Bade harabi"l-hane

Cebecioğlu Sadullah bey gölün tepeden göründüğü yüksekçe bir yerde iki katlı müstakil bir evde oturuyordu. Bundan iyisi can sağlığı idi. Sabah namazına horoz sesiyle uyanır, kuş cıvıltıları kuşluk vaktine kadar ağaçların tepesinden eksik olmazdı. Çiğ düşmüş ağaç yapraklarına yansıyan güneş ışınları bahçeye açılan pencereden içeri vururdu.

Evin bulunduğu yer şehrin dışarlak bir yeri, bir köy mahalli idi. İki günde bir indiği şehrin bütün nimetlerinden kolaylıkla yararlanıyordu. Ekmeğini fırından hergün taze alıyor, sütünü köylülere havale ediyordu. Köyün ulaşımı kolay, belediye iki saatte bir otobüs bile koymuştu. Çocukların park derdi, trafik sıkıntısı yoktu. Ağaçlarla çevrili, yeşil otlarla örtülü alabildiğine kocaman alanda istedikleri kadar oynayabiliyorlardı.

Sadullah bey geçen yaz başlarında elde avuçta ne varsa satarak, biraz da borçlanarak şehirde, zevkine göre, içini istediği gibi yaptırmak için bitmemiş bir apartman dairesi satın aldı. On binanın yan yana dizildiği, çevresi sakin, emniyetli bir site idi burası. Kapısını çelikten yaptırdı, pencere camlarını çift taraflı kendisi taktı. Fayansları, kalebodurları özenle ve gide-gele seçti. Ustalara güvenmedi, yanlarında onlara nezaret etti. Burunlarından getirdi. Parke ağaçlarını ta Düzce''ye kadar giderek en iyisinden aldı. Mutfak dolaplarını özel yaptırdı. Sırf kapı kollarını almak için İstanbul''a gitti. Ucuz olsun da nasıl olursa olsun demez, malın en iyisini alırdı. Malın iyisini ucuza kapatmaya çalışırdı. Onun için de dişe diş pazarlık ederdi. Bu yüzden satıcı onu başından savmak için bahane uydurmaz, malını başından savmanın çaresine bakardı. Çünkü satıcı ile öyle ayrıntılı konulara girerdi ki, neredeyse akraba olurdu. Muhatab olduğu kişi ile öylesine etkili diyaloğu vardı.

Aslında Sadullah bey şehre kerhen taşınmak istiyordu. Soba derdi, odun-kömür derdi, çocukların hergün sabahın köründe okula yürüyerek gitmesi, yağmur kar yağdığı zaman bazen otobüslerin gelmemesi, yolların çamur deryasına dönüşmesi ona bu kararı aldırmıştı. Ama onun idealinde emekli olunca böyle bir yere geri dönmek vardı. Şehre geçici bir süre için taşınıyordu. Hele çocuklar okullarını bir bitirsin, hele yaşlarını başlarını bir alsın sonra geri dönerdi.

Cebecioğlu çocuklarını İstanbul''a yakınlarına bırakmış, kendisi de eşyalarını peyderpey peco marka arabasıyla alabildiğince yeni evine taşımıştı. Gerçi geriye epey eşya kalmıştı ama onları da dönüşe bırakmıştı. Kalanları daha sonra taşımak üzere İstanbul''a çocuklarının yanına gitti.

17 Ağustos depremini İstanbul''da yaşadı Sadullah bey. Halbuki ne planlar yapmıştı, ne düşler kurmuştu, ne paralar dökmüştü oraya. Aklı orada kalmıştı. Ne de olsa mal canın yongasıydı. Tabii ki çocukların bu felaketi yaşamadığı, orada olmadığı için de çok şükrediyordu. Depremin üstünden dört gün geçmesine rağmen gitmedi bölgeye. Olup bitenleri televizyondan seyretti. Çünkü neyle karşılaşacağını biliyordu.

Beşinci gün gitti bölgeye. Önce sitelere uğradı. Yeşil boyalı binaların altı tırpanlanmış gibi alttan iki kat çökmüştü. Beş katlı binalar üç kata inmişti. Binaların feleği şaşmış, kimi içeri kimi dışarı yamulmuştu.

Sadullah bey mütevekkil biriydi. Malı verenin de, alanın da Allah olduğu inancı onda tamdı. Evin balkonuna çıktı, zaman zaman söylediği, şairini bilmediği şu beyti gayriihtiyari terennüm etmeye başladı:

"Viren Allahdır ey dil

Beg ü pâşâ virmez"