Mantığın takıntılaşması

İçinde bulunduğumuz çağın en sinir bozucu hallerinden biri, birilerinin papağan gibi günde elli kere sizi mantıklı olmaya çağırıp durmalarıdır. Terane belli, duygularımızı asla aklımızın önüne koymamalıymışız! Duygularımızla ne yapacağımıza da onlar karar vermek istiyorlar artık! Orada burada mantar gibi yerden biten bu zamane gurularını zerre kadar kale almıyorum ben. Sonu insanları duygusal yönelimlerinden arındırarak düz mantığa esir etmeye varacak her türlü robotlaştırma gayretine esastan karşıyım. İnsani hal çeşitliliğini, karakter farklarını, meşrebi hassasiyetleri hesaba katmadan doğru bir insanlık tarifine ulaşılamayacağına inanıyorum. Aynı hadiseye farklı yapı ve karakterdeki insanların sırf mevcut mantık düzeni hükümranlığını sürdürebilsin diye aynı tepkiyi vermeleri gibi bir mecburiyet elbette yok. Olsaydı, her şey daha basit olabilirdi belki... Ama daha güzel, daha zengin, daha heyecanlı olur muydu? Kesinlikle olamazdı. Çünkü her şeyin birilerinin kendi mantıklarını hükümran kılmak adına kurduğu düzene uydurulduğu bir dünya, her şeyin standardize edildiği ve herkesin robotlaşmaya mahkum edildiği bir dünya olurdu.

Her köşe başında insanlığı mantıklı davranmaya çağıran yeni zaman misyonerleri bizi işte böyle bir dünyaya çağırıyorlar. Hayatın ölçülüp biçilebildiği, her şeyin belli standartlar arasına hapsedildiği, mevcut mantık yasalarının tartışılmasının dahi teklif edilemediği bir dünya... Bütün bu türedi mantık misyonerlerinin kazancı ne peki bu işten? Aslında pek bir kazançları yok; yeni ticaret çağının inanmışları onlar, gönüllü hizmet veriyorlar daha ziyade. İnsanları çağırdıkları “mantık”ın, birilerinin çarkını döndürmek üzere bir üst mantık tarafından kurgulandığından haberleri yok.

Bu çağın başında “her şeyin insan için olduğu” bir dünyaya hepimizi inandırdılar. Yolun büyük bir kısmını yürüdükten sonra kan ter içinde anladık ki burada sözü edilen “insan” aslında biz değiliz. Peki kim? Bize neye inanacağımızı, nasıl yaşayacağımızı, nasıl davranacağımızı söyleyenler... Sadece siyasete, ekonomiye, hukuka ya da diplomasiye değil, düşünceye, inanca, ahlaka, kültüre ve sanata da kendi yararlarını kollayacak yeni normlar dayatan dünya egemenleri... Bu normlara zihnini ve kalbini teslim eden herkesi bir tür misyonere çeviriyor ve egemenliklerini, etki alanlarını hayatın her köşe bucağına yayıyorlar durmadan. Mantıklı davranacağım derken biricikliğini kaybeden, aklımı kollayacağım derken duygularından olan her insan biraz daha kolaylaştırıyor onların işini.

Bundan birkaç on yıl önce önümüze koyduklarında yemeyeceğimiz bütün herzeleri neredeyse zoraki menü haline getirdiler bugün. İnsanı kesip biçiyor, kalıba döküyorlar habire. Hedefleri her insanı güdülebilir, güdülenebilir hale getirmek...

Korkmayın, kafayı sıyırıyor değilim. Sadece hayatı koca bir karpuz gibi on yıllık dilimlere ayırıyor, masamın üstüne koyuyorum. Nelerin değiştiğine bakıyorum ve “mantık” denen şey hakkında şüpheler geliştiriyorum. Sizler de yapın bunu; dünün “kabul edilemez”lerinin bugün nasıl da “doğruluğu tartışılamaz” hale geldiğini görecek ve emin olun sizler de benim gibi çok şaşıracaksınız!