Millete karşı suçlar

Bu ülkede millete karşı pek çok suç işlendi ve ne yazık ki bu suçlar hiçbir zaman cezalandırılamadı. Şimdilerde bu konuda önemli adımlar atılıyor; başarılı olunabilirse, bir büyük eşik aşılmış, hepimizin vicdanını sızlatan yaralardan hiç değilse birkaç tanesi merheme kavuşturulmuş olacak. Ama kuşku yok ki unutulmayacak. Ne yapanın yanına kâr kalan toplumsal günahlar, ne yakın tarihli olanlar millet hafızasından çıkmayacak. 12 Eylül''ü, 28 Şubat''ı, 27 Nisan''ı bizzat yaşadım, 27 Mart''ın toplumun üstüne yüklediği ağırlıkları da çocukluğumdan hatırlıyorum. Evlerin duvarlarında gördüğüm çerçeveletilmiş Menderes fotoğrafları, bana uzun süre bir savaş kahramanının hatırası gibi gelmişti. Meğer toplumsal vicdanın en acıtıcı, en kanamalı yarası olarak kazınırmış o gülümseyen fotoğraflar hafızalara. 12 Eylül''ün üstünden iki yıl geçmişti üniversite kapısına dayandığımda. Birçoğu için anarşi belasından uzak yılların şanslı kuşağıydık biz. Oysa ağır bir travma yaşıyordu toplum. Sokaklarında tankların dolaştığı ağır bir üçüncü dünya ülkesi sendromu… Neredeyse bütün gençliğini suçluluk kompleksleriyle güdüleyen, içindekini söyleyemeyen, kendi fikirlerinden korkan, öfkesini içine gömen, hayaller kurmaya cesaret bile edemeyen özgüvensiz, yarınsız bir genç sürgünler ülkesiydi o yıllarda Türkiye… Nice sonra hayallerimiz ve ideallerimiz kapımızı yeniden çaldı belki; ama artık gençlik de gitmişti elden. Biraz toparlandık, ülkemiz için bir şeyler biriktirdik, bu defa 28 Şubat indi tepemize. Zorbalar bir kere daha bir milleti karşısına almış azarlıyordu. İnsanlar inançları yüzünden suçlandılar, aşağılandılar, kahpece tezgâhlarda öğütüldüler. Görünürde sadece halkoyuyla iktidara gelen bir hükümet devrilmişti. Hem de yine görünüşte darbe filan olmadan… İyi ama madem olmamıştı o darbe, neydi milletin ruhundaki o morluklar? Bir kuşak daha gençliğini gömdü o zorbalık çöplüğüne. Sadece ideallerini, hayallerini, umutlarını değil, öğrenim haklarını, hürriyetlerini, kariyerlerini ve hatta hayatlarını yitirdi insanlar. On yılı aşkın bir zaman geçmiş üstünden. “28 Şubat bitti” diyenler de var. Bana öyle gelmiyor hiç! 28 Şubat''ın mimarları ve taşeronları ellerini kollarını sallayarak dolaşıyor ortalıkta! Ne suçlandılar, ne yargılandılar. 12 Eylül gibi 28 Şubat da yapanın yanına kâr kalacak görünüşe göre. Mağdur ettikleri insanlar kaybettiklerini geri alamadılar. Onların hayatlarında olan oldu ve zaman geri döndürülemiyor maalesef. Tek yolu var bütün bu acıların vicdanlardaki sızısını hafifletmenin, zorbalığı bu ülkenin gündeminden de, aklından da, hafızasından da çıkarmak… Susurluk fırsatı boşa harcandı, o tarihî mahkemeden suçlular güçlü çıktı. Ergenekonlar adaletin tecellisinden kaçamasın bu defa! Ki bu ülkede işlenen en ağır cürüm olduğu halde neredeyse hiç telaffuz edilmeyen bu dört sözcük yerini bulsun adaletin kitabında: Millete karşı işlenmiş suçlar! Belki o zaman, millete hizmet için bulundukları yerlere vesayet gönüllüsü gibi çalışarak ihanet edenler de kendilerini görebilirler bu boy aynalarında. Kimileri için hiç ümit yok, ömürlerini bu zorbalık anıtının gölgesinde mâmûr geçirmeye o kadar alışıklar ki… Ama kimileri için belki hâlâ ümit var; sağırlık ruhlarda o kadar da derine kök salmamışsa eğer; bakarsınız hakikat bir yolunu bulur, vicdanların o ağır kapısını çalar.