Sıcak İnönü

Şimdi kategorik düşünen herkes Türk siyasetinin önemli bir siması eksildi diyecek Erdal İnönü''nün ardından. Bence öyle değil, Erdal Bey aslında hiçbir zaman, aktif olarak siyasetin içinde olduğu, parti lideri olduğu, Meclis''te, hükümette koltuk sahibi olduğu dönemlerde de Türk siyasetine ait bir sima olmadı. Yabancıydı, misafir oyuncu olarak sahneye davet edilmişti, çıktı sıra dışı rolünü oynadı, sahneden indi. Ama hep yabancı kaldı.

Bir kere son derece çocuksu bir tarafı vardı Erdal Bey''in... Bu galiba üst seviyedeki fizikçilerde ve matematikçilerde oluyor. Bu bilimler, sıradan çözülmüş bitirilmiş formülasyonların ötesine geçen insanlar için gizemlerle dolu bir oyun bahçesi vaat ediyor çünkü. Dışarıdan bakıp koyu gri tonlarla “bilim” dediğimiz o şey, yaşlı başlı adamlara bilmece-bulmaca heyecanı, coşkusu, ateşi verebiliyor. Bunu Erdal Bey''de hep gözledim, ses tonu, dengesiz vurguları da çok sevimliydi. Ama laf gündem karayolunda ilerlerken araya sokuşturduğu öyle mola yerleri vardı ki, oradan anlıyorduk, oralı değildi hiç Erdal Bey. O Bakanlar Kurulu''nda, Meclis oturumlarında elindeki kağıtlara gizli gizli fizik problemleri karalayan adamdı. Yani kimdi, ders kitabının arasına Red Kit saklayan o haylaz çocuklardan biri...

Erdal Bey''in siyasetçi olamadığına dair bir başka işaret de, makam koltuğundan bulaşan o “etraflı” manzarayı hiç arzetmemiş olmasıdır. Sinemaya giderdi, bankaya giderdi, yola çıkar taksiye binerdi. Üstelik onun bu “halk arasına karışma”ları, mesela Ahmet Necdet Sezer''inkiler gibi törensel değil, gerçekten sıradandı, gerçekten gerçekti. Hiç koruması olmadı. Omuzlara alınmaktan nefret etti. Paltosunu, şemsiyesini kimseye tutturmadı. Alçakgönüllüydü. Siyasete girdiği için bütün bunlardan vazgeçmesi gerektiğine inanmadı. Aslında dedim ya, siyasete hiç girmedi. Bırakıp giderken çok mutluydu, mutluluğu yüzünden okunuyordu. Sınavdan çıkmış bir öğrenci gibi ferahtı içi...

Kanser bu muzip fizikçiyi de aldı götürdü aramızdan. Kimse onu öfkesini ağzı köpürerek etrafa saçan bir adam olarak hatırlamayacak. Özellikle kürsüde beyefendi kalmayı bildi çünkü. İnanıyorum ki milletimiz nezdindeki hatırası da sıcaktır. Hatta soyadının sırtına yüklediği tek parti soğukluğunu da ısıtmayı başardı önemli ölçüde. Yaşama biçimini pek de soyadından almamıştı zaten.

Kendi köşesinde yaşamak, fizik problemlerini çözmek, sokaklarda dolaşmak sinemaya gitmek isteyen adamdı. “Sayın İnönü” değildi yani, Erdal Bey''di. Siyaseti gerçekten istemediğini, kendi isteğiyle bırakarak gösterdi. Türkiye''de siyaseti bırakmayı başarabilmiş kaç siyasetçi var?

Türkiye''nin yakın geçmişi boyunca gelmiş geçmiş siyasi simalar arasında bana darlık ve sıkıntı hissi vermeyen nadir isimlerdendi. Bunu Erdal Bey''in aslında siyasi bir sima olmadığı kanaatimi yineleyerek söylüyorum. Ama onun ismi Meclis zabıtlarında, kabine albümlerinde geçiyor. Ölümünün ardından, bütün bu sıfatlarıyla da anılacak doğal olarak. Belki bu vesileyle, siyasetçilerimizin Erdal Bey''in bu siyaset mevzuatınca belirlenmemiş hallerinden kendileri için alacak bir şeyleri olur diye düşünüyorum. Çünkü kendisi siyasi bir sima olmayan Erdal Bey''in, siyasi simalara bırakacak bir şeyleri var yine de.

Allah taksiratını affetsin, rahmetini esirgemesin.