Ne eksik, bilememek

Bu devir herşeyin insanın menfaatlerine ayarlandığı bir devir... Yoksulluk sınırının altında bir ülkede yaşamıyorsak eğer, istediğimiz her şey adeta elimizin altında. Neyi istesek uzanıp alıyoruz. Neye ihtiyaç duysak kolayca ediniyoruz. Bakmayın daima şikayet hali üzere olduğumuza; yediğimiz önümüzde, yemediğimiz ardımızda. Maddi imkanlarla sahip olunabilecek şeyler insanı mutlu etmeye yetecek olsaydı; tarih boyunca bu hedefe en yakın topluluklar bizler olurduk. Ama mutlu değiliz, olamıyoruz.

Çeyrek asır öncesiyle kıyaslanamayacak teknolojik imkanlara, rahata, konfora, lükse sahibiz bugün. Hayatı kolaylaştırmak için ne gerekiyorsa hepsi icat edilip önümüze kondu. Kondu ama hayat yine de kolaylaşmadı. Aksine zorlaştı. Çünkü bu konforun, bu rahatlığın bir faturası var. O faturayı ödeyebilmek için tek tek herbirimizin daha sıkı performanslar ortaya koymamız gerekiyor. Zamana yetişemiyoruz, koşuşturmaktan raha bir nefes alacak vakti bulamıyoruz. Stres katsayımız giderek artıyor. Huzursuz, sinirli ya da bezginiz. Herşeyi iki tuşla yapıyor, pek çok gündelik angaryayı robotların, makinelerin üstüne yıkıyor, bize zaman kazandıracağını öngördüğümüz bütün o teknolojilere sonuna kadar abanıyor, ama hiç zaman kazanıyor, hiç rahatlık elde edemiyoruz.

Çevremizi saran tehditler çemberi de giderek daralıyor üstelik. Sıradan insanlar parasını ödeyip hızla silahlanıyor. Yol ortasında insanlar öldürülüyor. Hırsızlık, gasp, tecavüz, şiddet tırmanıyor. Uyuşturucu, alkol, tütün kullanımı artıyor, bunun yol açtığı bağımlılıklar nesilleri çürütüyor. Evlerimizi çelik kapılarla, alarm sistemleriyle, güvenlik kameralarıyla, kapı nöbetçileriyle, demir parmaklıklarla, yüksek duvarlarla donatıyor, yine de kendimizi güvende hissedemiyoruz. Sadece tarifi belirsiz saldırganlıklar değil bizi korkutan. Çevresel felaketler sağlığımızı doğrudan tehdit eder hale geldi. Düne kadar adını duymadığımız hastalıklar ölümcül kollarını üzerimize doğru uzatıyor. Doğru dürüst bilgi sahibi bile olamadığımız salgın hastalıkların korkusu geceleri uykumuzu kaçırıyor. Kuşlar, tavuklar, sığırlar, keneler, düne kadar tabiatın bir parçası olan pek çok canlıyı bugün korkutucu düşmanlar olarak görüyoruz. Baz istasyonları, cep telefonları, manyetik alanlar, radyasyon yayan elektronik eşyalar, genetiğiyle oynanmış gıda maddeleri, koruyucu katkılarla birer zehir kaynağına dönüştürülmüş besinler, hepsinin ölümcül keskin kılıcı tepemizde sallanıyor.

Başta aileler olmak üzere bireyin diğer bireylerle ilişki halinde olduğu irili ufaklı bütün biraradalıklar iletişimsizlikten malûl durumda. Her şeyi kendine isteyen yeni bireyleşme kültürü, herşeyi adilce paylaşmayı öngören topluluk kültürleriyle çatışma halinde. İnsan o kadar bencilleşti ki, sahip olamadığını başkasına da yar etmemenin histeri nöbetlerini yaşıyor artık.

Tıp ilaç şirketlerinin, sağlık teknolojisi tröstlerinin oyuncağı olmuş. Şehirler dengesiz büyüme ve göç hareketleriyle tam anlamıyla iflasın eşiğinde. Eğitim, sınav kazanma idelojisinin elinde rayından çıkmış. Medya, reyting ve tiraj alabilmek için insanlığın asırlar boyunca büyük bedeller ödeyerek biriktirdiği değerler sistemini bozuk para gibi harcıyor. Kültür ve sanat, çok satanın kuyruğuna takılacak mecalden dahi yoksun. Din, içeriksiz, maneviyatsız, duygusuz, hayatsız bırakılmış, dünyaya, güncele, sansasyonele kilitli kalmış.

İnsanı tatmin etmek adına ne gerekiyorsa yaptık, bir çok şeye sahip olduk. Ama bu bize yetmedi, bizi tamam etmedi. Sahip olduklarımız bizi bir hayat sahibi kılmadı.

Birşeylerin eksik olduğu belli.

Ama o kadar çok şeye sahibiz ki, o bollukta neyin eksik olduğunu bulamıyoruz.