“Şarkıcı olacağım” diye tutturdu...Yollara düştü genç yaşta Ankara''dan...İstanbul''a yerleşti...Yıllarca kurtlar sofrasında kendine yer aradı...Zor günler yaşadı...Ve sonunda hedefine ulaştı...O ünlü bir şarkıcıydı artık...Yıllardır mikrofon elinde şöhreti yakalamak için mücadele verirken...Babası şiddetle karşı çıkıyordu.Ankara''da bir bürokrattı baba...Kızları da öyle olmalıydı.Biri Hukuk fakültesini bitirmiş, hakim olmuştu.Amacına ulaşmıştı büyük kızında baba olarak.Ancak diğeri ille de şarkıcı
“Şarkıcı olacağım” diye tutturdu...
Yollara düştü genç yaşta Ankara''dan...
İstanbul''a yerleşti...
Yıllarca kurtlar sofrasında kendine yer aradı...
Zor günler yaşadı...
Ve sonunda hedefine ulaştı...
O ünlü bir şarkıcıydı artık...
Yıllardır mikrofon elinde şöhreti yakalamak için mücadele verirken...
Babası şiddetle karşı çıkıyordu.
Ankara''da bir bürokrattı baba...
Kızları da öyle olmalıydı.
Biri Hukuk fakültesini bitirmiş, hakim olmuştu.
Amacına ulaşmıştı büyük kızında baba olarak.
Ancak diğeri ille de şarkıcı olacağım diyordu.
Olamazdı, olmamalıydı...
Var gücüyle durdurmaya çalıştı..
Ama durduramadı...
Öfke duydu kızına...
“Benim Ankara''da saygınlığım var, nasıl yapar bunu bana” diye...
“Bürokrat babanın, bürokrat kızı” olmalıydı...
Bu bir aile geleneğiydi..
Nasıl cüret edebilirdi kızı bu geleneği yıkmaya...
Kırıldı, üzüldü, gönül koydu, küstü...
Ve yıllarca görüşmediler.
Sildi bürokrat baba kızını kalbinden...
“Benim böyle kızım yok” dedi..
Şarkıcı kızımız baba hasretiyle yanıyordu.
Bayramlarda olsun ne zaman Ankara''ya gitse annesinde kalıyordu...
Çünkü anne baba ayrılmışlardı...
Baba ayrı bir evde yaşıyordu.
Hem de annenin yaşadığı apartmanın tam karşısındaki bir başka apartmanda...
Şarkıcı kızmız annesinin evindeki balkona çıkıyor...
Karşı apartmanda oturan babasını görmeye çalışıyordu pencereden.
Her bayram bir apartmanın balkonundan...
Karşı apartmanın pencerelerine bakarak...
Hıçkırıyor...
Ağlıyordu...
Sonra bir gün televizyona çıktı...
İçindeki baba hasretini anlattı...
“Baba seni çok seviyorum, seni özledim” dedi...
Gözyaşlarıyla...
Devrim Erden''di şarkıcı olup da babasının dönüp bakmadığı isim...
Geçenlerde Ankara''ya gitti Devrim...
Bütün cesaretini topladı...
Ablasıyla birlikte babasının evinin kapısını çaldı...
Heyecandan ve reddilme korkusundan kalbi duracaktı...
Baba açtı kapıyı...
Hastaydı, yorgundu, bitkindi...
Ve dahası artık çok yaşlıydı...
Gözleri de pek seçemiyordu artık...
Sürekli gördüğü halde hakim olan kızını tanıyamadı.
Ancak yıllardır görüşmediği şarkıcı olanı hemen tanıdı...
Buyur etti içeri...
Karşılıklı oturdular saatlerce...
Göz göze geldiler...
Uzun uzun baktılar birbirlerine..
Ve hiç konuşmadılar...
O kadar...
