Hazır mıyız?

Kafanız karıştıysa haklısınız; PKK konusunda her kafadan kafa karıştırıcı bir ses çıkıyor çünkü... ABD ''koordinatör'' atıyor, birileri bunu ''PKK ile pazarlık hazırlığı'' amaçlı bir adım olarak yorumlarken, başkaları da PKK''ya silâh bıraktırma hayırlı girişimi olarak görüyor. ''Irak Cumhurbaşkanı'' unvanlı Kürt lider Celal Talabani bir “PKK''ya silâh bıraktıracağım” diyor, bir bakmışsınız “Türkiye Irak''ın içişlerine karışırsa biz de oradaki muhalifleri destekleriz” açıklamasıyla karşımıza çıkıyor.

En son ağırlaştırılmış müebbet mahkûmu Abdullah Öcalan katıldı kervana; gazete haberlerine göre, avukatları aracılığıyla, “PKK ateşi kessin, silâhları gömelim” çağrısı yapmış İmralı sâkini...

Gerçekten de ne oluyor?

Olanı kısaca özetleyeyim: Nefesini daraltan, önünü kesen, sıçrama yapmasını engelleyen en büyük sıkıntısını geride bırakma noktasında Türkiye; devletin birimleri arasındaki tepişmeye kurban edilmez, hükümet bu fırsatı iyi değerlendirirse, ayrılıkçı terör kısa vâdede Türkiye''de sorun olmaktan çıkabilir...

Bugüne kadar, Türkiye, hiç de haksız olmayan sebeplerle, içine yönelik terör belâsı yüzünden dış mihrakları suçlayageldi. Haklılığın sebebi belli: Türkiye''nin kanını emen, insanının canını alan terör eylemlerini gerçekleştirenlerin, bunu, ulusal sınırlar dışından destek almaksızın yapabilmeleri mümkün değildi. Kimi ülkeler topraklarını kullandırarak, kimi ise silâh ve lojistik destek sağlayarak, PKK''nın varlığına güç kattı.

Şimdi ise durum değişti. Açık-örtük destek veren ülkeler bu durumlarını yeniden gözden geçirmekteler. Kimi, Ak Parti hükümetinin eleştirilere rağmen izlemekten vazgeçmediği ''çok-yönlü dış politika'' sonucu gönülleri kazanılmış ülkeler bunların; kimi ise Türkiye olmaksızın bölgede denge sağlanamayacağını gecikmeli de olsa anlayan kendisinin başı dertte ülkeler... PKK''nın dış destekçileri önlerinde iki seçenek bulunduğunu görüyorlar: Terörist örgütün dostluğu mu, Türkiye''nin dostluğu mu?

Dışarısı ne kadar destek çıkarsa çıksın, içeride yanlışlar yapmasak veya kendiliğimizden gerçekleştirmemiz gereken düzenlemelerden uzak durmasaydık, bu denli azmadan kesebilirdik terörün önünü. PKK''nın palazlanması büyük çapta kendi hatalarımızın da sonucudur. Bu sebeple, dış desteklerin kesilmesi PKK''yı silmede mutlaka önemli bir rol oynayacaktır; ama geçmiş hatalarımızı tekrarlamamamız şartıyla...

Türkiye için esas sorun, sistemin sorun çözmeye değil sorun üretmeye göre dizayn edilmişliğidir. Son bir haftayı hangi ''sorunu'' tartışmayla geçirdik? ''İrtica'' değil mi? Peki, bu sözcük, Türk siyasî hayatında kaç yıldır tartışılıyor? Siz herhangi bir ülkede en az 150 yıldır tartışılagelen bir sorun olduğunu hiç işittiniz mi? Bu kafayla gidersek, hemen her sorunumuzu, bir yüzyıldan ötekine taşıyıp duracağız...

Bu konu da öyle.

Dünyanın her tarafında teröre muhatap olan ülkeler var. Demokratik ülkelerin çoğu, benzer sorunlarına, kendilerine yakışan, üsluplarına uygun çözümler buldular; teröre bizden daha az sayıda kurban verdikleri halde... Biz ise, ''çözüm'' üzerinde kafa yormak bir yana, bu yöndeki çabaları yasalarla yasaklamayı mârifet sayıyoruz. Daha da önemlisi, ulusal bir dâvâyı, kendi kısır parti, grup, örgüt çıkarlarına kurban edebilen bir anlayış egemen Türkiye''de... “Ak Parti ve Tayyip Erdoğan eliyle gelecekse barış ülkeye, hiç gelmesin daha iyi” diye düşünenler az mıdır sanıyorsunuz?

Geçmişte, Ak Parti ve Tayyip Erdoğan yoktu, ANAP ve Turgut Özal vardı; çözüme geçit vermediler. Süleyman Demirel – Erdal İnönü ikilisinin girişimleri de akamete uğratıldı. Şimdi de aynı başarısızlığı Ak Parti hükümetine ve Tayyip Erdoğan''a tattırmaktan zevk duyacaklar var aramızda.

Onlara imkân verilmez, önümüze çıkan fırsat iyi değerlendirilirse, ayrılıkçı terörü artık kaderimiz olmaktan çıkarabiliriz.