Sargısız sorgu

Varlığımızın nasıl acımasız bir işgalin tahakkümü altında olduğunu görebilmemiz için; gün boyu bizi nelerin meşgul ettiğine biraz daha yakından bakmamız yeterli olacaktır!

Perdeleri kapatınca dışarısı mı görünmez olur içeriye, içerisi mi görünmez olur dışarıya?

Dünyaya bakınca ne kadar çok vazgeçilmez şey görüyoruz. Bu da bir nevi körlük aslında. Mecnun sadece Leyla"yı görüyordu.

Hayat, sürekli meşgul çalan bir telefon gibi bugünlerde...

İyi, kavgayı kötünün kurallarıyla sürdürmeyi kabul ettiği andan itibaren rakibinin zaferlerini kazanmaya başlar.

Herkes kapattığı köşeden gol yiyen bir kaleciyi acımasızca eleştirir; oysa burada asıl görülmesi gereken diğer köşenin tümüyle savunmasız bırakılmış olmasıdır.

Açlığı her yeri sardı ihtirasların, menüler aciz kalıyor.

Katili bulmak için daha önce cinayet işlemiş olmak gerekmez.

"Gözler hep arkadadır acaba unutulan bir şey mi var" diye soruyor Sezai Karakoç yakıcı bir fısıltıyla.

Unuttuğumuz her neyse, hatırladıklarımızdan çok daha fazla yer kaplıyor içimizde.

Önümüze çıkan her yeni şeye sımsıkı sarılıyoruz, hafızamızdan bir şeyleri eksiltebilir ümidiyle...

Devasa balonlar gibi, ancak içimizi boşlukla doldurarak yükselebileceğimize inandırdılar bizi. Hatıraların, gittikçe ağırlaşan kum torbaları gibi bizi aşağıya çektiğini sanmamız bundan.

"Bakın şu nokta çok önemli" diye konuşmaya başlayanlar, sonrasında virgüllerden yakalarını bir türlü kurtaramıyor.

Bütün ömrünü iki yakasını bir araya getirmek uğraşıyla harcıyor zamane insanı; eskiler yakasız gömlekle çözüp geçmişti halbuki meseleyi.

Bir karınca yolda rastladığı bir başka karıncaya selam verdi ve bu kesinlikle ilk defa olmuyordu.

"Sen benim muhatabım değilsin!" diye söyleniyor her sabah, aynadan kendine bakan asık bir suratlı birçok insan.

Hızlı trende lafı hiç uzatmaya gelmiyor!

Söylenecek çok şey var, ne kadar sussam yeri.

Bazen bir şey söylersin ve sen bile şaşırırsın bu söylediğine. Bazen de hiç söylemezsin, çınlar durur içinde. Boşuna mı söylüyor Yunus, bir sen vardır sende senden içeru.

Aslında bütün konuştukların, kendi kendine.

Kalabalık, insanın aradığında kendini bulamadığı yerdir.

Bir iğne al, havaya at... Yere düşerken çıkardığı sesi duyarsan, yalnızsın.

Müziğin sesi o kadar yükseldi ki, herkes kendi sağırlığını eğlence sanıyor.

Bir gün bir roman yazarsam, ilk cümlesi "Söz bitti, artık yazmaya başlayabilirim..." şeklinde olacak.

Hafif hafif sallandı kıyıdaki sandal. Dönüp, "Beni de uyutacaksın şimdi" dedi denize.

Bir gün, "Issız bir adaya düşersen yanına almak isteyeceğin dört şey ne olur?" diye soracak biri; hazırlıksız yakalanacağız hepimiz!

"Deniz de nerede kaldı" diye söylendi meczup, "boğula boğula bir hal oldum!"