Yücel ağabeyden gelen tarihî mektup

Geride bıraktığımız hafta içinde, Türk sinemasının yaşayan efsanelerinden, “Millî Sinema” akımının kurucusu ünlü yapımcı-yönetmen Yücel Çakmaklı ağabeyimizden bir faks mesajı aldım. Bizlere 1970''lerin başından itibaren “Birleşen Yollar”, “Çile”, “Diriliş”, “Bir Adam Yaratmak”, “Çok Sesli Bir Ölüm”, “Denizin Kanı” “Dördüncü Murad”, “Küçük Ağa”, “Hacı Arif Bey”, “Kuruluş”, “Minyeli Abdullah” gibi unutulmaz sinema ve televizyon klasiklerini armağan etmiş olan bu büyük ustanın gönderdiği mektubu aşağıda aynen bilginize sunuyorum.

Sevgili kardeşim Ali Murat,

Seni, ta 1980''lerden bu yana, Tanıtım ve Yörünge dergilerinde sinema yazıları kaleme aldığın günlerden beri, sürekli artan bir ilgi ve sevgiyle takip ediyorum. Dolayısıyla da muhafazakâr câmiada derinlikli bir sinema bilgisi ve beğenisi oluşması yolunda verdiğin bütün o samimi çabaları belki de en yakından bilen okurlarından biriyim.

Bu uğurda dindar sinemaseverler için çok önemli şeyler yaptın, birbirinden değerli hizmetler verdin Ali Murat… Ve şunu iyi bil ki yaptıklarını bu ülkenin sinema ya da medya sektörüne egemen olan bir tek kişi takdir etmese bile, yalnızca Yüce Rabbimiz''in bilip takdir etmesi yeterlidir.

Orada, “Türkiye''de muhafazakâr çizgideki hiç bir belediye, sivil toplum örgütü, şirket, kurum ya da kuruluş, gerçekleştirdikleri sinema organizasyonlarında, bu yolda 1970''lerden itibaren öncümüz olup bizleri uyandıran ve cesaretlendiren değerli ustamız Yücel Çakmaklı''ya bir ''toplu gösteri'' ithaf etmeden; onu bir ''yaşam boyu başarı ödülü''yle onurlandırmadan benim karşıma çıkıp da muhafazakârlık falan taslamasın sakın” demişsin.

Yazılarında, son dönemlerde hissedilir düzeyde bir yılgınlık seziyorum. Bu da sende eksik olan tek vasıftan, yani “nankörlük” duygusunu yeterince tanımamandan kaynaklıyor aslında. Çünkü, fıtratında nankörlük yok ve "Materyalist çevrelerin temsilcilerine hayran olma" hastalığından -haklı olarak- çok muzdaripsin. Ancak bil ki bu topraklar hep böyleydi, bundan sonra da -en azından ümmet iyice bilinçlenene kadar- böyle olmaya devam edecektir sevgili kardeşim. Şikayetçi olduğun tavırlar da tamamen Müslümanların özgüven eksikliğinden, kendi insan kaynaklarına lâyık olduğu düzeyde inanıp güvenmemelerinden kaynaklanıyor. İslâmî kesim, kendi bağrından çıkan çocuklarını öteden beri pek sevmemiş ve onlara daima kuşkuyla bakmıştır. Eğer aksi bir durum geçerli olsaydı, adı bu meşakkatli yolun en başlarında anılan ben, yaklaşık 15 yıldır, en verimli olabileceğim bir çağda çoğunlukla evimde oturuyor olmazdım. Çoluk çocuğun birbirinden anlamsız diziler ve sinema filmleriyle servet düzeyindeki bütçeleri çarçur ettiği bir dönemde, bir tek Allah''ın kulu kapımı çalıp da önüme keyifle çekeceğim bir proje koymadı. Oysa, ben meslek hayatım boyunca imzamı attığım bir tek filmde bile yapımcılarını batırmış bir yönetmen olmadım. Şahsımla çalışan herkes maddî ya da manevî açıdan misliyle kazandı. “Birleşen Yollar”dan itibaren istisnasız bütün setlerimde gerilim, bağırtı-çağırtı ya da fesatlık değil, daima sükûnet, edep ve karşılıklı sevgi-saygı ortamı egemen olmuştur.

ÇAKMAKLI USTA İLE BİR HATIRA (İSTANBUL-2005)

Düzenlediğin kısa film yarışmalarıyla, televizyonlara yaptığın sinema programlarıyla, Yeni Şafak''taki o etkili sayfanda yazdıklarınla câmiada “sinema yapma” fikrini hep diri tutmaya çabaladın, bizleri de bu yarışmalara jüri üyesi olarak davet ederek, adlarımızı yazılarında ve programlarında sık sık anarak sürekli onurlandırdın. İslâm dünyasındaki hiç bir ülkenin, o ülkelerdeki hiç bir sinema örgütünün aklına gelmeyen bir vefâ gösterisini hayata geçirip, İstanbul''da “Mustafa Akkad''ı Anma Gecesi” düzenlemen bile, bundan böyle kalplerimizde hep ayrıcalıklı bir konumda yer alman için yeterli olacaktır. O gece ben de oradaydım ve ne denli zarif bir organizasyona imza attığını gözlerimle gördüm. Son derece anlamlı bir dayanışma gösterisiydi.

Sana bu mesajı, sakın ola “anlaşılmadığını sanmaman” için gönderiyorum. Sayısını belki tam olarak veremem; ancak bil ki bu ülkenin dört bir köşesindeki bir çok dindar sinemasever seni ve çabalarını gayet iyi anlıyor. Yirmi yıllık bir sinema yazarlığından sonra SİYAD gibi meslek örgütlerinin seni ve meslektaşlarını üyeliğe davet etmemesi ya da düşmanca bir tutum içine girmesi ancak onların bir ayıbı olabilir, sizlerin değil. Biliyorsun, ben de 1960''lar boyunca, yönetmenliğe geçmeden önce uzunca bir süre sinema yazarlığı yaptım. Aynı siyasî çevre bana da yıllarca selam vermemişti. Senin yaşadıkların, vaktiyle benim yaşadığım o bunaltıcı yalnızlığın yanında hafif bile kalıyor.

Gördüğün ve duyduğun vefâsızlıklar karşısında moralini hiç bozmadan yoluna kararlılıkla devam et sevgili Ali Murat… Çünkü, bu ülkenin topraklarında güçlü bir “inanç sineması”nın kök salması için sana ihtiyacımız var.

Bu arada, bir büyüğünüz olarak sana ve gönüldaşlarına en hayatî tavsiyem, sektördeki materyalist mantık hâkimiyetine karşı, en kısa zamanda, sen-ben kavgasına düşmeden, yeni ve güçlü bir meslek örgütünün çatısı altında organize olmanızdır. Şunu bilmeni isterim ki böyle bir oluşumu gerçekleştirdiğinizde ben de büyük bir memnuniyetle sizlerle birlikte olacağım. Kişiler ve küçük küçük gruplar hâlinde kaldığımız sürece, sinema alanındaki bu güçsüzlüğümüz de sürüp gidecek. O yüzden, ne yapıp edip en seri biçimde büyük bir meslek örgütü kurarak, senaristi, eleştirmeni, yazarı, yapımcısı, yönetmeni ve televizyon programcısıyla hepimiz biraraya gelmeliyiz.

Bu vesileyle, hizmetlerin için seni tekrar tebrik ediyor ve gözlerinden sevgiyle öpüyorum.

Bu mektuba, “Allah razı olsun” demekten başka ekleyebileceğim hiç bir şey yok. Çakmaklı Usta''nın gazetelerdeki köşe yazılarını okuduktan sonra öyle kolay kolay kâğıda kaleme sarılıp muhataplarına mesaj göndermediğini gayet iyi bilirim. O yüzden, uğruna mücadele verdiğimiz bu yolun, “Millî Sinema” akımının kurucusu olan ve ben daha ilkokul sıralarında debelenirken Yeşilçam''ın o yoz ortamı içinde yıllarca tek başına savaşan gerçek bir mücahidin şahsımı bu denli ciddiye alıp böylesine anlamlı satırlarla bezeli bir mesajı iletmiş olmasının gururunu ömrüm boyunca taşıyacağım.

Lâyıkıyla okumasını bilenler, elbette hakkını da teslim edeceklerdir: Her açıdan tarihî bir mektup bu…

Umarım, camiâdaki bazı -kompleks yumağı olmuş- tiplerin akıllarının başlarına gelmesine vesile olur.