İşte oldu!

İşçiler 32 yıl aradan sonra nihayet Taksim''de kutladılar 1 Mayıs''ı. Son yılların belki de en olaysız işçi buluşmasıydı. Bu sayede bu tartışmanın önümüzdeki yılların gündeminden düşebileceğini umabiliriz. Bu serinletici tecrübenin ardından işçilerin bayramlarını Taksim''de kutlama talepleri artık çok daha kolaylıkla kabul görecektir. Bir tabu daha nihayet genel kabulle ortadan kalkmış olacaktır böylece. Hep birlikte izledik televizyon bültenlerine akseden görüntüleri. Gayet güzel ve anlamlı bir şey gibi görünüyor işçilerin Taksim''le buluşması… Değişen Türkiye''nin ya da daha doğru söyleyişle ''artık eskisi gibi olamayan Türkiye''nin değişim albümündeki çarpıcı karelerinden biri bu görüntü… Türkiye, üstüne dağ gibi çöken ağırlıklarını üstünden atıyor yavaş yavaş. Bu silkinişin toplumsal bilinçten güç aldığını söylemekte acele etmiyorum kendi adıma. Ama şunu rahatlıkla söyleyebilirim; Türkiye kendisine zorla giydirilen ve üstünde acayip duran bu sakil elbiseye artık sığmıyor, varlığını kuşatan bütün acayipliklerden hızla ve neredeyse kendi kendine soyunuyor.

İşte 32 yıldır yapılamayan yapıldı, işçiler Taksim''i doldurdular, bayramlarını kutladılar, eleştiri ve beklentilerini ifade ettiler. Ne oldu? 32 yıldır korkulan o kıyamet koptu mu? Kopmadı, ciddiye alınacak hiçbir olay yaşanmadı. Aksine, Taksim işçi bayraklarıyla güzelleşti, şenlendi. Ülke, bu çok korktuğu badirenin aslında bir badire olmadığını yaşayarak anladı. Türkiye bu 1 Mayıs''tan özgüven kazanarak çıktı. Çok iyi oldu, bu ülkeye yakıştı. Bundan sonra da bu rahatlığı, bu güzelliği, bu özgüveni ortadan kaldırmak için çomağı kovana sokmak isteyenler olacaktır. Oyunlarına gelip korkar, çekinir, geri çekilirsek, kötüler yine kazanacaklardır. Bu ülkeden 32 adet işçi bayramı çaldılar, yine çalacaklardır. Bu savaşta korkutan kazanır daima. Korkmamayı başarabilirsek eğer, bunun gibi üç beş 1 Mayıs tablosu daha yaşayabilirsek Taksim''de, kötüler işte o zaman kaybedecekler. Hem oyunu kaybedecekler, hem aynı kirli senaryoyu yıllar boyunca tekrar tekrar sahneye koyma ihtimallerini. Anlamalıyız bunu artık; Türkiye sadece özgüveniyle bozabilir, bu vehim tüccarlarının tezgâhlarını.

Korkunun krallığı, bu ülkeden yıllarını çaldı. Vehimler dükalığı, bu ülkenin nice neslini tarumar etti. Hepimiz bu oyunbazların oyunlarına geldik, hepimiz. Ve şimdi hepimiz, aslında olmayan bir kavga için sıktığımızı anlıyoruz yumruklarımızı. Emin olun, emin olalım, bu ülkeyi yıkacağı söylenen bütün o fikirlerin, bu ülkenin birlik ve beraberliğini tehdit ettiği söylenen bütün o idealist gençlerin bu ülkeyle bir zorları yoktu aslında. Biz içinde suç niteliği taşıyan birkaç sokak ateşinin vehmine kapılarak kurban ettik onların hepsini. Söndürdük taze ışıklarını. Oysa o kontrolsüz sokak ateşleri bile kirli ellerce tutuşturulmuştu çoğu zaman.

Şimdi günlerdir büyük bir gerginlikle beklediğimiz 1 Mayıs''ın aslında bir bayram olduğuna şahit olup şaşırıyoruz. Aslında bu değil şaşırdığımız… Biz aslında bu ülkenin insanlarının bu ülkenin düşmanı olmadığını idrak etmiş olmaktan şaşkınız. Ne yapmışlarsa artık bize, nasıl silmişlerse bir ucu asırlar öncesine uzanan milletlik hafızalarımızı! İşte bu yüzden ki iyi oldu bu 1 Mayıs, güzel oldu, özgüvenimizi değil sadece, hafızamızın bir kısmını da geri kazandık bu sayede.