Saadet kendini feshetmeli

Saadet Partisi''ndeki son gelişmeler üzerine doğrudan yazı yazmamayı tercih ettim. Gelinen şu noktada, yani parti yönetiminin mahkeme kararıyla kayyuma teslim edilmesi bir devrin resmen kapandığını göstermektedir. Fiilen mesajını yükseltmiş görüntüsü veren bir siyasi partinin kısır çekişmelerle kendini resmen bitirmesi anlamına geliyor.

Necmettin Erbakan''ın Milli Nizam''la başlattığı siyasi hareketten, resmen olmasa da fiilen taraf olduğu Saadet Partisi''ndeki hesaplaşmaya kadar uzanan macerasına bakıldığında gelinen noktayı nasıl yorumlamalı?

AKP''nin kuruluşuyla birlikte büyük kopuşun yaşandığı çizgi bir şekilde varlığını korumaya çalışıyordu. Hiç olmazsa alternatif bir siyaset anlayışı için söylemsel düzlemde bir duruşu temsil etmeye çalıştı. Kadrolarının önemli kısmını AKP''ye kaptırsa da belli bir çekirdek kesim siyasi geleneği korumak adına adeta kale bekçiliği yaptı. Beklentilerin yoğunlaştığı en önemli hedef olarak Erbakan''ın bir gün tekrar siyasete dönerek hareketin eski gücüne kavuşmasını hayal ederek geçirilen en az on yıllık bir süreç… Kale bekçiliği, işlevi gereği bir inşa sürecinden çok terk edilmişliğe karşı bir dirence, varlık gösterisine işaret eder.

Bu on yıl içinde Erbakan hem sistemin mağduru hem de sistemin önünü açtığı kendi kadrosunun mağduru durumundaydı. Bu durumda yükselen dalgaya rağmen vefadan öte ilke haline getirdikleri değerlerle kaleyi beklemeye devam ettiler. Aslında iki tür kale bekçiliği vardı. AKP''ye gidenlere karşılık gidemeyen, istediği konumu elde edemeyen ama burada boşalan yerleri doldurarak beklemeyi yeğleyenlerle, ilkesi adına yükselen dalgaya karşı direnenler.

Her ne kadar yeni bir söylem üretmeseler de bu kadronun oportünizmden uzak duruyor görünmeleri bile bir erdem sayılmıştı.

Ne var ki; AK Parti''nin iktidar sürecinde alternatif siyaset üretmek yerine, mücadeleyi kısır bir iktidar kavgasına dönüştüren kale sahipleriydi. AK Parti''ye yöneltilen eleştiriler ilkesel olmaktan çok “neden biz değil de onlar” mantığı ile bir tür iktidar nimeti paylaşımı görüntüsü ortaya çıktı. Ve bu aşamada ilkeli bir siyaset yerine mücadeleyi kan davasına dönüştürmeyi başardılar.

Oysa Türkiye''nin geldiği süreçte muhafazakar iktidara karşı alternatif bir siyasete şiddetle ihtiyaç vardı. Bunun hem teorik anlamda hem siyasal anlamda dillendirilmesi, kitlelere ulaştırılması misyonunu yüklenmeleri en fazla bu kesimden beklenirdi. Milli Görüş çizgisinin geçmişin birikiminden devraldığı geleneği yenileyerek yeni şeyler söylemesi beklenen önemli bir kitle olduğu son seçimlerde ortaya çıktı. Bu beklentinin, sadece iktidar dışında kalan kesimlerden değil iktidarın içinden de belli bir çevre tarafından paylaşıldığı çok açıktı.

Ne var ki, Türkiye''nin önüne yeni ufuklar açmak, hegemonik dünya sisteminin dışında bir şeyler üretmek ve bunu siyasete dönüştürmenin mümkün olduğunu göstermek yerine dar kadroların iktidarı yeğlendi.

Bunca zaman, hiçbir şey söylenmeden Erbakan''ın dönüşü beklenerek heba edildi. Erbakan da bu gizli beklentinin iktidarını keyfince çıkardı.

Bugün gelinen nokta Erbakan ismi etrafındaki ''beklenti iktidarı''nın sürdürülmesi kavgasından başka bir şey değil.

Özetle durum şudur: Erbakan kendi eliyle başlattığı, yeşerttiği bir siyasi hareketi kendi eliyle toprağa gömmektedir.

Bundan sonra Saadet Partisi''ne gönül veren, her türlü yükü taşıyan, kale bekçiliği yapanlara düşen en hayırlı görev kendini feshetmektir.

Saadet''in bu hale gelmesinde isteyerek ya da istemeyerek bir şekilde katkıda bulunanlar, bir geleneğin itibarını ancak partiyi feshederek temizleyebilirler.

Bundan sonra eğer enerji ve birikimleri varsa, yeniden bir inşa eylemi başlatırlar. Başka seçenek yok.

Bunu göze alamayacak olanlar terk edilmiş kalenin hazineleriyle baş baş başa kalsınlar.

Söyleyecek sözü olanlar için her daim yeni bir başlangıç imkanı vardır.

Bunu göze alamayanlar için köşelerine çekilmeleri, samimi kitlelerin beklentilerini boşa çıkarmalarından daha hayırlıdır. Hiç olmazsa birbirleriyle kavga ederek enerjilerini harcayıp, günaha girmezler.