Parantezler

Önde yaşlı insanlar gibi damarları yüzüne vurmuş büyük, koyu yeşil bir yaprak... Arkasından bir kızıl belirsizlik her yana yayılıyor. Ne olduğu hiç belli değil o kızıllığın. Belki çok uzaklardaki bir gün batımı kızıllığı... Belki de daha yakınlardaki bir kırmızı çiçeğin flûlaştıkça kızıllaşan yalnızlığı... Bu iki rengin dışında bir de siyah var resimde. Siyah!.. Birşeyleri iyice görünmezleştirmek ya da sadece derin bir esrarla örterek gizlemek için orada bulunuyor sanki. Yeşilin ve kızılın yanında... Yaprağın damarları, yeşilin koyuluğu ve kızılın yakıcı uzak yalnızlığı dışında gözle görülebilecek başka hiçbir şey yok bu resimde. Ama ona bakınca öyle çok şey gördüğü hissine kapılıyor ki insan, şaşırmamak elde değil! Adını koyamadığınız bir dolu renk, bir yığın çağrışım ve zihninizin hava boşluğunda uçuşan onlarca düşünce bulutu... Dünyadaki hiçbir şeyin, gözün yapabildiği kaba bir tesbite sığmayacak bir derinliği, bir zenginliği, bir karmaşası var. Bütün renkler, bütün çizgiler, bütün kıvrımlar ve gölgeler, onlarca başka renge, çizgiye, kıvrıma ve gölgeye kapı açıyorlar durmadan. İçinde bulunduğumuz bu varlık toplamında hepsinin ayrı bir anlamı ve ağırlığı var. O bütünü anlamak için, renklerin ardındaki öteki renklerin, çizgilerin ardındaki başka çizgilerin, kıvrımların ardındaki değişik kıvrımların ve gölgelerin ardında çoğalan yeni gölgelerin de farkında olmak gerekiyor. Hiçbir şey göründüğü kadar az değil! Aksine; görünmediği kadar çok herşey!

* * *

Bir başka görüyorum bugün seni. Ellerin konuşuyor, gözlerin konuşuyor, duruşun, yürüyüşün konuşuyor senden ayrı. Ve tuhaf, ben hepsini aynı anda ama ayrı ayrı dinleyebiliyorum. Genel olarak bu kadar karmaşık işlerin altından kalkamam aslında ben. Ama senin bütün sözlerini duyabiliyorum. Hem de kelime kaçırmadan... Nasıl olduğunu bilmiyorum ama böyle oluyor. Bunun benim kendimi geliştirmemle bir ilgisi olduğunu sanmıyorum. Benim duyma yeteneğimin olduğundan daha fazla gelişmeyeceği ortada! Bana kalırsa bu, senin birbirine asla karışmayan bütün o konuşmalarının sahip olduğu duyulma yeteneği ile ilgili. Ellerin, gözlerin, duruşun, yürüyüşün ve hatta kendini gizleyişin bile, duyulmama ihtimali olmayan kelimelerden oluşuyor senin. Bütün o birbirinden farklı kelimeleri aynı anda duyarken, ben aslında senin toplamından daha fazla bir şey duymuş olmuyorum. Ama o kelimelerden birini bile kaçırmama izin versen, seni tam olarak duyma şansımı da tamamen yitirmiş olacağım.

* * *

Ağzımızdan çıkan bütün sözlerin üzerlerinde adresleri vardır. Gittikleri adreste aradıkları kulağı bulamayan sözler, boynu bükük bir şekilde geri dönerler.

* * *

Bu evin fiyatı ne? Bilmiyorum! Bu ağaç kaç yaşında? Bilmiyorum! Bu yoldan nereye gidiliyor? Bilmiyorum! Bu denizden yolcu gemileri geçer mi? Bilmiyorum? Bu direğin tellerine kuşlar konar mı? Bilmiyorum! Bu çiçekler yaz kış açar mı? Bilmiyorum! Bu bulutlardan yağmur dökülür mü? Bilmiyorum! Bu adamın hayalleri gerçek mi? Bilmiyorum! Bu kadının özlemleri diner mi? Bilmiyorum! Bu çocuğun geleceği uzak mı? Bilmiyorum! Bu havalar insanı deli eder mi? Bilmiyorum!

Peki ne biliyorsun?

Bilmediğimi!..