İçinde bir kıpırtı, baktı ki ölüm!

Bütün ömrümüzü gözü kapalı geçirip heba ediyoruz; sonra da yaşamadıklarımıza ah vah ediyor, gözümüz açık gidecek diye korkuyoruz.

İçimden geçirdiğim onca şey... Olur ya, belki bir gün onlar da beni içlerinden geçirir.

Kırlarda şu an cari açık ya da anayasa mahkemesi filan hiç konuşulmuyor, bunu biliyor muydunuz?

Kaç yazıdır yoklar, bu yazıda bir kırlangıç bulunsun, sessizce uçuşsun, yorulunca özneye, yükleme bir şeylere tutunsun.

Öyle kendini bilmezlikle malul bir zaman ki bu zaman, herkes kendi dilek çaputlarını kendi dallarına bağlar hale geldi.

Gecenin el ayak çekilen geç saatlerinde, duyulmayan çığlıklar dolaşıyor şehirlerin ıssız cadde ve sokaklarında... Tıpkı ürkmüş, ne tarafa gideceğini bilemeyen yabani hayvan sürüleri gibi...

Bir araştırmaya göre Türkiye"de son 7 yılda botoks yaptıranların sayısı 8 kat artmış. Sonra da saf saf "Bu millet neden bu kadar gergin?" diye soruyor insanlar!

"Kendimi hatırlayabilmek için sık sık çıkarıp kimlik kartıma bakmak zorunda kalacağım bir zaman da gelecek mi?" diye soruyorum kendime bazen.

"Eskiden insan biliyordu ölümü bir meyvenin çekirdeği barındırdığı gibi içinde taşıdığını. Çocukların içinde küçük, yetişkinlerin içinde büyük bir ölüm vardı. Kadınlar ölümü kucaklarında, erkeklerse göğüslerinde taşıyordu" diyor "Notlar"ında Rilke.

İkide bir "Canım sıkılıyor" diye tutturan çocuklara, "Sıkı can iyidir, çabuk çıkmaz!" derdi eskiden büyükler. Kulağımıza küpe olmuş ki, hiç gevşemiyor canımız!

İkibinli yıllarda doğan hiçbir çocuk, içine kimseleri sokmadığı bir "kurtarılmış zaman"dan sözedemeyecek.

Vaktiyle telgrafın tellerine konan bütün o çilekeş kuşlar için fevkalade endişeliyim!

Eskiyor hızla, eskimenin kendisi bile...

Birkaç hafta önce çok güzel bir film seyrettim, unutmamak için her gün mecburen yeniden seyrediyorum.

Zihnimizin kusmayı bilmemesine ne kadar şükretsek az bu "bulantılar çağı"nda!

Aldığı yeni ayakkabı ayağına vuran insanlar, kimseye açılıp tek bir şey söylemeseler de, bu sebepsiz nankörlüğe epeyce içerliyor olmalılar!

"Aşk atına süvar olan aşıklar/Ölünceye kadar yorulmaz imiş/Hakkı can gözüyle gören sadıklar/Bu fani dünyaya sarılmaz imiş" demiş Sıdkı Baba. Nâm-ı diğer Aşık Pervane... Hem sadık, hem aşık, hem pervane! Aşk atını sürmesin de ne yapsın? Aşk oduna yanmasın da ne yapsın?

Minarelerden ölüm salaları verildiğinde adeta kulak kesiliyor ahali, "Acaba bu defa ölen ben miyim?" diye...

Bakınca kişiye gafletini aşikâr eden aynayı icat etse bir mucit... Kim alır, kim bakar?

"Hey nereye gidiyorsunuz yine" diye seslendi arkamızdan meczup, "artık biraz da kendinize gelin!"