Final günü

İşte büyük gün geldi çattı.

Bu akşam, Galatasaray formasını taşıyan onbir genç adam, ülke tarihindeki bir ilki gerçekleştirerek, bir UEFA Kupası finalinin çimlerine çıkacaklar.

Bu kupanın geçmişi boyunca sadece iyi bir seyircisi olan insanlarımız, bu defaki zirve oyununun bizzat tarafı olacaklar.

Buradaki "insanlarımız" nitelemesinin bu ülkede yaşayan insanlardan daha fazla bir karşılık taşıdığı, finale çıkan merdivenin bundan önceki basamaklarında açıkça görülmüştü.

Hergün onlarca istatistik bilgiyi sayfalarına ve ekranlarına taşıyan medyanın bugüne kadar itibar etmediği (En azından ben rastlamadım) bir gerçeği ben sütunumun kayıtlarına geçirmek istiyorum:

İlk kez bir Müslüman ülke takımı, Avrupa Kupaları''ndan birinin final maçında mücadele verecektir.

Bu benim için çok önemli!

Futbola ilgi duyduğum ilk çocukluk günlerinden beri; yapılan bütün Dünya Kupaları''nda Müslüman ülke takımlarını tuttum ve onların kazanmasını bütün içtenliğimle istedim çünkü.

Özel bir gayret göstermeden ve kendimi zerre kadar yönlendirmeden, kendiliğinden oldu bu!

Başlama düdüğü ile birlikte, sahadaki iki takımdan birinin benim için farklı bir anlamı ve yakınlığı olduğunu farkediyor ve heyecanlanıyordum.

Bu duygu; kendimi nereye ait hissettiğimi çok belirgin ve tartışmasız biçimde ortaya koyduğundan çok değerliydi benim için.

Ne başka bir alanda, ne başka söylemlerde, ne başka durumlarda, aynı aidiyet hissini bu kadar berrak ve samimi olarak hissettiğimi hatırlamıyorum.

Galatasaray''ın finale giden yolda oynadığı karşılaşmaların özellikle son ikisinde; benzer bir heyecanın çok geniş bir coğrafyada hissedildiğinin örnekleri yansıdı medyaya.

Maçların son düdüğünün ardından yollara dökülüp zaferi kutlayan kalabalıkların, dünyanın pekçok yerinde bizimle aynı coşkuyu yaşadığını gördük.

Kıbrıs''ta, Türk cumhuriyetlerinde, Bosna ve Kosova''da, Avrupa''nın çeşitli ülkelerinde, Amerika ve Avustralya''da insanlar sokaklara dökülüp bizimle birlikte katıldılar kutlamalara.

Eminim Müslüman ülkelerde yaşayan pekçok futbolsever de, Türk olmadıkları halde bu başarıyla gururlandı, heyecanlandı.

Tıpkı benim izlediğim bütün Dünya Kupaları''nda; mesela Cezayir''in, mesela İran''ın, mesela Suudi Arabistan''ın, Tunus''un, Mısır''ın ve diğerlerinin başarılarıyla sevinip, golleriyle ayağa fırladığım gibi...

Bu samimi taraftarlık, siyasetin ve diplomasinin beceremediği, hatta zaman zaman denediği halde ortadan kaldıramadığı bir muhabbet bağının en canlı örneğidir.

İnsanlar futboldan hoşlanmıyor, insanlığın gündeminde kapladığı yeri fazla buluyor olabilirler ve bu gayet anlaşılabilir bir düşüncedir.

Ama bu finalin öncesinde, yaşanan tecrübenin futboldan daha fazla şey içerdiğini de görmek gerekir kanaatimce.

Ben, maçtan önce kendilerine uzatılan mikrofonlara "inşaallah"lı beyanatlar veren, sahaya çıkmadan önce bizimle aynı duaları eden, sahaya besmeleyle çıkan ve kazanırsa şükredip, kaybederse kaderine rıza gösteren tarafın kazanmasını istiyorum.

Kaybedersek çok üzülmem; ama kazanırsak, dünya yüzündeki bütün "insanlarımız" gibi çok sevinirim.

Yüzleri aydınlanan bu insanlarla aynı insanlık dairesine mensup olmaktan bir kez daha mutluluk duyarım.

Son söz: Allah büyük!