Ve gemi gidiyor

İçinde dünyalar gizleyen kristal bir küre ile futbol oynamak gibi bizim hikmetli sözlerle oynadığımız oyun... Aramızda paslaşıyor, birbirimize atıp tutuyoruz onu ama içinde ne olup bittiğine baktığımız yok. Kendimizi oyunun heyecanına bırakıyor, kristal kürenin içindeki dünyaya bigâne kalıyoruz. Her şey birbirine karışmış durumda... Hem bütün zamanı heyecanlı, eğlenceli hareketlerle geçirelim hem de elimizin altında sihirli bir kristal küre bulunsun istiyoruz. İçinde ne olup bittiğine alıcı gözle bakmayacaksak eğer, bir plastik top bir kristal küreden daha çok işimize yarayabilir? Hem paslarımız daha rahat adresine ulaşır, hem de kendimizi yalancı meşguliyetlerle ve meşguliyet yalanlarıyla kandırmamış oluruz. Bu bize eksildiğimiz yerin neresi olduğunu görme imkanı da bahşedebilir zamanla. Oysa biz fazlasıyla eksikken bütünüyle tamam görünmek istiyoruz. Bu sebeple ki ne futbolumuz tat veriyor, ne kristal kürenin içine kilitlediğimiz dünyadan bir nasibimiz oluyor.

...

Neyin ne olduğunu biliyor oluşumuz neyin ne olduğunu anlıyor oluşumuzu gerektirmiyor. Bu yanılsama, yeni insanın en çok kapıldığı girdaplardan biri... İsmini duymak, rivayetini işitmek, varlığından haberdar olmak... Entelektüel kapasitemiz bununla sınırlı... Bunun bir fazlası bünyeleri zorlamaya, sigortaları attırmaya başlıyor. Bilmeden yapamayacağımız o kadar çok şey var ki, anlamaya hiç vaktimiz kalmıyor. Bilmek, duymak, dolaşıma sokabilmek kâfi, daha fazlasını zaten ne toplum bekliyor bizden ne de kendimiz kendimizden...

...

"Etkilenme"yi seviyoruz. Durmadan etkileniyoruz. Önümüze çıkan bir çok şeyden... Havalı cümlelerden, efkârlı dokunuşlardan, içe gergef gibi duyarlılık işleyen şiirlerden, kalbi okşayan şarkılardan, "yaşanmışlık"la başlayan bütün o esrik pandispanyalardan, pudra şekerli gerçekliklerden, şişirmeye doyamadığımız bütün o birinci tekil şahıs balonlarından, renk renk cıvıl cıvıl cayır cayır ve bomboş aforizmik sakızlardan, cilalı, ağdalı, köşeli insanlık pozlarından hep çok, pek çok etkileniyoruz. Bir şeyden etkilenir etkilenmez, hemen bir başka etkileyici şeye sarılıyoruz. Hiçbir yere hissiyata park etmiyoruz, duraklama yapmıyoruz, kök salmıyoruz. Biz etkilenmeyi değil, "etkilenme"yi seviyoruz. O sebeple ki, "ân"ın hazzı dışında hiçbir şeyimiz yok.

...

Biz istiyoruz? Ama ne istiyoruz? Hayır hayır, sadece istiyoruz biz, "isteme"yi istiyoruz? "İsteme"yi seviyoruz. Ama neyi? Belki kısaca "herşeyi" diyebiliriz. Evet evet, biz "herşeyi" istiyoruz. Çok olsun, iyi olsun, sonsuz olsun, keyifli olsun, eğlenceli olsun, hafif olsun, gamsız kedersiz olsun ve zaman zaman o herşey havai fişekler eşliğinde kahrolsun istiyoruz! Herşey kendi başına hareket etmesin, kalabalık güzergahlarda dolaşmasın ve trendlere aşina olmayan nesle bulaşmasın istiyoruz. Herşey, herşeyi kafaya takmasın istiyoruz. Biz herşey kuyruğunu sallasın, gürültü yapmadan etrafımızda dolaşsın istiyoruz. Tıraşlanmış, tornalanmış, iğdiş edilmiş, süslü, şaşkın, uyuşuk bir fino gibi...

...

Denize sırt çevirerek ve aralıksız sırıtarak, el çırparak, çılgın kahkahalar atarak el sallıyoruz ha bire rıhtım duvarlarındaki sarsak gemi resimlerine.

Ve gemi gidiyor, denizi alıp güvertesine, kristal küreden seçtiği herhangi bir gerçek masal ülkesine.