2006"nın gayrı ciddi tarihi-1

Henüz ikincisi yazılan bir yazının bir köşe geleneğine dönüşmesi mümkün olabilir mi? Bu köşeye göz atan herkes bilir ki, burada her şey mümkündür. İşte bu yazıyla, her yılın sonunda o yıla ait böyle vazgeçilebilir, unutulabilir, hafızada yer açılmadan gülünüp geçilebilir bir zaman dökümü yapmayı, günlerin iç ceplerinde taşıdığı minicik, güleryüzlü ve doğrulukları çok kuşkulu bir takım ayrıntıların kronolojisini çıkarmayı, o yılın bir tür gayrı ciddi tarihini kaleme almayı gelenek haline getiriyorum (Belki hatırlayanlarınız vardır, 2005''in sonunda ilkini yapmıştım). Bu mütevazı ve muzır çalışma, yıl boyu günlüğüme düştüğüm satırlar arasından, keskin bir tarih şuursuzluğuyla seçmiş olduğum notlardan oluşuyor. Takvim yapraklarını çevirmeye başlamadan önce şunu da itiraf edeyim: Her zaman birkaç gün devam edecek seri yazılar yazmayı ve başlığın yanına rakamlar koymayı istemiştim, nihayet yapıyorum, boyumun kesinlikle uzadığından da eminim...

1 Ocak... Sabah evden çıktığımda akşamdan kalma olduğu her halinden belli bir Noel Baba''yla karşılaştım. Vâveylâ modundaydı. İçkiyi fazla kaçırınca bir grup sokak serserisiyle semt parkında ateş yakıp ren geyiklerinden yatık döner yapmışlar. 2007 sonunda ekipman sorunu yaşayabilir!

18 Ocak... Akşam saatlerinde kanallar arasında dolaşırken izlemeye başladığım bir filmin ilk bir saatinin sonunda reklama girdiler, bir daha da çıkmadılar. Sekiz saat bekledim, reklamlar bitmedi. Pes edip yatıyorum!

12 Şubat... Garip şey, Şubat aylarının diğer aylardan kısa oluşu bu ayda yaptığım işlerde beni daima telaşa düşürmüştür. Nitekim bugün başladığım yazıyı yazarken de iki ayağım bir pabuca girdi. Yoksa ayağım iki pabuca birden mi girmişti? Her neyse işte!..

28 Şubat... Her yıl olduğu gibi bu yılda günün mana ve ehemmiyetine binaen tıraş olmadım, elime en iri taşlı tespihimi alıp bir karış sakalla ortalık yerlerde göze batacak şekilde dolaştım.

3 Mart... O kadar soğuk bir gündü ki, gazeteciye para vermek için eldivenden çıkarmak istediğim sol elim bana direnç gösterdi ve eldivenden çıkmak istemedi. Yaklaşık bir saat onu ikna etmeye çalıştım. Sonunda öfkeden kudurmuş bir halde sol elime saldırdım, ama eldiven aramıza girip bizi ayırdı!

19 Mart... Bugün doğum günüm... Hiç farkında değilim, yaşım ne kadar ilerlemiş. Dostlar, ben ne kadar “Yahu bizim geleneğimizde öyle şey yoktur” desem de aldırmayıp üstünde milyonlarca mum yanan pastayı önüme getirdiler. Bu üfleme mesaisinden sonra adım üfürükçüye çıkarsa şaşmamalı!..

1 Nisan... Öğle yemeğini bir restoranda yedim. İçtiğim çorbanın içinden şarj cihazı çıktı. Garsonu çağırdım, işi pişkinliğe vurup bu skandalın müessesenin müşterilerine Nisan 1 şakası olduğunu söyledi. Tabii hemen hesabı istedim. Hesap beklediğimin üç katı olarak geldi. “Yeter artık, yine mi Nisan 1 şakası, ciddi olun!” diye bağırdım. “Hesap doğru ve çok ciddiyiz!” dediler.

14 Nisan... Bugün işportadan Çin malı bir portatif kır çadırı aldım. Eve gidip denemek istedim. Paketi açınca çadırın içinden 6 çocuklu bir Çinli aile çıktı.

25 Nisan... Çince çok zor bir dil!