Bir toplum neresinden sökülür?

Yakın zaman önce Siirt''te yaşanan dehşet verici tecavüz hadisesi malûmunuz, kamuoyunda yeterince tekrar edildiği için burada detayları tekraren vermeyeceğim. Detaylarını bilmesek akıl ve vicdanın kabullenmekte zorlandığı menfur ve münferit bir hadise deyip geçebilirdik. Ama burada bu insanlık dışı fiili işleyen sayıları hiç azımsanamayacak bir grup insandan sözediyoruz. Üstelik bu cürüm bir anda işlenmiyor, uzun bir zamana yayılıyor. Yani ortada iradî bir durum var. Bu çirkinlik, bu insafsızlık, bu gaddarlık soğukkanlılıkla defalarca işleniyor. Burada durmak, bunu iyi düşünmek lazım… Çünkü bu hadise sıradan bir hadise değil ve maalesef toplumsal dokumuzdaki, insanî hassasiyetlerimizdeki bir çözülmenin işaretlerini taşıyor.

Olayın ardından Türk Psikiyatri Derneği tarafından yapılan açıklamadan öğrendiğim kimi ayrıntıları sizlerle de paylaşmak isterim. Çünkü bu bilgiler durumun sanıldığından da vahim seyrettiğini, gidişatın toplumsal hayatımızın için ciddi tehlike sinyalleri verdiğini gösteriyor. Söz konusu açıklamada, “tüm dünyada ihmale, şiddete uğrayan, ticari ve cinsel sömürünün nesnesi olan alkol ve madde kullanan çocuk sayısının giderek arttığı, bir milyar çocuğun sağlıklı ev ortamından uzakta büyüdüğü” ifade ediliyor. Korkunç bir tablo; kendi çocuklarını istismar eden bir dünyada yaşıyoruz. Bu elbette reklamlardaki yaldızlı dünya değil, gerçek dünya… O yaldızlı dünyanın maliyetini ödeyen dünya…

Trajedi bu kadar değil devamı var. Türkiye''de 16.000 çocuk üzerinde yapılan bir çalışma, herhangi bir istismar biçimine maruz kalma oranının yüzde 33 seviyesinde olduğunu gösteriyor. Dehşet verici gerçekten… Kimse üstüne alınmıyor, etrafına kondurmuyor ve bütün bu olan biten sanki bir başka gezegende yaşanıyormuş gibi yapıyor ama gerçek halının altına süpürmekle ortadan kalkmıyor. Uzmanlar bu ağır tablonun sebepleri olarak “yoksulluğu, işsizliği, sosyal desteğin olmamasını veya zayıf olmasını, aile içi geçimsizlikleri ve şiddeti, evde çok sayıda çocuk olması gibi etkenleri” sayıyorlar. Bütün bu sebeplerin elbette doğruluk payı yüksek… Ve fakat bütün bu sıkıntılar Türkiye''nin geçmişte daha yoğun biçimde yaşadığı gerçekler… Ben 70''li, 80''li yılları iyi hatırlıyorum, günlük hayatta bugüne oranla çok daha azıyla yetiniyordu insanlar… Bugün yeterli olmasa da bir refah artışı yaşanıyor mesela. Eğitim seviyesi de yükseldi geçmişe oranla. En azından eskisinden daha kötü durumda değiliz. Bütün bu sebepleri mutlaka hesaba katarak meselenin başka cephelerine de bakmayı gerekli görüyorum ben. İnsanlarımızda kanaatkârlığın, insafın, merhametin, edebin, vicdanın, belki hepsini içine alacak bir kavram olarak ahlakın o eski bağlayıcılığının kalmadığını görebilmeliyiz artık. Ahlakî bir çözülme yaşadığımızı ve bu çözülmenin hızlanmakta olduğunu teşhis edebilmeliyiz. İnsanları bu hale getiren, hepimizin hayatlarını bir yönüyle tehdit eden, çocuklarımızı tehlikeye düşüren sebepleri kısır çekişmelerin dışında kurulmuş düzlemlerde tartışabilmeliyiz. Asırlar boyunca ahlaki anlamda çözülmeyen, sorunlarını aklıselimle çözüme bağlayabilen bir toplum şimdi neden bu erozyonu yaşıyor. Başka sıkıntıların sebebi olabilir, ama bu ahlaki çürümenin suçlusu elbette töreler değil!

Tecavüz, şiddet, alkol ve uyuşturucu bağımlılığı, yozlaşmanın her türlüsü büyük dalgalarla insanlığın sahiline vuruyor. İşin garibi refah toplumları da bu sıkıntılardan arî değil, hatta birçok kötülükte gelişmiş ülkeler başı çekiyor. Neden acaba diye düşünmeyecek miyiz?