Yani evlâtları üzerine yaptıkları yatırımın karşılığını alamayan aileler, şimdi üzgün, şaşkın ve moralsiz durumdalar.

Neredeyse evlilik yaşına merdiven dayamış bu genç nesil, birkaç yıl daha ya üniversite sınavlarına yeniden girmek, ya da bir işe girmek amacıyla siyasetçi kapılarını arşınlamakla vakit geçirecekler. Ya sonra?

Sonra, psikologların 40 yaş civarında bireyin içine düştüğünü ifade ettikleri ciddi dönüşümü, bu gepe-genç nesiller daha hayatının baharında, 20-25 yaş civarında yaşamaya başlayacak. Onlar artık, eskiden olduğu gibi istikbalin parıltısıyla avunamayacak; istikbal onlara aile içinde yaşanan binbir sıkıntı, geçim derdi ve kendi elinin emeğini ve kazancının kârını yiyememekten doğan sıkıntılarla daha bir karanlık gözükecek.

Ne televizyonlarda izledikleri aşklı dizilerin tütsüsü, ne de siyasetin ve ideolojilerin onlara vadettiği mutlu gelecek hülyaları!.. Hiçbiri, ama hiçbiri, içine yuvarlandıkları çaresizlik girdabını aşacak bir sihir vaadetmiyecek.

Bu genç nesillerin ve onlara binbir emek harcayan ve varını yoğunu hebâ eden ailelerin içine düştüğü acıyı doğrusu iyi anlamak gerekiyor. Siyasetin, ideolojilerin ve hatta dinî söylemlerin parıltılı kavramları, işte görüyoruz bu ailelere teğet bile geçmiyor. Çünkü ne türde olursa olsun siyaset, Türkiye''de insana ve topluma hizmet niteliğini kaybetti. Toplumcu politikaların hemen bütün dünyada revaçtan çıkması da, karşı politikaların toplumsal vecibelerini bir bir terketmesi için iyi bir fırsat teşkil etti.

Bu bakımdan Türkiye''de politika, şimdi bütünüyle tuzu kuru sınıfların tekelinde tam bir oyuncağa dönüşmüş durumda. Enflasyon, yeni dünya düzeni, laiklik, ihracat-ithalât tekerlemeleri, bu gençlerin ve ailelerin yaralarına merhem olmuyor. Olacak gibi de gözükmüyor.

Hal böyle olduğuna göre!..

-Ey aileler!.. Ve her türlü eğitim kurumlarında dirsek çürütmek için yarın okulların kapısına dayanacak gençler!..

İşte Türkiye''de manzara bu maalesef.

Bu satırları kaleme alırken; tabiî ki amacım ne gençlerin, ne de ailelerin moralini bozmak olamaz. Ama ciddi ciddi de düşünmek durumunda da değil misiniz? Onbir yıl emek çekip de üniversiteye girememek acı değil mi? İşsiz güçsüz sokaklarda dolaşmak!.. Ayrıca daha ne zamana kadar?

Öyleyse hayatımızı ve geleceğimizi ve çocuklarımızın istikbali adına onların eğitimini daha gerçekçi şekilde planlamamız gerekmiyor mu?

Şu şartlarda ben derim ki, not seviyesi dört''ün üzerinde seyretmeyen çocuklarınızı; eğer mümkünse en erken zamanda "meslek"e yönlendirin. Çocuklar bir iş öğrensin, meslekî tecrübeye ersin. Hangi sistem gelirse gelsin, bu görüşlerim değişmeyecek. (Not: Dünkü yazıma bilâhere devam edeceğim).