Başbakan’ın şirin davranmadığı kişilerin listesi!

İster global ister lokal ölçekte olsun, yönetici olmaya soyunan insanların tıpkı Mecelle’deki ‘hâkim’ tanımında olduğu gibi, “fâhim, müstâkim, emin, mekin, metin” olması gerekiyor. Bir okun yaydan çıktıktan sonraki hızı, malumdur ki ‘yay’ı kendinize ne kadar çektiğinize bağlıdır.

“Parmağınızla ileriyi gösterirken dahi, üç parmağınızın kendinize dönük olduğunu unutmayın..” şeklindeki o mistik anlayışın yitimi, bu toplumun moral değerlerinin çöküşünün başlangıç noktasını oluşturmaktadır.

Ne zaman ki ‘şahsiyet’ denilen o muazzam duyguya olan vurgudan uzaklaştık ve ne zaman ki ‘şahıs’ üzerinden kültürel, siyasal, felsefik kod oluşturmaya başladık, işte o zamandan beri yamuklaşmanın hükümranlığına biat da başlamış oldu.

Geçenlerde Şelale Kadak’la yaptığı röportajda Ali Sabancı ‘İşyerimde ‘zaten’ ve ‘ama’ sözcüklerinin kullanımını yasakladım..” diyerek şahane bir tespitte bulunmuştu.

Gerçi yasaklamak sözcüğü hoş bir sözcük değil ‘ama’ burada vurgulanan başka bir şey.. Ali Sabancı da bunu vurguluyor ‘zaten’!

Örneğin; hükümet “Lübnan’a asker gönderelim..” diyor; birisi çıkıp “Ama bize ne...” diyor. Hatta bir başkası çıkıp ‘Zaten Başbakan Erdoğan cumhurbaşkanı olmak istiyor..’ diyerek alakasız bir salataya bir demet maydanoz doğruyor.

Elbette Lübnan’a asker gönderilmesine karşı çıkanların da güçlü argümanları var; fakat üzerinde durduğum husus ‘gönderilsin-gönderilmesin’ tartışması değil.. İşaret ettiğim husus; tek tek şahıslar üzerinden teşekkül eden bir hükümet üzerinden ‘dış politika’ kriteri tedvir edenlerin komik, dramatik hatta trajik tutumlarıdır.

Bu devleti Başbakan Erdoğan kurmadığı gibi, bu devleti kıyamete kadar yönetecek olan da Başbakan Erdoğan değil.. ‘O, ABD’ye şirin gözükmek zorunda; aksi halde cumhurbaşkanı olamayacağını biliyor..’ demek meseleyi görmek demek değildir.

‘Muhtar bile olamayacak’ olan Erdoğan, Ak Parti’yi kurduğunda Cumhurbaşkanı Sezer’e, Silahlı Kuvvetler’e, Vural Savaş’a, Yekta Güngör Özden’e, Aydın Doğan’a şirinlik yaparak mı başbakan oldu da şimdi de birilerine şirinlik yaparak cumhurbaşkanı olmak istesin...

Aynı ‘yamuk bakış’, Hilmi Özkök ve Yaşar Büyükanıt isimleri etrafındaki tartışmalarda da ziyadesiyle mevcut.. Sorunları ‘kurumsal meseleler’ etrafında münazara etmek yerine ‘kişisel duruşlar’ çerçevesinde münakaşa etmenin son dönemlerdeki en keskin örneği budur.

Hilmi Özkök’ün yüzüne yansıyan o mülayimlik, elbette üslubuna da yansıyacaktı.. Fakat mülayim olmak, entelektüel olmak, ‘kodum mu oturturum’sal icraat eylememek, Silahlı Kuvvetler’de her şeyin yerli yerine ‘oturtulduğu’ anlamına gelmiyor.

Hilmi Özkök’ün anti-demokrat biri olmadığına şahadet ederim; ama Özkök’ün demokratik davranmadığına da tanıklık ederim. Hiç kimse kalkıp ‘Askerî eğitim esnasında demokrasi uygulansın..” demiyor. Yani eğitim esnasında bir er hazırola geçerken diğer er amuda kalkamaz.. Fakat bir teğmen orduevinde yapacağı düğüne başörtülü annesini çağıramıyor ve o annenin akıttığı gözyaşının kıymet skalası hesaplanamıyorsa, burada ‘hesapsız-kitapsız’ bir uygulama var demektir.

Bu ne hazin bir çelişkidir ki bir tarafta Cumhurbaşkanı, kendisine vekalet eden TBMM Başkanı’nı 30 Ağustos resepsiyonuna çağırmama konusunda ‘devlet nezaheti’ni, en azından ‘şahsi nezaketi’ yerle yeksan ediyor.. Diğer tarafta 30 Ağustos 1922’de gerçekleşen zaferle “denize döktüğümüz” Yunanların başbakanı aynı ‘seçim döneminde’ Başbakan’ın kızının düğününde nikah şahitliği yapıyor.

Bununla beraber, 1971 yılında Genelkurmay Başkanı Memduh Tağmaç’ı devirmek için ‘cuntacılık’ vodvilini oynayan İlhan Selçuk akredite olacak (Ki, o da olmalı) ama Yeni Şafak, Zaman, Vakit, Milli Gazete, Yeni Asya yazarlarına “Tanırız; kötü çocuklardır..” denilerek bu gazetelerin sadece ‘büfeci’de kalması istenecek..

Bunun adı ‘Ordu Kantini Laikliği’ değildir de nedir?!