Plastik çiçekleri sulayan bahçıvanın öyküsü

Fikrin delisi çoğaldıkça, velisi azalır.

Kitle gösterişlidir, fiyakalıdır ama

denilen iksirin sahibi pek de cömert değildir doğrusu.

Her vakit, kitleyi

halinde tutamaz, gücü tükenir ya da canı sıkılır.

Şahlanarak yükselen kalabalık, heyecanın kambura yatmasıyla, boş bir çuval gibi yere serilir.

Pozisyonun faul olması, durumu değiştirmez.

Atak kesilince, heyecanın ayağa kaldırdığı kitlenin yaşadığı hayal kırıklığı, ağır ağır vereme dönüşür.

Homurtular, uğultular yükselmeye başlar.

denilen o sevimli canavar, aleyhte yükselen feryatların safına geçer.

Kalabalıkların birbirine karışan anlamsız gürültüleri arasında kurnazca yer değiştirir heyecan, kimse fark etmez.

…

İşte tam, o anda ne olacaktır sahiden?

Büyük gövdeyi rahatsız eden ve bir türlü yeri bulunamayan kaşıntının yol açtığı telaşı

dönüştürecek

kim olacaktır?

Kitlenin ayağa kalkarken yaşadığı heyecanla, yerine otururken yaşadığı heyecan arasındaki cari açığı kim kapatacaktır?

Her şeyin berbat olması an meselesidir.

Oyuncu değişikliği, sonuca tesir edebilir ama bu kez de olayların gelişmesiyle ortaya çıkan hataları, baştan göremeyen

yetenekleri sorgulanacaktır, isabet oranı düşecektir.

Evet, şimdi gerçekten ne olacaktır?...

…

Fikir, iki omuzu aynı anda yere gelmeyen pehlivandır,

'da.

Fikir, hiçbir zaman yenilmez fakat an gelir, göğsünü göğe, sırtını toprağa yaslar, susamışların ağzına bir nehir gibi akar.

Fikir, öyle tevazu sahibidir ki, süründüğü yerden ancak

'ın izniyle kalkar.

Belki bu hatırlanabilir ve belki işi de yarayabilir.

Her şeyin zıddı, her şeyin kıymetidir, yetişmemiş meyveyi küçümsemeyin hemen.

Demek ki ondandır; her dağ, bir çukurun alçaklığından, her çukur bir dağın kibrinden haber verir, bana.

…

Denge, bazen üst üste, bazen alt alta sıralanır,

'da.

Düzen bozulunca münevver böbürlenir, cahil diklenir, mesafe kapanır.

Kılıç, cahilin cesareti olunca, münevver de başını kor ortaya, geri durmaz.

Kimin yenildiğini bilmez kalabalık, heyecanı geçene kadar seyreder sadece.

Kalabalığı gıdıklayan soytarı yorunca, o gösterişli, o heybetli kitle, rengi solmuş bir göğün altında, düellodan arda kalan çöl sakinine dönüşür.

Yeşil kokular, şen kahkahalar, uzak bir dağın ardından duyulur.

Herkes elindeki silahı yavaşça yere bırakır ve ellerini başının üstüne kaldırır.

son olarak

'a sığınır…

…

Hak verenin şeytanlığı, haklı çıkmaya çalışmasıyla ortaya çıkar.

Çok mühim meseledir, bunu da küçümsememek lazım.

Bakın şu misal, uzak diyarlardan alınsa bile ne kadar da yakındır;

'ı,

olarak kutsamaya kalkan

diktası onun için yaptırdığı

duvarlarına, ona ait bir cümle yazmaya cesaret edemedi ve sonunda dilsiz olduğuna karar verdi.

Teşkilatlanmak iyidir de, teşkilatçıları meşgul etmek zordur.

İşte bunun için sapasağlam adamın dilini kesip, sözüne mil çekip, sanki konuşmayan bir

yarattı,

…

Zaman, insanı kaşıyarak geçer üstünden, hiç unutmamak lazım.

Susmak yerine, bir sonraki devrin “heyecanını” tüketmek de israftır.

Duyulan her vaveyla neşe değildir, kitlenin girdabına yakalanıp dönmeye başlayan, cahilin kılıcında ışıldayan parıltıya tav olup tahrik olanları kendi iklimlerine bırakmak lazım.

Ne de olsa, dindarların kindarları yendiğine şahit olan yoktur.

Bu devirde,

Plastik çiçekleri sulayıp köklerini kazarak bahçıvanlık yapanlar da çoktur…