Hayat imtihandır!

Bugün biraz farklı bir konuyu yazmak istiyorum...

Yaşadığım ve...

Çok etkilendiğim...

Bir anıya taşıyacağım sizi...

Yıllar öncesiydi...

Amerikalı bir subay oğluyla birlikte kaybolmuştu...

Bolu dağının ormanları içinde...

ABDli asker çocuğunu mağarada bırakmış...

Kendisi bir kulübeye sığınmıştı.

9 gün sonra bulundular.

O dönemde bir sürü iddia ortaya atıldı.

“Adam CIA''dan” dediler...

“Kaybolmadı, kaybolur gibi yaptı” iddiasını ortaya attılar...

“PKK''ya karşı mücadele veren komandolarımız Bolu dağlarında eğitiliyor. Bu adam ajan, kayboldum ayağına askeri istihbarat topluyor, bölgenin haritasını çiziyor” diyenler de oldu.

İşte o dönemde kameraman arkadaşım ve İHA Bolu temsilcisi Osman Altınışık ile o Bolu dağlarına tırmandık...

Heryer bembeyazdı...

Zaman zaman tipiye yakalandık..

Korktuğumuz anlar oldu...

Saatlerce karla kaplı arazide kah araçla kah yürüyerek gittik.

Issız bölgelerden geçtik.

Donma tehlikesi atlattık.

ABDli subayın çocuğunu 9 gün tek başına bıraktığı mağarayı bulduk.

Çekimler yaptık.

Ve yola koyulduk.

Ramazan ayıydı.

Araçta hepimiz oruçluyduk.

Bolu dağının tam tepesindeydik.

Ve küçük bir köyden geçiyorduk.

Ezan okunmasına on dakika vardı.

Köy bomboştu.

Çünkü yaz aylarında yayla niyetine kullanılıyor...

Kış bastırınca boşalıyordu.

Sadece bir evde ışıklar yanıyordu.

Kapısını çaldık...

Oruç açmak için biraz ekmek ve zeytin peynir isteyecektik.

Kapıyı açmadılar...

Belki de korktular...

Belki de kimse yoktu.

Yola devam ettik.

Kısa bir süre sonra Orman Bölge Şefliği''ne ait bir kulübeye rastladık.

Kapısında bir adam vardı.

Durduk ve selam verdik.

“Oruçluyuz, biraz ekmek vs. verebilir misiniz?” dedik.

Yolumuz uzundu daha çünkü...

Kapıdaki görevli bizi içeriye davet etti..

Kocaman varil bir sobanın başında bulduk kendimizi.

Sıcacıktı içerisi...

Ve 3-4 kişi muhteşem bir sofra kuruyordu.

Bal kaymaktan tutun, pastırmaya, sucuklu yumurtaya...

Yok yoktu masada...

Masayı kurdular...

Biz heyecanla izledik.

Onlar da oruçluydu...

Sonra hepsi masaya oturdu...

Ne var ne yok silip süpürdü...

Biz öylece izledik...

Davet bile etmediler.

Yolda donmamıştık ama...

O kulübede şaşkınlıktan dona kaldık..

Şoka girmiş bir şekilde oradan ayrıldık...

Onlar için bir imtihandı...

Tam iftar vakti üç oruçlu misafir kapılarına gelmiş...

Muhteşem bir sofraya kurulup doymuşlar...

Ancak kapılarına çalanlara...

Bir lokma ekmek bile verememişlerdi...

İmtihanı kaybetmişlerdi...

Hayatım boyunca unutamayacağım bir olaydı...

Bugün bu aklıma geldi...

Paylaşayım dedim...