Parantezler

Yolunu kaybedenlerin tarihi, haritanın icadı ile başlar.

Ak düşmüş adamın saçlarına. Yorgunluk çökmüş odasına. Çizik çizik olmuş masanın üstü. Kağıtlar dağ çileği resimleriyle dolmuş. Kalemin ucu kütleşmiş. Fincandaki kahve soğumuş. Bardaktaki su dökülmüş. Eşyaya küf kokusu sinmiş. Her şey dağılmış. Perdeler sararmış. Duvarların boyası dökülmüş. Tavanın bir köşesi örümcek bağlamış. Camlar buharlanmış. Teypteki kaset bitmiş. Stop düğmesi atmış. Şarkı öylece havada asılı kalmış. Hatıralar işi bitmiş izmaritler gibi ezilip söndürülmüş. Oda ve adam birbirinden uzaklaşmış. Adamın gözleri kanlanmış. Düşünceleri çapaklanmış. Kalbi parçalanmış. Günler günleri kovalamış. Adam anlamı kovalamış. Her şey olacağına varmış. Geriye hüzün kalmış. İşte böyle bir oda varmış. İçinde böyle bir adam yaşarmış. O da diğer adamlar kadarmış. Kaderinde eskimek varmış. Hayalleri cebinde kalmış.

Ortada bir kapı var. Bu kapının duvarları yok. Bu kapının çatısı yok. Bu kapının evi yok. Bu kapının tıkırtısı yok. Gıcırtısı yok. Açılışı yok. Bu sadece bir kapı. Ortada duruyor.

Peki neden kilitli?

Cebimde kaybolmuş bir anahtar var. Bu anahtar, cebime nasıl girdiğini bilmiyor. Cebimden nereye gideceğini de bilmiyor. Sağa sola da dönmüyor aslında bu anahtar. Sadece cebimde duruyor.

Ama neden benim cebimde?

Beş dakika önce şu görmüş olduğunuz masanın üstünde bir bardak su vardı. Bardağı parmağımın ucuyla iterek masanın kıyısına kadar getirdim. Su korkudan titredi. Masa heyecandan terledi. Bardak aldırmadı. Ben de itiverdim o zaman parmağımla. Bardak gürültüyle yere düştü. Su kırıldı. Masa bağırdı.

Ben nasıl ıslandım peki?

Yıllar önce bir çocuk dağ çileği aramak üzere dağlara çıktı. Birinci gün hiç dağ çileği bulamadı. İkinci gün hiç dağ çileği bulamadı. Beşinci gün hiç dağ çileği bulamadı. Onuncu gün hiç dağ çileği bulamadı. Yüzüncü gün hiç dağ çileği bulamadı. Bininci gün hiç dağ çileği bulamadı. Bu böyle sürüp gitti. Aradan otuz yıl geçti ve artık bir adam olan çocuk hiç dağ çileği bulamadı. Bir taşın üstüne oturup düşündü. Sonra indi dağdan. Evine gitti. Odasına girdi. Kapısını kapadı. Kilidi çevirdi. Anahtarı cebine, hayallerinin yanına koydu. Zaman, içine ateş, saçlarına ak düşürerek geldi geçti.

Geldi geçti.

Yıllar sonra dağdaki bütün dağ çilekleri toplanıp şehre indiler. Önlerine gelene, dağ çileği toplamak için dağlara çıkan o çocuğu sordular.

Kimse hatırlamadı.

Çocuğa sordular:

"Büyüyünce ne olacaksın?"

Çocuk cevap verdi:

"Küçülmüş olacağım!"