Ahlak kimin sorunu?

Bu soru ilginç bir soru... Kestirmeden gidilirse cevabı da sanıldığı kadar zor değil! Ahlak, ahlaklıların sorunu... Ahlakı gözetmek ahlaklıların işi... Bu mücadeleyi başkalarına ahlaklı olduklarını göstermek için değil, ahlaklı kalabilmek için, yani kendi ahlakları için yapmak zorundalar. Ahlak bir kariyer meselesi değil, bir rekabet unsuru değil, bir polemik konusu hiç değil! Ahlak, insanın olmazsa olmaz bir parçası, mütemmim bir cüzü... İnsan, ahlakına uzaklığı derecesinde aslında insanlığına da uzak, bu bir gerçek.

Müslümanlar için de ahlak tartışılmaz biçimde bağlayıcılığı olan bir kavram... O kadar bağlayıcı ki, İslam medeniyetinden doğrudan ya da dolaylı olarak söz eden herhangi bir metinde İslam ahlakı kavramının hiç geçmiyor oluşunu aklımız almaz. Çünkü İslam, ahlak kavramını kemale ermenin şartı ve temeli sayan bir din... Dolayısıyla Müslümanların ahlak konusunda bir duyarsızlık yaşıyor olması kabul edilemez. Elbette ortaya çıkan herhangi bir zafiyet öncelikle Müslümanların sorunudur, olmalıdır. Toplumsal hayatın ahlaki zeminini zayıflatacak her davranış, her eylem, her sapma herkesten önce Müslümanlarca sorgulanmalıdır. Bunu yapmak sadece insani değil, aynı zamanda dini bir vecibedir.

Ortaya çıkan her yüz kızartıcı hadisede Müslümanları ahlak gösterisi yapmaya davet etmekse ayrı bir meseledir ve ciddiyetten uzaktır. Bu olayların aktörlerinin elbette bir toplumsal kimlikleri vardır, bu kimlikleri kendi beyanlarından çıkartırız. Ama o kimlik dolayımında geçmişte ortaya koydukları tavırların, söyledikleri sözlerin, serdettikleri fikirlerin kendisini benzer kavramlarla tanımlayan herkesin ortak kimliği olduğunu düşünmek sadece bir medya yanılgısıdır. Bugün medyanın çeşitli araçlarında konuşan, fikir serdeden, tavır ortaya koyan, boy gösteren insanların bir tekinin bile beni temsil ettiği kanaatini taşımıyorum. Herkesin her konuda fikirlerini söyleme hakkı var, ama kendi adına... Bu medyatik şahsiyetlerin söyledikleri nasıl kendilerini bağlıyorsa, kusurları da kendilerini bağlıyor. Bir konunun vuzuha kavuşması noktasında medyatik süreçlerin işe yarayacağına inansaydım, çıkar kendi fikirlerimi kendim anlatırdım. Ama konu ne olursa olsun, medyatik süreç tartışılan konuyu anlamından soyutluyor ve bu yapı içinde bu durumun değişmesi de mümkün değil.

Son zamanlarda sıkça işittiğimiz "İslamcı medya" gibi üfürme kavramların içini doldurma çabasına girmeyi hiç gerekli görmüyorum. İslamcı medya diye bir şey yok. Medyanın içinde Müslümanların değerlerine saygı gösterenler ve göstermeyenler var. Tıpkı ahlakı önemseyenler olduğu ve olmadığı gibi...

Ortada hukuki kriterlere göre suç teşkil eden bir durum varsa adalet mutlaka tecelli etmelidir. Ahlaki zemini zaafa uğratacak durumlar karşısında Müslümanların duruşu da bellidir. O durumun müsebbibi kim olursa olsun.

Müslümanların medyanın geneliyle ilgili sorgulamaları bir toplu tavır mantığı ile ilgilidir. Tekil bir olayı çekiştirerek bu maçın rövanşını almaya çalışanlar içlerine biriken kompleksi su yüzüne çıkartıyorlar.

"Lafı dolandırdı, açık açık söyleyemedi" demeye hazırlananlara küçük bir not:

Hüseyin Üzmez ne dili, ne fikirleri, ne tartışma üslubuyla bugüne kadar beni temsil etmedi. Medya mikrofonu uzattığı her insanın kimliğiyle bir topluluğu temsil ettiğini varsayıyor, ama bu doğru değil. Masumiyete leke süren her davranışın meşruiyet sınırının dışında kaldığına inanıyorum. Olayın niteliği ve failinin kişiliği bu yargımı asla değiştirmez. Üzmez adil bir biçimde yargılanmalı, suçu sabitse cezasını da çekmelidir.