Herkes kulak verdiğinde, konuşamamak

Yıllar boyu sözler biriktirdiğimizi zannettik içimizde. İçimizde; çünkü kimse söz hakkı vermiyordu bize. Yasaklıydık, ötelenmiştik, yaftalanmıştık. Zannediyorduk ki; bir unutsalar nefretlerini, biraz bastırılsa o koca gürültü ve azıcık kulak verseler, verebilseler bize, ağzımızdan çıkan her söz içindeki sihirli kimyayı havaya karıştıracak, haritamızı kirleten bütün kalp lekeleri bir anda silinip gidecek, göğüs kafeslerimizin içini on yıllardır kasıp kavuran mânâ yoksulluğu anında sona eriverecekti. Sonra gün geldi, nefretin yelkenlerini şişirdiği o fırtına ansızın diniverdi ve gürültü yerini meraklı bir sessizliğe bıraktı. Şimdi herkes kulak kesilmiş bizi dinliyordu. O vakit acıyla farkettik ki, aslında bizim söyleyecek bir sözümüz yoktu. Vaktimizi o koca gürültüye o kadar kaptırmıştık ki, kendi hakikatimizi işitmeye hiç mecalimiz olmamıştı. Üşüdük o zifiri sözsüzlükte. Kimimiz halen üşüyoruz. Kimimizse, yakıştıramadığından olacak o çıplaklığı kendine, gürültüden arta kalanlardan bedenine uygun bir yalan biçmeye çabalıyor. Hakikat kumaşından nasipsiz elbiseler, tabiatı gereği, gülünç kılar halbuki en muntazam bedenleri dahi! Yakında farkedeceğiz bu yüzden, aşırı rötuşlanmış bütün bu fotoğraflarda kendimizi andırmaktan bile aciz çıktığımızı.

O sarsıntı kapımızı çaldığında her iyi şey için çok mu geç kalmış olacağız?

Hayır, asla!

Vakti ceberut takvimlerin yönettiği zannından yakamızı kurtardığımız anda, bedenimizin o gülünesi çaresizliğini örtecek hakikat elbisesine sadece bir adım uzaklıkta olduğumuzu farkedeceğiz. Aslında hiç mesafe yok hakikatin insanla arasında. Mesafe bizim hakikatle aramızda. Yalanı kuşanmaktan el çektiğimiz an, hakikatin rengi karışmaya başlayacak rengimize. Berraklaşacak an be an, ne kadar bulanıklığımız varsa hayatımızın köşe bucağında. Çünkü hakikat böyle içimizden bir şey! Aldığımız nefes! Verdiğimiz nefes! Varduran daima şah damarımızda!

Bunun için şu sakil fotoğraflarda gülümsemekten vazgeçmek gerekiyor önce. Yonta yonta kendimizden çağa uygun sırıtkan biblolar denkleştirmeye çalışmaktan vazgeçmek gerekiyor. Yalanı gördüğümüz her yere yara bantları yapıştırmaya çalışmaktan vazgeçmemiz gerekiyor. Herkesin merakla kulağını bize verdiği bu yerde, bizim kendimize, hakikatimize, içimizdeki sese, alemden, alemlerden daha büyük o sonsuz nefese vermemiz gerekiyor can kulağımızı. İçimizin en derin ırmaklarını pıhtılaştırıyor, hissiyatımızın en hassas noktalarına kangrenler musallat ediyor bu çünkü bu zifiri sözsüzlük bizim.

Aynalarla barışmanın vaktidir artık. Dilimizde bir söz birikmemiş olduğunu görmeye cesaret etmenin vaktidir. Cesaretle bakabilirsek çıplaklığımızı mutlaka göreceğiz o aynalarda. Çıplaklığını farkederek üşüyen her insana, sıcak tutacak bir elbise biçilmeye başlanır mutlaka hakikat terzihanesinde. Yeter ki, sözsüzlüğünden ürküp yalanla ısınmaya tiryakilik kesbetmesin insan.

Herkes kulak verdiğinde, söyleyecek bir şeyi olmamak... Aynada görünen buysa, hakikat bilinmeyi istiyor demektir. Hakikat bizi bırakmıyorken, biz bırakabilir miyiz hakikati?