Samimiyet sınavı, ya da Pompei"nin son günleri...

Tayyip Erdoğan''ın siyasi yasağı kalktı, yenilikçiler partileşme aşamasına girdi ya, anlı-şanlı Türk medyası da hemen o bildik pozisyonunu aldı. Kendisinden başka okuyanı olmayan kalemler, Erdoğan''ı ve onunla birlikte siyaset yapmaya hazırlanan kadroyu ''samimiyet sınavı''ndan geçirme çabasındalar. Geçmişte sarf edilmiş cümleleri önü-sonundan kopartıp günümüze taşıyor, öncü konumundaki kişilerle yakınlarının hayat tarzlarını sorguluyor ve kendilerinden ''farklı'' buldukları noktalarda "İşte gördünüz mü?" tarzı hüküm cümleleriyle sınavda çaktırıyorlar...

Tarihsel bir perspektiften bakıldığında bu duruma şaşmamak gerekiyor. Türk basını, oldum olası, kendisini ''mubassır'' yerine koyar ve toplumla bütünleşen bütün siyasi akım ve oluşumları, her seferinde mahkum eder. Türkiye''yi on yıl yönetmiş ve halkın teveccühünü hâlâ koruyan DP sözgelimi; ya da 1960 sonrasında kurulan AP, hatta 1983''te her iki oydan birini alarak iktidara ulaşmış ANAP... Bu partilerin hepsi, ortaya çıktıklarında, basından pek az destek bulabildi. Egemen basın, tıpkı bugün ''yeni oluşum'' karşısında aldığı pozisyona benzer bir tavır takındı DP, AP ve ANAP''a... Halkın akın akın koştuğu Serbest Fırka, Terakkiperver Cumhuriyetçi Fırka, biraz da bu basının kopardığı yaygara yüzünden, erken doğuma zorlandı.

Türkiye''de basın, toplumla ters eğilimler, siyasi görüşler ve özel hayat tarzlarının egemenliğinde. Bu sebeple, toplumun tuttuğu ile gazetelerin tuttuğu arasında uyuşmazlık var. Medya towers''lar, medya center''lar önüne konulacak sandıklarda kullanılacak oylara bakın, en fazla oy alanı en aşağıya, en az alanı en yukarıya koyduğunuzda çıkacak sıra ilk genel seçimin muhtemel sonucu olacaktır... Halkın sevdiğinden nefret eden, nefret ettiğini bağrına basan zihniyetlerin eline düşmüş gazetelerin, otuz yıl önceki satış rakamlarını aşamamış olmasına hayret etmenin anlamı yok.

Bu durumda, Tayyip Erdoğan ve onunla birlikte siyaset yapmaya hazırlanan kadroların, sağdan soldan gelen ve kendilerini ''samimiyet sınavı''ndan geçirmeyi amaçlayan sorulara aldırmamaları gerekiyor.

Türk basınıyla Türk halkı arasında meydana gelmiş uçurumu en çarpıcı biçimde yansıtan, Amerikan New York Times gazetesinde, gazetenin Türkiye temsilcisi Douglas Frantz imzasıyla yayımlanan son Türkiye değerlendirmesi oldu (21 Temmuz 2001). Frantz, gayet haklı olarak, Boğaz''da içkilerin su gibi aktığı, bardağı 750 milyon liraya viski sunan lüks lokallere takılanlarla, ekmek parası için günün yarısını ayakta hizmet ederek geçirdikten sonra üç otobüsle evine giden asgari ücretli garsonların hayatı arasındaki derin uçuruma dikkat çekiyor. Ekonomik krizin tuzu kuruları sarsmazken, fakirleri daha fukaralaştırdığını, kendilerini ''merkez medya'' diye sunanlardan değil de Amerikan gazetesinden öğrenmemiz yüz kızartıcı...

Daha da yüz kızartıcı olan, kiminin üzerinde ''halk gazetesi'' ibaresi de bulunan yayın organlarının New York Times haberine verdiği tepki. İçinden geçtiğimiz süreç, sadece kalemlerini yavanlaştırmamış, zihinlerini iğdiş hale getirmemiş bunların, vicdanlarını da nasırlaştırmış... Köşelerinden "Ne olacak yani, insanlar eğlenmeyecek mi?" diye sorabiliyorlar. Buzdağına çarpan Titanic batarken orkestra çalmaya devam ediyordu; halimiz o... Ya da Pompei''nin son günleri...

Medyanın halktan ne denli kopuk olduğunu anlamanız için yönetici tiplerin durumuna bakmanız yeterli. Herbiri üçer-beşer bodyguard tarafından korunan, halkın gittiği yerlere uğrayamayan, kendilerini Türklerin bulunmadığı mekânlarda rahat hisseden, o sebeple sık sık yurtdışına kaçan tipler bunlar... Kapı aralığında, halkın içinden gelme kendi patronlarıyla bile alay eden, onları ve hayat tarzlarını küçümseyen bu tipler, şimdi de kalkmış, halka hizmet amaçlı siyaset için kolları sıvayanları ''samimiyet sınavı''na tâbi tutuyorlar...

Bunların karşı çıktığı DP, AP ve ANAP, bunların tercih ettiği partileri, halkın teveccühüyle ezip geçmişti. O partilerin yönetimleri, ne zaman "Basınla iyi geçinelim" derdine düşüp bunlarla ilişki kurmaya kalktılar, esas o zaman ''samimiyet sınavı''nda çaktılar... Halkın ''samimiyet sınavı''nda... Medyada kaybeden halkta kazanıyor, medyada kazanan ise halkta kaybediyor çünkü...

''Gerçek iktidar'' medyayı da ''gerçek medya'' olmaya zorlayacaktır; umudumuz bu...