Yenilmek mi kötü, kandırılmak mı?

Trabzonspor başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu "Ben başkan olduğumda o kupa 2 ay içinde gelecek" derken kendisi inanıyor muydu acaba söylediklerine? Ya da Aziz Yıldırım "UEFA çatırdayacak" derken; UEFA"nın hızlandırılmış CAS talebini kamuoyu ile televizyon ekranından paylaşırken "Fenerbahçe bu sene Avrupa"da olacak" şeklindeki zafer konuşmasını yaparken bunu inanarak mı söylüyordu? Beşiktaş başkanı "Geçmiş yönetimlerin Beşiktaş"a zararlarının hesabı sorulacak" derken samimiydi peki? Ya Ünal Aysal? "Bu ateş üfleyerek sönmez" derken mi samimiydi yoksa "Aynı gemideyiz" derken mi?

Hepimiz biliyoruz ki bütün bu açıklamalar "safları sıklaştırmak" adına yapılan ve söylenirken asla sahipleri tarafından inanılmayan cümlelerden ibaret. Birer "hayali cemaat" mensubu olan futbol taraftarları, yani bu oyununun almadan veren tek aktörleri, Türk toplumsal hayatının en saf topluluğu, yıllardan beri sorgulamadan gönüllü kandırılmaya devam ediyor.

Siyasi parti mensupları, dini teşekküllerin mensupları, hatta hemşehri dernekleri mensupları... Tüm bu aidiyetler ama bu dünyada ama ahirette bir karşılık sunar. Oysa futbol taraftarlığına dayalı aidiyet tam anlamıyla "bu dünyada fayda yok öteki de şüpheli" halidir. Buna rağmen öyle ya da böyle bir takıma âşık olmuş bu insanlar bu aidiyet karşılığında bırakın geleceğe dair bir beklentiyi asgari saygıyı bile görmüyor. Üstelik oyunun diğer tüm aktörleri tarafından; yönetici, teknik adam, futbolcu ve hatta gazeteciler tarafından mütemadiyen kandırılıp, manipüle ediliyorlar. Evet, taraftarlığı hayatının çok önemli yerine koyanların bir "hastalık" halleri olduğunu kabul ediyoruz. Ama bu onları kandırmayı haklı çıkarır mı? Ve siz ekonomideki gelişmelerle alakalı haberleri okurken bile aklına evleri değil takımları gelenler; Allah aşkına düşünün, kandırılmayı kabullendiğiniz kadar yenilmeyi kabullenseydiniz; sevdiğiniz, değer verdiğiniz, hayatınızın ön sıralarına koyduğunuz bu oyun ve takımınız daha mı kötü durumda olurdu?