Okuma notları

"Ey oğul! Kalp ameli olmayan lisan fıkhı seni Hakka götürmez. Seyr kalbin seyridir. Kurb esrarın kurbudur. Amel şer"î hudutlar içerisindeki manevî amel ve kullarına Allah için tevazu göstermektir. her şeyi nefis ile ölçmenin ölçüsü yoktur. Amellerini halka ızhar edenin ameli yoktur... Amelin temeli tevhid ve ihlâstır. İhlâsı ve tevhidi olmayanın ameli yoktur. İhlâs ve tevhid temeli üzerine Allah"ın izni ve yardımı ile amel binasını kur."

(Abdülkâdir-i Geylânî/Dilaver Gürer/İnsan Yayınları)

"Bilgeler şunu der: İnsan, beden içerisinde hapsolmuş vaziyette yaşıyor. Beden biraz da insanı tutan, sınırlayan bir şeydir. Gözümüz var, ama arkamızı göremiyor; belli bir açıyı görebiliyoruz sadece. Kulağımızın duyma eşiği bulunuyor. Burnun da hakeza sınırı var. Beş duyuyla çalışan beden yaşlanıyor; gelişen sağlık bilimlerine rağmen yaşlılığın önüne geçilemiyor ve sonuçta ölüyoruz. Bütün bunlar bedenin sınırlı ve araçsal olduğunu, mutlak olmadığını gösteriyor. Fakat biliyoruz ki, bir de rüya görüyor, gücümüzün üzerine çıkan pozisyonlara giriyoruz. Rüyalar bir üst benimizin, mevcut hâlimizin ötesinde bir şeye sahip olduğumuza işaret ediyor. Bize içkin bir ikiz, bir mana... "er-Refiku"l A"la"; daha yüce, yukarılardaki eş... Tasavvuf, "insanın aslı, hakikati" diyor buna."

(Hayatın Satır Araları-Modern Zamanda Kendini Bulmak/Mahmud Erol Kılıç/ Sufi Kitap)

"İlahî bir mânâ ile kuşanmış İslam uygarlığı, daima, aşırılıklardan korunmuş bir hikmeti cisimlendirmiştir. Kâinatı modern insanın yaptığı gibi ilahlaştırmaz, ancak, onu yüksek hakikatlerin bir ifadesi haline dönüştüren sembolik karakterinin farkındadır. Sonuçta kâinata saygı gösterir ve onunla birlikte uyum içinde varolur. Buna karşın Firavunî uygarlık bir yandan yaratılmış dünyaya mutlak bir değer verir, öte yandan Allah"ın kâinata serpilmiş "ayetleri"ni okumayı bilmediği için kâinatı alçaltır ve uzun vadede bu alçaltmanın sonucunda çevreyi mahveder, dengesini bozarak kâinatı yokeder.

Buna karşı Müslüman filozoflar, âlimler ve sanatçılar kâinatı asla sekülerleştirmezler. Varolmanın tüm şekillerini düzenleyen evrensel kanunların farkında olarak, tabiatın sınırlı dünyasında yenilikler yapmaya ve "İlerleme"ye kalkışmadan, bu kanunlara uyarlar. Yaradılmış düzene, her şeyi evrensel hiyerarşideki yerine yerleştiren bir bakış açısıyla yaklaşırlar."

(Birlik Medeniyetinin Kökleri/Roger de Pasquier/İnsan Yayınları)

"Yahya bin Muâz, Rabbine yakarırken der ki:

Allahım! Senden nasıl korkarım ki, sen Kerim"sin. Senden nasıl korkmam ki, sen Aziz"sin. Sana hangi yüzle dua ederim ki, ben günahkâr bir kulum. Sana nasıl dua etmem ki, sen kerem sahibi Allah"sın. Günahımı bağışlamanı nasıl ümit etmem ki, beni ona sürükleyen senden ümitli olmam oldu. Nasıl sevinirim ki, sana âsi bir kulum. Nasıl sevinmem ki, seni tanıyorum. Benim seni sevmemi istiyorsun, halbuki senin bana ihtiyacın yoktur. O halde ben, senin beni sevmeni nasıl istemem ki, ben bütün varlığımla sana muhtacım. Nefsimi nasıl severim ki, sana âsi oldu. Nasıl sevmem ki, seni onunla tanıdım."

(Damla ve Deniz/Derleyen: H. Rahmi Yananlı/Büyüyenay Yayınları)