Çölde yüzen balıklar

Susadım birdenbire, yalanmış onca balıklığım...

Bazen sanki biri beni arkamdan itiyor ve bitirip diğer ucundan çıkıp gidemeyeceğimi çok iyi bildiğim cümlelerin kapısından içeri giriveriyorum.

Kaybolmuş bir virgül gibiydi, hangi kelimenin neresinde duracağını bilemiyordu.

Sayılı günler gelip geçiyor, içlerindeki sayısız paha biçilmez fırsatla birlikte...

Az önce, şen şakrak cıvıldaşan iki minik kuş, içinde çözülüp parçalanmak üzere olduğum bir lüzumsuzluğun ortasından çekip çıkarıverdi beni.

Bir sürü belgesel izledim son zamanlarda; inanın geyikler bile geyik muhabbeti yapmıyor. Saatlerce boş boş konuşabilen tek canlı türü insan!

Uzaklardan yakıcı bir keman sesi geldi kulağıma, bir anda bütün akordum bozuldu!

Geceleri sessizce dolaşıp çöp kutularını karıştıran o karaltılar, bulduklarının dökümünü çıkarıp liste halinde görünür bir yere asıyor olsalardı; hayatlarımız kesinlikle savunulamaz hale gelirdi.

"Her gün aynı elbiseyi mi giyeceğim!" diye isyan eden ergen kişilik, her gün aynı günü yaşamaya mahkûmsun!

Neden her kitaplıkta ille de bir sözlük bulunur? Güya anlamlar kaybolmasın diye...

Panik içinde kendi günahlarından kaçmaya çalışan insanlar kilitliyor biraz da trafiği...

Her yalan söylediğimizde etrafa kokarcalar gibi dayanılmaz kokular yaydığımızı bir düşünün... Öyle bir dünyada ıssız ada fiyatları kesinlikle tavan yapardı!

Şu anda dünyada kim bilir kaç milyon susuz kalmış vazo, can çekişmekte olan solgun kır çiçeklerini ümitsizce teselli etmeye çalışıyor.

Evrim diye bir şey gerçekten olsaydı, şimdiki zamanın papatya fallarına şöyle bakardık: Sevmiyor... Sevmiyor... Sevmiyor... Sevmiyor...

Oyuncaklarından asla bıkmayan çocuklardık, sürümden kazanmak için değiştirdiler bizi!

Şimdilerde bir çocuğa, "Al şu değneği, bu senin atın, bacaklarının arasına sıkıştır, sonra kırlarda rüzgâr gibi koş!" desek, acaba yüzümüze nasıl bakar?

Uzmanlar sık sık içimizden geldiği gibi hareket etmemizi öğütlüyor; bizim bu yaptıklarımız kimin içinden geliyor peki?

Akşam olup eve dönünce üstümüzden bir sürü şey çıkarıyoruz, ağırlığımız hiç azalmıyor.

Bütün bu soruları o yanlış cevap mı doğurdu?

Bindirilmiş psikoloji taşıyıcısı kalabalıklar, hâlâ doğal davranabilen biriyle karşılaştıklarında nasıl da agresifleşiyor!

Bazen sözler çoktan bittiği halde sesler bir türlü kesilmiyor!

"Bağırmayın!" diye çıkıştı meczup, "Kulaklarım sesinizi kusuyor artık!"