Eski bir bayramdan lüzumuna binaen...

Çocuklarımızı ellerinden tutalım. Yok, içlerinden tutalım çocuklarımızı. Başlarını gökyüzüne kaldıralım. Uzun uzun bulutlara, yıldızlara, sonsuzlara baktıralım. Sonsuzluk merakı ilham edecek sorular soralım onlara. Safiyetten damıtılmış bütün sorularına, kendi çocukluğumuzun cevaplarını verelim tereddüt etmeden. Dünyayı ve hayatı anlatalım uzun uzun. Anlatalım ki, uzun zaman sonra bizler de yeniden anlayalım.

Çocuklarımızla birlikte hayatın geniş bahçelerinde dolaşalım. Elden ele dolaştıralım meraklarımızı. Bize düşen çocuk meraklarında, yitik benliklerimizin izlerini arayalım. Telefonlarımızı ve ses çıkarma cüretini gösteren cümle saldırgan cihazlarımızı kapatalım ve çocuklarımızla birlikte uzun uzun gökyüzüne bakalım. Her yere geç kalıncaya kadar gökyüzüne bakalım. Yeter ki uzanıp parmak uçlarımızla hayatın anlamına dokunalım. Her yere geç kalarak, tam vaktinde kendi hayatımızda olalım. Kendi içimizden gökyüzüne bakalım.

Yakınımızda kalmadıysa bile arayalım. Nurla ağarmış bir ihtiyar bulalım. Ellerinden öpelim. Ona bir ilgi bağışlıyormuş gibi değil, ondan bir serinlik alıyormuş gibi ellerini öpelim. Gözlerine sinmiş sükûnet denizinde bütün endişelerimizi yıkayalım. Sözlerinde azıcık oturup sakinleşelim. Sürdürdüğümüz bu çılgınca koşuşturmalarla, dünyadaki hiçbir hakikate varamayacağımızı anlayalım. Onları geçip gitmiş uzun ve derin hayatlarından öpelim. Ayakta kalmayı bilmiş mütevekkil ruhlarını selamlayalım. Yüzlerindeki derin çizgilerde derinleşelim. Bakışlarındaki sükûneti içimize çekelim. Dizlerinin dibinde oturalım. Yaşlı ellerini saçlarımızda dolaştırmalarını bekleyelim. Gözlerimizi kapatıp zamanın içimizden coşkun bir nehir gibi kıvrıla kıvrıla akmasını bekleyelim.

İnsanların seslerine kulak verelim. Söylediklerini uzun zamandır hiç dinlemediğimiz kadar yakından dinleyelim. Sözlerinin ardındaki kırılganlığı kendimize dert edinelim. Anlattıklarına gizlenmiş yorgunluğa şefkat gösterelim. İnceliklerine dikkat kesilelim. Onlarla ilgili daha önce pek de farketmediğimiz ayrıntıları bu defa farkedelim. Onların kimse tarafından keşfedilmemiş güzelliklerinin izini sürelim. Daha önce kimseye anlatmadıkları hatıralarına talip olalım. Onlarla konuşalım. Öylesine değil, gerçek bir insanın gerçek bir insanla konuşması gerektiği gibi konuşalım. Hayatlarımızın birbirine dokunduğu yerlerin bir tesadüf eseri ortaya çıkmadığını anlayalım. Onlara yakından bakalım. Onların hikâyelerindeki yerimizi arayalım. Kendi hikyemizde onların yerlerini bulalım. Hayatlarımızın içinden hayatlarının içine bıkmadan usanmadan bakalım.

Hayatla ilgili bütün kırgınlıklarımızı çıkarıp önümüze koyalım. Kırgınlıklarımızla tek tek yüzleşelim. Koskoca bir yorgunluğa dönüşen varlıklarıyla barışalım. Ne kırılmaktan, ne yaşamaktan korkalım. Bütün olan bitenin, uzun bir hikâyeyi tamamlamak üzere yaşandığını içimize sindirelim. Anlamak için sevinçlere olduğu kadar hüzünlere de ihtiyacımız olduğunu anlayalım. Sadakati hakkıyla bilmek için ihanetle de tanışmamız gerektiğini... Olgunlaşmak için suyun taşları dövdüğü gibi, günlerin de insanları dövüp durduğunu... Böyle kavrula kavrula birikelim. Kendimizi hayatın içinde bir yere koyalım sonra. Ve orada duruşumuzu sevelim.

İçimizin derinliklerinden eski bir bayram bulalım.

Onu kalbinden öpüp bir güzel kutlayalım.

…

Kırgın gönüllerin, daralmış ruhların, mazlum çocukların, sevinci azların, umudu çokların, çorak toprakların, ıssız dağların, mavi gökyüzünün, serin suların, uzak şehirlerin, yakın halkların, kayıp hayatların, dirençli hayallerin ve gerçeklerin ve bütün insanların ve bütün Müslümanların bayramı mübarek olsun.