Evvel zamandan derlenmiş kelimeler

Bütün sermayesini hayata yatıran bir gaflete kilitlendik, bütün kazancı doyumsuzluk olan bir döngüye kapıldık, körkütük sarhoş olduk.

Haberdar olmakla bilmek, bilmekle anlamak, anlamakla kabullenmek arasında epeyce fark var.

İçinde hiç ölüm olmayan bir hayat tasarlıyor ve kurguluyor zamanın hayat mühendisleri.

Katıldığımız her cenaze töreninde, içten içe kendi dünya finalimizin provasını da yapmış oluyoruz.

Dünyanın bir yarısı aşırı büyüttüğü ihtirasları yüzünden depresif bir tatminsizlik içinde, diğer yarısının ise hayal kuracak kadar bile umudu yok.

Bugün topluma yön veren; meselesini insan temelinde kuran medeni fikirler değil; her şeyi kendi menfaati, egosu, grubu, ülkesi, şirketi, çetesi, örgütü için düşünen, gayrisini hesaba katmayan tek boyutlu, tek yönlü güç stratejileri...

Mekanik ve matematik yetiyor artık bize; hiç düşünmeden çarpıyor, bölüyor, asıyor, kesiyoruz.

İnsandan geriye ne kalmışsa, sanattan geriye de sadece o kaldı!

Varlığımıza ve kim olduğumuza, hayata ve ötesine, manaya ve hikmete, güzelliğe ve derinliğe olan ilgimizi neredeyse tamamen yitirdik, kuru ve içsiziz artık.

Küçük Prens"in de işaret ettiği gibi, "Büyükler bazen işleri karma karışık edebiliyorlar."

Çocuklarımızı kendi çocukluğumuz gibi değil, kendi büyüklüğümüz gibi görmek istiyoruz.

Kelimelerin anlatamadığı duygularımız var; onları dilimiz değil, zihinlerimiz biliyor.

Kendine derinliğine bakabilenler, oradan, başka insanları da derinliğine görebilirler.

İnsan içinden büyüyebilir, böyledir, bu tabiattadır, sınırlarını zorlarsa gelişir, hem genişler, hem derinleşir.

Eğer insan hep "gitmek" üstüne hayaller kuruyorsa, yaşadığı yere ait değildir.

Kimse varlığını tabii haliyle taşıyamıyor, insanların büyük bir kısmı kaçış içinde, saklanarak yaşıyor.

Hayatı ele geçiren kötülük karşısında zayıf düşen iyiliği yeniden ayağa kaldırmak için bir şey yaptık mı bugün?

Görünenin dışındaki varlığımız kimseyi ilgilendiriyor mu?

Zihnî ya da kalbî üretimimiz, kariyer denen tek boyutlu cetvelde puanımızı yükseltiyor mu?

Kafamızda çileleşen bir düşünce, avucumuza düşen bir anlam pırıltısı, biyografimiz içinde bir yer tutuyor mu?

Bir gün çaresizliğin çaresi de bulunabilir mi?

"Bakır kırmızısı koskocaman yuvarlak bir ay görünüyordu pencereden. "Bu sessizlik de aydan ileri geliyor olmalı,

anlaşılan şu an ay da bir

bilmece çözüyor olmalı!" diye düşündü Raskolnikov."