Türkiye"den kim ne anlıyor?

Türkiye''nin içine girdiği ve bu ülkede yaşayan her ferdin hayatını ciddi biçimde etkileyen ekonomik krize neden olan sorumlulardan hiç birinin bedel ödemeye niyeti yok. Çünkü sorumluluk sahiplerinde ne bedel ödemeyi en azından bir sorumluluk olarak algılayacak siyasi tutum (ahlak) gelişmiş ne de hesap soracak kamuoyu baskısı var. Krizin siyasi sorumluluğunu taşıyanlar US patentli bir tür "eko-mehdi"nin dayatılmasını bile tam bir şark kurnazlığı sergileyerek "alternatifsizlik"lerini sürdürmenin vesilesi saymaktalar. Memlekette her kesimden insan perişan durumdayken kimi çevreler bir tür mistik teslimiyet içinde ABD''nden kredi kotaracak yeni bir lider tipinin öncülüğünde yarınlarımızın nasıl daha iyi olacağına bizi ikna etmeye çalışıyor.

Teslim mi alınıyoruz?

Kemal Derviş''in Türkiye''nin yarınları için nasıl bir anlam içerdiği konusunda bizi ikna etmeye çalışan çevrelerin bir iki hafta içinde aşırı iyimser beklentilerinin yerini tedirgin bir üsluba bıraktığı hemen fark ediliyor. Zira değil Türkiye''yi kurtaracak, belki biraz nefes aldırması muhtemel dış krediler karşılığında istenilenlere bakıp onlar bile sükutu hayale uğramış görünüyor. Detayları tümüyle kamuoyuna yansımayan taleplere bakıp bir müddettir Türkiye''nin böylesi bir ağa düşmesinin beklendiğini düşünmemek imkansız. Karşı karşıya olduğumuz komplonun sadece ekonomik varlığın bağımlılığı ile sınırlı olmayıp siyasal anlamda teslimiyeti de içermesi istendiği ortaya çıkıyor. Kim ne kadar parlak laf ederse etsin, sunulan reçete bu ülkenin kendi olma iradesinin kaldırılmaya çalışıldığı, doğrudan kolonyal ilişki biçiminin oluşturulmak istendiği apaçık ortada.

Her ne kadar bu ekonomik model kendi siyasal modelini getireceğini söylemiş olsak da, birkaç yıl geriye gidildiğinde bu ekonomik krizi doğuran siyasal modeli de görmemezlikten gelemeyiz.

Nasıl ki uluslar arası konjönktür Türkiye''ye postmodern darbeyi ve onun uygulamalarını dayatmışsa aynı sistem şimdi ekonomik sonuçlarıyla karşımıza çıkmaktadır. Yeni ekonomik yapılanma siyasal sistemini de doğuracaktır. Nitekim ABD temasları bunun açık işaretlerini vermiş bulunuyor.

Postmodern darbeyle birlikte uygulamaya konan toplum mühendisliği Türkiye''nin toplumsal talepleri ve toplumsal varlık bilincini, medeniyet idrakini çökertmeyi amaçlamıştı. Bu proje, en azından içi boşaltılan kurumlar, etkisizleştirilen talepler ve insan kaynaklarının önünün kesilmesi anlamında kısa vadeli hedeflerine ulaşmış görünüyor. Toplumsal yapı ve sonuçta siyasal irade anlamında kemiksizleştirilen ülke manzarası elde edilmiş görünüyor.

Türkiye ne kadar önemli?

Clinton yönetimi sırasında Dünya ekonomisinin ilk 20 ülkesi arasına giren Türkiye''nin kendi başına bırakılmayacağı açıktı. Ne var ki kendi başına bırakılmamaktan neyin anlaşılması gerektiği bugünlerde daha netlik kazanmış bulunuyor. Kimilerinin ileri sürdüğü gibi ABD ve batının önemli bir yardımla Türkiye''nin ekonomik krizden kurtarılması olarak algılanamayacağı çok açık. Çünkü sorun sadece ekonomik değildir ve ekonomik kriz sadece icebergin görünen kısmını oluşturuyor.

Evet Türkiye gerçekten kendi başına bırakılamayacak önemde ve büyüklükte ülke olduğu içindir ki kurtarılması değil "teslim alınması" söz konusudur. Nitekim verilecek olan en iyimser rakamla 12 milyarlık kredi için dayatılan siyasal şartlar Türkiye''nin kendi ayakları üstünde durarak kurtarılmasını değil edilgen, sürüngen, kemiksiz bir siyasal yapılanmayı gerektirmektedir. Postmodern darbeyle toplumsal varlık alanları dinamitlenmeye çalışılan ülkenin ekonomik kriz sonrası oluşacak siyasal yapılanmayla birlikte tümüyle teslim alınması amaçlandığını söylemek bilmem felaket tellallığı mıdır? İçerde devre dışı bırakılan parlamento ve alternatifsizliğine inandırıldığımız, her alanda başarısızlığı ortaya çıkmış hükümet; Balkanlardan Filistin''e kadar önemli gelişmeler olurken borç para peşinde koşan etkisizleştirilmiş yönetim. İçi doldurulmamış "Adriyatik''ten Çin Seddi''ne kadar" sloganını hatırlamaya mecali kalmamış bir Türkiye''nin "kurtarılması"ndan ne anlaşılması gerektiği konusunda Amerika yeterince işaret veriyor.

Bu manzaranın ortaya çıkmasında sadece dış güçlere bağlamak gerçeklerden kaçmak olur. Ancak içerdeki ahlak ve idrak yoksunluğu ülkeyi dış dayatmalar karşısında dirençsiz yakalamıştır.

Gerçekten Türkiye kendi başına bırakılmayacak kadar büyük bir ülke. Ama bu, onların anlamasını istediğimiz anlamda değil, ayakları üstünde duramayacak, yeni tür kolonyal bağımlılığa mecbur edilmiş bir Türkiye resmi çiziyor. Bu kıskaçtan çıkış yok mu? Daha büyük bir krizden kendi imkanlarıyla, örneğin Malezya''nın nasıl çıktığını hatırlatmak belki yararlı olabilir. Bu örneğe karşı demokratik işleyişi gerekçe gösterecekseniz, bize önerilen yeni siyasal modelde buna zaten yer yok; üstelik postmodern darbenin etkisi altındayız hala. Dayatılan ekonomik model siyasal modelini şimdiden oluşturmaya başladı bile.