“Benim hikayem”in sonu

Tükettim sanma hezâran hikâyet-i aşkı,O sevdadan dahî söylenmedik neler kaldı.

Tam da burada kalmıştık değil mi?

O halde söyleyelim, böylesi sanılar, hiç kuşku yok ki yolcunun tecrübe eksikliğinin mahsulüdür. Bu nedenledir ki çalışmalarıma başladığım tarihle kitaplarımı neşre hazır hâle getirdiğim tarih (Nisan-Eylül 2006) arasında geçen altı aylık süre içerisinde üç kitaplık ilk dizinin küçük dosyalarını imkânlar elverdiğince bazı dergilerde —işlenmemiş hâlleriyle de olsa— yayımladığımı; ve fakat bu ilk ürünlerin ilim ve fikir dünyasında yazılı olarak herhangibir itiraz, tenkid ve mukabeleyle karşılaşmak şansını bulamadıklarını; hâl böyle olunca da araştırmalarımın —hiç değilse bazılarının— muhtemel zaaf ve noksanlarını, hata ve kusurlarını gidermek ve düzeltmek niyetiyle gerçekleştirdiğim bu teşebbüslerin yayımlanma amacına ulaşamadığını bilhassa belirtmek isterim.

Fakat bu talihsizliğe karşın, yine de sonradan farkettiğim kimi hatalarımı, eksik ve noksanlarımı bu süre zarfında düzeltmek, yeni malzemelere ulaştıkça tasvirlerdeki ayrıntıları genişletmek, hepsinden önemlisi, tasavvuratımda mübhem kalan bazı nazik meseleleri açıklığa kavuşturup yorumlarımı olgunlaştırmak için elimden geleni yaptım.

Acaba bu çabalarımda ne kadar başarılı olabildim?

Bilemiyorum. Lâkin tüm cehaletime rağmen, insanın çabalarının neticesinden değil, aksine keyfiyetinden mesul olduğunu gayet iyi biliyorum.

Hayatımın hiçbir döneminde tarafsız olmadım; tarafsızlığı da aslâ makbul ve muteber bir meslek olarak görmedim. Ancak hısımlarıma da, hasımlarıma da dürüst ve adil davranmayı genç yaşlarımdan itibaren kendime meslek edindim. Çünkü zamanında “Bana ''Allah nedir?'' diye sorsalar, ''En azından adalettir'' derim!” diyen bir babanın meslekini meslek, meşrebini meşreb addedip hakikat bâdesini avuçlarından içmek için divâne önünde diz çökmeyi “silkimin âdetidir” diye belledim.

Ehl-i irfanım diye kimseye ta''n etme sen

Defter-i irfana sığmaz söz gelir divâneden

Ehl-i ilim ve irfan kisvesiyle dolaşan kimi bezirgânların ne ölgün bakışlarını, ne sinirli dudak büküşlerini pek umursamadığım/umursamayacağım her halde anlaşılmış olmalı. Keza, ellerinde dolaştırdıkları o boş defterciklerin divâneden gelecek sade sözlerin ihtişamı yanında anmaya değer bir kıymetlerinin bulunmayacağı da.

Peki ne yapmalı, nasıl bir yol takip etmeli?

Kim ne derse desin, irfan mirasımızın ustalarından gelen uyarıları ciddiye almak zorundayız:

Akla mağrur olma Eflâtun-ı vakt olsan dahi

Bir edib-i kâmil gördükde tıfl-ı mekteb ol!

Makamı gelmişken bir tevcihte bulunmama müsaade edilsin lütfen!

Ne “Eflâtun-ı vakt” gerçekte hakikat iddiacısıdır, ne de “edib-i kâmil” güya mücerred hakikatlerin sahibi. Bilâkis ilki zann''ın, ikincisi hakikat''in zatını temsil eder.

Yani: Ey hakikat talibi, belleğin bir yığın kuru bilgi (zan) ile dolu diye kurumlanıp kendini adamdan saymaya kalkışma da hakikatle, hakikatin ışığıyla karşılaştığında hemen teslim olmayı nefsin için bir fazilet bil!

Tarafsızlıkla dürüstlük arasındaki ince ayrım tam da bu noktada başlar. Bu bakımdan tarafsızlığın eseri, “kesinlik suretinde zan ve ihtimal”, dürüstlüğün eseri ise “kuşku suretinde hakikat”tir.

Hak, bizden tarafsız olmanın keyfini sürmemizi değil, dürüst olmanın ızdırabını çekmemizi talep eder; dürüst olmanın, yani bir kuş gibi ürkek olmanın...

Bir kuş ürkekliğiyle, elimdeki Cemil Meriç''le ilgili “kuşku suretindeki hakayıkı” nazarlarınıza sunup artık aranızdan çekiliyorum.

Sizler de bu arada emanetlerime bir kuş ürkekliğiyle ihtimam gösteriniz lütfen!

........................

Yazarımız Dücane Cündioğlu''nun dün yayınlanması gereken yazısı sehven yayınlanmamıştır. Yazıyı bugün yayınlıyoruz. Yazarımızdan ve okuyucularımızdan özür dileriz.