Yalçın Doğan"ın tahrikkâr yazısı..

“..Gençlerin yüzde 63''ünün Cuma namazına gitmekte oluşu, vahim bir sonuçtur. Üniversitede bir genç normal olarak ne yapar? Ders çalışır, müzikle ilgilenir, sporla uğraşır, zamanını kız ve erkek arkadaşlarıyla paylaşır.. Bundan üç beş yıl öncesine kadar böyleydi. En fazla sevinen herhalde AKP''dir..”

“.. Eğer o yüzde 63 doğru ise, Türkiye''nin geleceği karanlıktır.. Bu, çağdaş bir hayat tarzı değildir..”

Evet, bu satırları lütfen bir kez daha okuyunuz, eğer “Cuma namazına da giden karanlık bir adamsanız”(!) bir kez daha okuyunuz..

Sabah gazetesinin “Gençlik” araştırmasından çıkan bir anket sonucu üzerine Hürriyet”ten Yalçın Doğan tarafından kaleme alınan bu satırları ibret vesikası olarak arşivime ekleyeceğim.

Aynı gün aynı gazetede bu kez Bekir Coşkun da şunu yazdı: “Atam, şu anda iktidarda bulunan gericileri iktidara getiren ahmaklar..”

Bu yazarlara göre, demek ki neymiş: Cuma namazına gidiyorsanız, karanlık bir yobazsınız; Ak Parti”ye oy veriyorsanız, ahmaksınız..

Peki Cuma namazına giden hem de kelimenin tam manasıyla yobaz olan insanlar var mıdır, elbette vardır..

Yine peki, Ak Parti''ye oy veren ve aynı zamanda ahmak da olan insan var mıdır, muhakkak ki vardır..

Ama Cuma namazına gitmeyen, fakat karanlığın girdabında debelenen insanlar da vardır..

Tıpkı, Ak Parti''ye oy vermeyen ama neredeyse sarf ettiği her söz ahmaklığın manifestosu olarak nitelendirilebilecek insanların da mevcut olması gibi..

Yani, Cuma namazına gitmeyen bir Ak Parti''li iseniz, “çağdaş bir ahmaksınız.”

Cuma namazına giden bir CHP''li iseniz, “akıllı bir yobazsınız..”

Bu mudur; bu, bu kadar basit midir?

Bu, öylesine tehlikeli bir yaklaşımdır ki, bu yaklaşım aksiyon-reaksiyon, etki-tepki mekanizmasını muazzam derecede tetikler ve işte o zaman Türkiye''yi karanlık bir gelecek bekler..

Ve işte bunun içindir ki, birileri çıkıp “Ben çok dindar bir adamım, o nedenle 8 yaşındaki kızımı bile öpmem..” diyebiliyor..

Ya da böyle davranarak “teneke-minare”, “apartman-cami” gibi İslamiyet''in güzelliğine yakışmayan yapılaşmaları eleştirenlere “gayridindar” gözüyle bakılmasına kapı aralamış olursunuz..

Evet, Cumhuriyet Bayramı resepsiyonuna bir ülkenin Başbakanı''nın, milletvekillerinin eşlerinin çağrılmaması, zaten “olayın koptuğu” yerdir.

Bir ülkenin Cumhurbaşkanı, “Cumhuriyetle barışık olmayan oluşumlar, örneğin tarikat ve cemaat yapılanmaları kapatılmalıdır..” diyorsa, ve bunu bir Anayasa hukukçusu diyorsa, o ülkede Yalçın Doğan ya da Bekir Coşkun gibiler kalkıp “İpler koptu.. Yobazlar.. Ahmaklar..” diye bağırır durur..

Elbette, “Cumhuriyet rejimini bırakalım; iktidar babadan oğula, kardeşten kardeşe geçsin..” demek, hiç de modern ve akılcı bir düşünce değildir.

Ancak, birileri böyle düşünüyorsa bunu önlemenin yolunun yasaklamak olmadığına, 83 yıllık cumhuriyet rejiminde pek çok kez tanık olmadık mı?

Bir krallık olan Büyük Britanya''da, o zaman İşçi Partisi kapatılmalı; eski Irak Cumhuriyeti''nin kapatılmış bulunan Baas Partisi''nin lideri Saddam''a hapisten çıktığında Çankaya''daki Cumhuriyet Balosu''na “eşli olarak” davetiye gönderilmelidir!

Doğan ve Coşkun ne diyordu: “İpler koptu..”

Oysa ben “İpin ucu kaçtı..” diye düşünüyordum..

İpe sapa gelmez yorumlarla ipini koparan boğalar misali yazı yazanlar “İpin ucu bendedir, oy ammannn..” diye türkü çığırmaya devam ediyor..

Biliyorsunuz, ipin “kopabilmesi” için ipin “gerilmesi”, ipin gerilmesi için de ipin iki ucunu “çekiştirmek” gerekiyor.

Demek ki ipin diğer ucunda “bir kişi daha” var..

O yüzden Türkiye “çağ atlaması” gerekirken, maalesef ip koptuğu için “ip dahi atlayamıyoruz”!

İp atlayamadığımız için bazen körebe oynayıp “sobe” diyor, bazen de “sek sek” oynuyoruz..

Ve o yüzden mi “hukukun üstünlüğü-Meclis egemenliği” gibi adamakıllı kavramları tartışırken, meseleye “çocuk oyuncağı” gözüyle bakıyoruz, bilemiyorum!