Kapanmayan bir yara: Diyarbakır Cezaevi

12 Eylül döneminde Diyarbakır Cezaevi''nde yatan bir iş adamıyla tanıştım.

Anılarını anlattı.

Yüzbaşının köpeğine nasıl tekmil vermek zorunda bırakıldıklarını…

Lağımlarda nasıl süründürüldüklerini…

Sabah-akşam nasıl kıyasıya dövüldüklerini…

Ziyarete gelen ninelere, dedelere, analara, babalara, bacılara, kardeşlere ve evlatlara nasıl eziyet edildiğini…

Tutuklulara ve tutuklu yakınlarına zorla ettirilen "Türküm, doğruyum, çalışkanım" yemininin nasıl ters teptiğini…

Faşist zorbaların milleti nasıl zorla PKK''cı yaptığını…

***

Babası, PKK''dan nefret edermiş.

"PKK sempatizanı olduğumu öğrendiğinde ''Dinden çıktın'' deyip beni öldürmeye kalkışmıştı" diye anlatıyor.

Elinden zor kurtulmuş babasının.

Ama Diyarbakır Cezaevi''ne düşünce ve babası ziyaretine gelip oradaki durumu görünce, işler değişmiş.

Kendisi, cezaevinde beraber yattığı Ömer Yorulmaz ve Yılmaz Yalçıner''in etki alanına girip PKK''dan uzaklaşırken, babası PKK''ya yaklaşmış.

"Sonunda babam beni PKK''dan ayrıldığım için hain ilan etti" diyor.

***

İşkencenin ayyuka çıktığı, onlarca insanın öldüğü ve onlarcasının da sakatlandığı "Diyarbakır Cehennemi"nde hangi yetkililerin hangi vahşi uygulamalar için emir verdiği, hangi vahşi uygulamaların hangi görevliler tarafından icra edildiği gayet iyi biliniyor.

Kurbanlar belli olduğu gibi suçlular da belli.

İşlenen suçların binlerce şahidi var; onlar da belli.

Sorumluları yargılayıp mahkum etmek için bütün deliller elde.

Gelgelelim, ortada böyle bir devlet iradesi yok.

Diyarbakır Cezaevi''nin açtığı derin toplumsal yarayı kapatmaya matuf sembolik bir jest bile görmedik bugüne kadar.

Herkes PKK ile mücadeleden bahsediyor, ama PKK''nın üzerinde yükseldiği "Diyarbakır Cehennemi" için özür dilemek kimsenin aklına gelmiyor.

Halbuki, insanları PKK''dan uzaklaşmaya çağırırken etkili olabilmek için, önce insanları PKK''ya iten sebebleri ortadan kaldırmak lazım.

Diyarbakır Cezaevi''nde yaşanan mezalim en yetkili ağızlar tarafından şiddetle kınanıp kamuoyundan af dilenmedikçe, devletin üzerindeki bu kara leke silinemez ve Güneydoğu''da yeni bir sayfa kolay kolay açılamaz.

***

Mevcut Genelkurmay kadroları, 12 Eylül günahlarından sorumlu değildir.

27 Mayıs günahlarından, 12 Mart günahlarından, 28 Şubat günahlarından da sorumlu değildir.

Yine de şöyle bir hayal kurmaktan kendimi alamıyorum:

Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt, bir vesile ile, askeri yönetim dönemlerinde uygulanan devlet terörü için ne kadar üzgün olduğunu söylüyor…

Yassıada Mahkemeleri''nden, Menderes-Zorlu-Polatkan''ın idamlarından, Ziverbey Köşkü''ndeki işkencelerden, Mamak ve Diyarbakır cehennemlerinden utanç duyduğunu ifade ediyor…

Türkiye''ye böyle utançların bir daha asla yaşatılmaması için, darbenin d''sini telaffuz eden –telaffuz etmese bile ima eden– herkesin anında derdest edilmesini savunuyor…

Bu arada, terörle mücadelede zaman zaman ipin ucunun kaçırıldığını ve bunun da memlekete çok pahalıya malolduğunu açık yüreklilikle itiraf edip, "Hukukun üstünlüğünü herkes ama herkes kabul etmeli" diyor.

***

CNN Türk''teki "Oradaydım" programıyla yeniden gündeme gelen Diyarbakır Cezaevi yarasının, bu yara kapanmadan gündemden düşmemesini diliyorum.