Adalet mi, Kalkınma mı?

Türkiye"nin en temel çelişkisi adalet ve kalkınma arasındaki ilişkide saklı. Özgürlük mü, güvenlik mi, barış mı huzur mu? Bunlardan daha asli olan adalet mi yoksa kalkınma mı sorusuna verilecek cevaptır. Adalet ve kalkınma arasındaki ilişkinin rekabeti, paradoksu, çatışması ve gerginliği Türkiye"nin bugün en önemli meselesi. Sadece bir hükümet ve parti meselesi değil. Ak Parti, yani adalet ve kalkınma paradoksunu uzlaştıran bir siyaset olarak var olma iddiasını taşımakta. Başarısı bu iki alan arasındaki gerginliği gidererek uzlaştırmada önemli yol kat etmesinde.

Türkiye özgürlük ve ekmek mücadelesini adalet ve kalkınma dengesi ile yürütüyor on yıldan beri. Bunun aktörlüğünü Ak Parti yapıyor. Peki bu denge devam ediyor mu?

Adalet, özgürlüğü, hakkı ve hukuku temsil eden kadim bir siyasetimizdir. İnsanlığın sağduyu siyasetidir. Bütün İslam siyasal kültürü bu kavramın merkeziyle açıklansa yeridir. Adalet, denge ve ölçüdür. Sınıflar arası, kültürler arası, inançlar arası ve bölgeler arası denge! Peki kalkınma? O da bizim iki yüzyıllık hikayemiz. Terakki etme çabamız. Yoksulluğa düşen milletin sefaletten kurtulma mücadelesi.

Cumhuriyet ideolojisi kalkınmayı adaletsizce yapmaya çalıştı. Sert tedbirler aracılığıyla devletçi ekonomiyi uyguladı. Varlık vergisi bunun en adaletsiz biçimlerinden biri. DP, kalkınmayı yeniden odağa alarak adaleti kısmi gözetmeye çalıştı. Adalet Partisi, ismine rağmen kalkınma modelinde adaleti hep kıyıda seyretti. Uzun, büyük Amerikan taksilere binen zenginler ile bürokrat ve müteahhitlerin işbirliğine dayanan adaletsiz kalkınma hamleleri gerçekleşti. Rüşvet, kayırma, ihalecilik aldı başını yürüdü. Özal"ın ikinci döneminde de adalet kalkınmaya mahkum edildi. Beklenmedik biçimde artan rüşvet ve ihalecilik siyasetleri heyecanla başlayan kalkınma hamlesini bitirdi.

Ak Parti, sadece Anadolu"nun değil, Ortadoğu bölgesinin de iki yüzyıllık bu kalkınma ve adalet sorunlarını çözme sorumluluğunda. Bilinçli ya da bilinçsiz, adalet ve kalkınmayı beraberlik ve uyum içinde götürme öncülüğünü üstlendi. Bu nedenle otobanlar, ihracatlar, havaalanları, gayri milli hasılanın artışı ile karşılaşıyoruz. Müreffeh toplum haline geliyoruz. Adalet ile de demokratik açılım yapılıyor, devlet içi zulüm çeteleriyle yüzleşiliyor.

Ak Partinin başarısı "adalet" ve "kalkınma" arasındaki bütünlüğü korumaktan geçiyor. İki kanat üzerinde yol alan uçak misali. Onu seyahatinde başarılı kılacak bu dengedir. Birini diğerine kurban etmek değil.

Şimdi Ak Parti, tam manasıyla bıçak sırtında. Adaleti kalkınmaya feda edip etmeme kararını verme zamanında. Kentsel dönüşümün İstanbul"a düşen ayağında bunu bariz bir biçimde görüyoruz. Gökdelenler, Galaportlar, boğaz tepelerine dikilen heyula binalar, Süleymaniye Camii"nin altını delerek geçen trenler… Her gün İstanbul"u biraz daha istila eden AVM"ler… Bunlar İstanbul"da kalkınmayı adalete tercih eden pratikler. Son Taksim Gezi Parkı"nda yapılmak istenen değişim bunu daha da somutlaştırıyor. Üzerinde değişim yapılamayacak, bina dikilemeyecek, ray döşenemeyecek ve AVM yapılamayacak semt ya da mekan var mı? Açıkçası İstanbul, yeni kalkınma hamlesi karşısında adalet sınavından geçiyor. Aslında sınavdan geçen Ak Parti"nin adaleti. Ak Partinin bütün öyküsü. Ak Parti"ye umut besleyen, ondan önderlik bekleyen bütün toplumsal kesimler. Biz bütün muhafazakarlar ve İslamcılar…

Muhalefetin zevzekliği, iktidarın meşruiyetini anlatmaz hiçbir zaman. Ak Parti, ne Kılıçdaroğlu ne Bahçeli ne de ulusalcılar aynasından kendisini seyretmeli. Onların çapsızlığı ile kendini mukayese eden bir Ak Parti zaten bitmiş demektir. (Provakatörler, marjinaller, ipsiz sapsızlar, vs. suçlamalarını yaparak). Ak Parti, adında var olan ve öncelik sırasına sahip olan adaletini hep önde tutarak kalkınma projelerini uygulama sorumluluğuna sahip olmalıdır. Kalkınmanın bütün biçimleri adaletli olmalıdır. Adaletin terazisinden geçmelidir. O teraziden geçmeyen kalkınma toslar. Gün gelir insanlar, "adaletin bu mu dünya" derler!