Anadolu"dan zirveye ziyaretler

Tahminler yürütüldü; Galatasaray ve Fenerbahçe arayı açacaktı, zirvede erkenden yalnız kalacaklardı. Tahmin yapanlara değil lafım, ben de öyle düşünüyordum açıkçası. Gördük ki hiç de öyle değilmiş… Devrenin ortalarında hem Galatasaray hem Fenerbahçe''nin yaşadığı düşüş, alt tarafı yukarıya yaklaştırdı, hem de cesaretlendirdi. Aslında bu düşüşler her ne kadar beklenmese de sezon içindeki olası düşüşlerdi. Üstüne bir de Anadolu''dan hatta İstanbul''dan sürpriz üstüne sürpriz geldi. Şampiyonluk barajının sezon başındaki tahminlerin aksine, 80 puanlara ulaşması imkansız gibi görünüyor. Öyle ki, son iki sezon olduğu gibi 70''leri aşması bile zor görünüyor. Çünkü büyükler eskiden olduğu gibi; hem içeride hem deplasmanda hiçbir maçta mutlak favori olamıyor ve maçları da kolay kolay kazanamıyor. Şimdi buna kötümser açıdan bakarsak, büyüklerin bütçelerini verimli kullanamadığını ve aradaki bütçe uçurumlarının sahaya yansımadığını söyleyebiliriz. İyimser açıdan bakarsak da; dört büyükler dışında kalan kulüplerin sistemlerini, organizasyonlarını ve yabancı kalitelerini geliştirdiğini... Aslında bu iki faktörün de Anadolu takımlarının ligin üstlerinde yer bulmasında, önemli rolü var bence. Son 8-9 yılda Anadolu takımlarının zirveye bu kadar yaklaşması tesadüf olamaz herhalde. G.Antep, G.Birliği, Sivas''ın son yıllardaki, Kayseri ve Bursa''nın bu sezonki üst düzey zirve ziyaretlerinin mutlaka sebepleri olmalı.

Son 5 aylık süreçte, yani sezon başından beri akıllarda yer eden olaylar; milli takımın başarısızlığı, transfer savaşları, büyüklerin istikrarsızlığı ve Ankara''daki gereksiz birleşmeydi sanırım. Birleşme, faydası olmadığı gibi, şişkin bir Ankaragücü kadrosu, hiç gereği yokken küme düşmüş bir kulüp ve ortada kalmış bir teknik ekip ve oyuncu grubu yarattı. Milli takımda eylülden beri süregelen belirsizlik, uzun bir süre daha devam edeceğe benziyor. Büyük takımların istikrarsızlığının da sadece onları eleştirerek tanımlanamayacağı, alttan gelen takımların yükselişini ve ligin her geçen gün daha çekişmeli bir hal almasını da göz önünde bulundurmalıyız. Bursa ve Kayseri''nin üstün performansı, Kasımpaşa''nın sonlara doğru yakaladığı büyük çıkış, İstanbul BB , Gençlerbirliği ve Eskişehir''in göz dolduran performansları lige renk katan faktörlerdi.

İlk yarıda, akılda kalan bireysel performanslar; Kewell, Arda ve ilk 10 haftalık Keita, Fenerbahçe''den Bilica, Lugano ve sakatlanana kadar Emre, Beşiktaş''tan Ferrari, Sivok, Fink ve tabiî ki Ernst, Trabzon''dan Colman, Kayseri''den Mehmet Eren, Makakula ve Cangele, Bursa''dan Zapotocny ve Volkan Şen, Manisa''dan Simpson, Gençlerbirliği''nden Mustafa ve Hurşud, Gaziantep''ten J.Cesar, Kasımpaşa''dan Moritz olarak söylenebilir sanırım. Burada dikkat çeken nokta; bu isimlerde Türk futbolcuların yok denecek kadar az olması… Nasıl çok olabilir ki? Üst düzey forveti ve defans oyuncusu olmayan bir futbolcu jenerasyonuna tanık oluyoruz. Gol krallığında ilk 10 da bir tane bile Türk futbolcusu yok, defans adamlarının yedekler dahil neredeyse hepsi milli olan Galatasaray''ın süper ligde daha az gol yediği sadece 6 takım var.

Artılarla, eksilerle, tezatlarla dolu bir lig yani bizimkisi… Sorunlar belli, cevaplar belli ama çözüme giden yok. Yine de sahadaki futbolu izlemesi çok zevkli olmasa da, çekişme ve sürprizlerini izlemesi zevkli bir lig…