Pazartesi Sendromu yoktur, dogmatik ezber vardır

Pazar gününden yazıyorum bu yazıyı, ama muhtemelen sen sevgili okur, Allah nasip ederse cuma okuyacaksın, ziyanı yok, Allah izin verirse dünya dönecek bir pazar gününe daha varacaksın.

Pazar gününden yazıyorum bu yazıyı, bir öfke var bende anlatamam, şu "Pazartesi Sendromu" denilen tembel algoritmasına karşı bir öfke... O öfkeyle ağzımı bozmayacağım elbet bir ezberi bozacağım, en azından niyetim bu.

Pazartesi Sendromu pis bir ezberdir. Şöyle buyurdu psikolog: "Pazartesi Sendromu pazar gününden başlarmış, insan ertesi gün işe yahut okula gideceği için mutsuz olurmuş, pazartesi tüm hafta çalışacağını düşündüğü için artarmış bunu yenmek için A vitamininden C vitaminine... vs vs vs"

Üşenmedim aradım, taradım bu ezberi ilk ortaya atanı bulmaya çalıştım ama bulamadım zaten artık anonim olmuş. Pazar gününden sosyal ağlara bir giriyorsunuz "Pazartesi Sendromu Allah, Pazartesi Sendromu..." Her pazartesi taş mı taşıyorsun be kardeşim, sendrom diye kıvrananların çoğu bilgisayar başında kıpırdamadan oturduğu için sindirim sorunu yaşıyor, yahut dünyayı mı kurtarıyorsun, atom fizikçisi misin, ne yani kanserin çaresini mi arıyorsun, yoksa taş ocağı işçisisin de yerin bilmem kaç metre altına iniyorsun, kelle koltukta mı yaşıyorsun, velev ki öğrencisin, bana mı okuyorsun, sırf mezun olduktan sonra alacağın maaş çok diye istemediğin bölümde okuyan sensin, ben miyim? Bu işin bir boyutu.

Gelelim "tembellik" arzusuna; ey her şeyden şikayet eden insan, ey fatura kuyruğunda iki dakika ayakta dikildi diye sistem iflas etmiş hikayesini yazabilen insan, tüm pazar gününü, pazartesi sendromu ile tüketen insan, nedir sendeki bu tembellik arzusu? Tüm pazartesi devrilip yatsan mutlu mu olacaksın? İnsan her haftaya "Bu hafta hiçbir şey yapmasam!" diye kalkar mı? İnsan bir güne "Acaba ne yapsam?" diye uyanmaz mı, ne işe yarasam, hangi işin ucundan tutsam, demez mi? İnsan, Allah''ın yeryüzüne halife kıldığı insan, bu dünyaya yatmaya mı geldin?

Allah psikologları başımızdan eksik etmesin, çoğumuz hayatta tökezliyoruz ve çoğu kez kaybolduğumuz o yolda yardımımıza yetişiyorlar ama bir yandan da "Yapıştır, yakışsın" yapıyorlar. O ezber beynimize yerleşiyor, bir dehşet sahnesi sanki; "Bugün pazar, yarın pazartesi, aman Ya Rabbi, bittik biz, öldük, yarın iş var okul var..." Yok öyle bir şey, o ezbere bir reset çek, pazar günü dinlen, pazartesiye vira Bismillah!

Geçtiğimiz haftalarda kıymetli ve çok sevdiğim bir grup doktor arkadaşımla bir akşam deniz kenarında oturduk, çaylar, koyu sohbet, hamd olsun, dünya saadeti... Arkadaşlarımdan biri psikolog, konuştukça bir sürü şey çıktı; sende şu var, sende bu var (isimlerini telaffuz edemiyorum tabi) insan ağız tadıyla deliremiyor bile... Olmayanı da var ediyorlar, bu tip ezberler sayesinde, eskiden biz nazar olduk der, yedi Nas, yedi Felak turp gibi olurduk, şimdi aklımıza sokup duruyorlar. Misal; ergenlik. Bir öğrencim vardı, kızcağız yaşının sorunlarını yaşıyor, psikoloğa götürmüşler, kızdan beter duruma gelmiş olan annesine doktor, kızın yanında "Ne dilerse yapın, çatışmayın, o ergen.." dediği andan itibaren kızımızın krizleri artma gösterdi. Oysa şımarıklıktan başka bir şey değil, ama kız ezberlemiş: Ben ergenim. Bana getirdiler, konuştuk sohbet ettik, az sonra dedi ki: Camı açabilir miyiz, fondötenim akıyor da... Ya sabrun cemilun! Biraz daha konuştum ama aldığım cevap: "Ama ben ergenim, böyle davranmam normal, ben yaşayacağım, siz çekeceksiniz." Yok sen ergen değilsin, sadece dayak yemedin! (Espri tabi şiddet bir yöntem değil) Velhasıl kelam, sonunda kız annesinin başını yedi, psikolog annesine ne deva buldu, bulabildi mi, bilemiyoruz ama o kızın aklına tüm tuhaflıkları yapma hakkı olduğunu soktu! Tüm ezberler gibi bu ezberler de genç beyinlere yerleşti. Hatayı kabul etmeme yöntemi olarak bir hastalık icat edip, onun ardına sığınma refleksi. Bahane.

Pazartesi Sendromundan girdik, ergenlikten çıktık, biraz da psikologların hakkına girdik ama gördüğü imana, inanca dair "dogma" etiketini yapıştırıp, onu "kötü" bir şeymiş gibi yaftalayan modern bilimin de bu tip "dogmaları" var, o ezberler zamanla "dogma" oluyor ve kimse tarafından sorgulanmıyor, sonuçta insandan potansiyelini bir cümle ile alıp da götürüyor. Atalım bu ezberleri bir kenara...

Nasip olursa bu yazıyı cuma okuyacaksınız, sonrası cumartesi, pazar.. güzelce dinlenip, ruhumuza iyi gelebilecek şeylerle az sükûn bulduktan sonra günün bereketini, haftanın bereketini dilden dua ile dileyip, o güçle kalkıp fiili dua ile haftaya başlamalı. Hayatın bereketi çalışmaktır ve tembellik arzu edilecek bir şey değildir. İnsan ancak üreterek, çalışarak, bir işe yarayarak var olur, benim erken yaşta profesör olan hocam günde dört saat uyuyormuş, Fuat Sezgin günde on yedi saat çalıştığından bahsediyor. Unutmayalım, dinlenmek ancak yorulmakla mümkün olur, yorulduk mu ki dinlenmek, tembellik etmek arzusundayız?