Sanal seçimin sanal olmayan sonuçları (!)

Fiilî siyasetin kurgulanabilir (fiktif) bir tarafı vardır ve kurgulanabilirliğin sadece nazarî siyasetin doğasına mahsûs olduğunu sananlar ne yazık ki bu yalın gerçeği pek anlayamazlar.

"Rakamlar yalan söylemezler!" Ne kadar "sahici bir yargı" gibi duruyor değil mi? Oysa rakamlar, bizâtihi yalan söylemenin en etkileyici, en kandırıcı, en aldatıcı araçlarından biridir. Bu nedenle rakamlara güvenenlere güvenmek, bilgisayar verilerine inananlara inanmak benim yapabileceğim bir iş değil! Çünkü rakam fetişizmi, hiç kuşkusuz modern bir hurûfilik türüdür, hatta geleneksel (Pitagorasçı) hurûfilikten daha sathî, daha banal ve daha ucuzdur.

"Rakamlar yalan söylemez" imiş... Çevrenize hiç bakmıyor musunuz, günümüzde yalanın üzerine hangi elbise giydirilmiş? Siyasî ve iktisadî aldatmalar, kandırmalar hangi araçlarla yürürlüğe konuluyor? Öyle ya, 3, 7, 40, 70 rakamlarının zihninizdeki karşılıklarını bir düşünün bakalım. 13 rakamını uğursuz sayan hristiyanların, 19 rakamını mu''cizevî bir şifre addeden müslümanların haline bir bakın, 40''lar, 70''ler meclisinin simgesel değerini düşünün! Evet 1''in anlamını düşünün ve cevap verin bakalım nedir adına o 1 (Bir) dediğiniz şey?!! [Belli olmaz, belki de bu suâlin cevabını aramak basiretini gösterenler, ilim geleneğimizdeki o meşhûr Riyaziyyûn Tabiiyyûn tartışmasının başladığı noktaya gelirler ve "hakikatin mertebelerini" (doğa''da, zihin''de, dil''de, yazı''da tezahür eden hakikati) farkedip görmek bahtiyarlığına ererler.]

1999 seçimleri, tıpkı diğer seçimler gibi rakam ehlini (istatistik uzmanlarını) yanılttı. Hatırlar mısınız lütfen, daha önce, birinci olacak bir parti hakkında neler söylenmişti, sonra neler olmuştu?! Bu seçimlerde de aynı şey oldu ve barajı geçip geçemeyeceği bile tartışılan bir parti hakkında söylenenlerin hiçbiri tutmadı, rakam ehli yine yanıldı. O kadar anket yapıldı da ne oldu? Her zaman olduğu gibi anketler de yanıldı.

Acaba bu işlerin istatistiğini tutanların o meşhûr güvenilmezliklerine istinad etmeyi marifet sanıp, "Bakın nasıl da yanıldılar?" veya "Bakın nasıl da yalanları ortaya çıktı?" gibilerinden ucuz bir bilgiçlik kisvesine mi bürünüyorum?! Seçim istatistiklerinin manipülatif ayartıcılık yoluyla istismar edildiğine mi dikkat çekmek istiyorum?!

Hayır, söylemek istediğim bu değil! Seçim öncesi seçmeni yanıltmak ve yönlendirmek maksadıyla başvurulan "numaralar"ı seçim sonrası ifşa etmenin, bence ciddiye almamızı gerektiren bir tarafı yok! Bilakis asıl "gösteri", sandıkların açıldığı gece ekranlarda sahneye konulmakta ve böylelikle izleyici, güya rakamların yine rakamlar yoluyla yalanlandığına inandırılmaktadır: "Rakamları yenen rakamlar!"

Kimin kimi yendiğine kim karar veriyor: Seçmenler mi? Yoksa seçmen oylarını gösterdiği söylenilen rakamlar mı? Gösterenler ve gösterilenler... VE en nihayet ikisinin birleştiği yerde öylece duran gösterge''nin kendisi! Gösterge, gösterileni çarpıtıyor; zira aynı zamanda göstereni (!) de çarpıtıyor. Bu nedenle kimse, gösterge''nin kendisinden bağımsız bir sûrette göstereni de gösterileni de tayin edemiyor! (İnsanın burada "asıl seçmen kim?" diye sorası geliyor değil mi?)

"Demokratik rejimler" ile "Monarşik rejimler" arasındaki farkın şu olduğu söylenir: Monarşilerde görünürdeki siyasî merkez iradesini beyan eder ve halka dönüp der ki: "Ben böyle istiyorum!" Demokrasilerde ise farklı bir yol izlenir ve bu sefer siyasî merkez halka dönüp şöyle demeyi tercih eder: "Siz böyle istiyorsunuz." Binaenaleyh monarşiler gibi demokrasilerde de halkın ne isteyeceğine karar veren siyasî merkez, bunu, kendisiyle başa çıkılması lâzım gelen siyasî gaileleri açık kılmak için değil, bilakis örtmek için kullanır.

Önümüzdeki günlere mahsûs olmak üzere mevcut sanal sonuçlarla örtülmek istenen nedir acaba?

Bunun ne olduğunu çok geçmeden birlikte göreceğiz. Ancak iç siyasetteki her kıpırtının dış siyaset açısından anlamını kavramadıkça, iç siyaset dengelerindeki oynamaların açıklanamayacağına inanmayı itiyad haline getirmiş biri olarak, ülkenin dış siyasetinde işlerin hiç de iyiye gitmeyeceğini söyleyebilirim. Çünkü "siyasî iradenin alışkanlıkları" açısından bakıldıkta, uluslararası siyaset karıştığında ülkenin iç siyasetinde uçlar merkeze kayarken, merkez kenara çekilir. İşlerin durulacağı (uçlara ihtiyaç kalmadığı) zaman, merkez güçlenip o bilinen süreç tekrar başlar. (Kıbrıs Savaşı sırasında ve sonrasında ülkeyi yöneten liderlerin tavrını, söylemini, üslûb ve tarzını, hepsinden önemlisi riyasete nasıl geçtiklerini hatırlayınız.)

Bu seçimin sonuçları, -kim ne derse desin- iç siyasette 28 Şubat söyleminin görünürdeki şiddetinin azaltılmasına karar verildiğini göstermektedir. Bundan böyle iç siyaset, dış siyasetteki sert pazarlıkları elverişli hale getirecek şekilde dizayn edilirken, çok uzun sürmeyeceğini zannettiğim bu dönem sonrasında -her zaman olduğu gibi- yine yumuşak yüzler devreye sokulacaktır.

Türk Demokrasi tarihi dikkatlice okunduğunda görülecektir ki: siyasetin görünür aktörleri en nihayet bir rolün gereğini yerine getirdiklerini unutmuyorlarsa hüsrana uğramıyorlar ve kendilerine her dönemde iyi kötü bir rol veriliyor. Ancak kendilerini, kendilerine verilen role kaptıranların sonu ne yazık ki pek iyi olmuyor. Ben şimdi -biraz da keyifle- 28 Şubat sürecinde kendilerini, kendilerine verilen role kaptıran aktörlerinin yüzlerindeki gerginliğin azalışını ve o mütehakkim edaların şimdiden acı bir tebessüme dönüşünü izliyorum. Nitekim ma''lûm zevatın seçim gecesi sanal sonuçlar hakkında yorumlar yaparken yüzlerindeki riyakâr gülümsemeyi orada tutabilmek için çok gayret sarfettikleri her hallerinden belliydi; zira seçim sonuçlarının ne denli sanal olduğunu ve bunun -kısa bir süre için bile olsa- ne anlama geldiğini en iyi bilenler onlardı.

Siyasetin gerçek öznesi olmayı hiçbir zaman beceremeyen halka gelince, onlar da "Peh peh, biz neymişiz yahu!?" demekten kendilerini alamıyorlardı.