Dil altı hapları da pek etkisiz birader!

Etrafta pek çok tanıdık sima var. O halde ben buraya neden bu kadar yabancıyım? Neden elime almaya kalksam kayıp gidecekmiş gibi görünüyor her şey gözüme? Daha önce defalarca duyduğumu bildiğim bütün o sözleri, neden şimdi bu kadar garipsiyor kulaklarım? Neresi olduğunu bildiği bir yerin neresi olduğunu merak edip durmak... Bu nasıl bir şey? Nasıl bir muamma? Neden bu kadar yakıyor, kavuruyor insanın içini?

Yollar, caddeler, sokaklar... Bu sonsuzmuş gibi görünen kalabalıklar, bu durduraksız döngü, bu yorgunluk verici devinime rağmen, bir yere götürmekten, ulaştırmaktan, bir istikamete yöneltmekten ne kadar uzak!

İnsan, insanı merak ediyor ister istemez. Bu kadar mı yani herkes? Göründüğü kadar mı? Söylediklerinden mi ibaret? Konuştuklarıyla mı tamam? Bu insanlığın daha fazlası yok mu kimsede? Sakladığı bir şeyler... Söyleyemediği... Nasıl söyleyeceğini bilemediği... Bir tarif getiremediği, bir ifadeye bürüyemediği... Ya da buna hiç yeltenmediği... Fazladan birkaç şey... Hayatın gizlice nefes aldığı, alabildiği küçük, ufacık ve hatta belli belirsiz bir parçası... Yok mu kimsenin içinde?

Her şeyin perde iner inmez unutulacağı bir oyun olması ancak bağışlatabilir bu yalanı. Birer maske olduğunu biliyorsak eğer hoşgörebiliriz böyle bir insanlığı. Nasıl inanalım bu yaşadığımızın gerçekten hayat olduğuna? Nasıl bırakalım kendimizi hırsından köpüren bu kudurgan akıntıya?

Yaşamamak bir suç, bir kabahat, bir günah oysa! Her can ölümü tadacak, kuşku yok! Ama her can, adı üstünde, hayatı da yaşayacak. Kaç nefeslikse verilen zaman, içini hayatla dolduracak. Dünyaya bel bağlamak değil bu, göründüğünün aksine... Dünyayı ıskalamak! Ölmeden ölmek değil bu, yaşamadan ölmek! Yaşamayı bilmeden, bilemeden ölmek. Hayatın bütün mevsimlerinde elbise diye üstüne hep aynı sarhoşluğu giymek!

Her an gökyüzü ile bağımız biraz daha kopuyor. Artık yansımasını izliyoruz bulutların; arkalarında hunhar gökdelenleri saklayan devasa cam duvarlardan. Mehtap, bir yapışmaz tencere markası sanırım. Güneş, sosyal demokratların çocuklarına verdiği hitit çağrışımlı bir isim... Takva ve ihlas, bir SMS mesajına sığabildiği kadar... Şiirlerini kamusal duyargalara açtı bonkörce eskinin ürkek şairleri. İmge, sanırım bir yayınevi... İlham, nasıl diyoğ sis onu, sanatçının duygu çekeceği... Yalnızlık ömür boyu, şöyle geniş katılımlı bir sempozyum ayarlasak da konuşsak hönküre hönküre salonlar boyu.

Kelimeler hiç bu kadar biçare kalmış mıydı insanları taşımakta daha önce. Belki de Orhan Veli"ydi onları kifayetsizliğe alıştıran. Oysa biz kifayetin kitabını yazdık da zerre zorlanmadık. Ne kadar mesele varsa alayına rasyonel yaklaşarak, ne kadar problematik varsa ümüğüne çökerek, ne kadar ikilem varsa kuyruğuna teneke bağlayarak dümdüz ettik ve geçtik. İnanmayan, açar vikipediayı bakar! İnanan? O neyi açıp bakıyordu?!

Tuhaf şey, bütün laflar, bu gıcırtılı lakırdılar, bu iddia ve böbürlenme terkipleri, bütün bu cilalı kelimeler; hafifledikçe zorlaşıyor sanki taşınmaları insan için. Belki de bana öyle geliyor. Belki de ben, çocukluktan hop diye ihtiyarlığa geçmeye zorlanmanın ağır, kırıcı, buruşturucu travmasını yaşıyorum. Öyle olmalı! Bu kadar kişi yanılacak değil ya canım, oynamaya değer bir yanı olmalı bu oyunun, ağrı kesici bir tarafı ya da ne bileyim kırışık giderici.

O kadar deniz kıyısına gittim, bir kere adam gibi bronzlaşamadım ki, hep haşlandım ben zaten!