Evlâd ü emvâl

"Mallarınız ve çocuklarınız sizin için bir imtihan vesilesidir" Enfâl, 28

S ervet bey yarım asır önce Saraybosna yakınlarından gelip Adapazarı''na yerleşen Boşnak bir aileye mensuptur. Burada evlendi, burada çoluk-çocuk sahibi oldu. Ve geldiği ülkenin bu en verimli toprağını çok sevdi. Niçin sevmesindi; çünkü istediğini cömert bir şekilde fazlasıyla veriyordu.

Devlet kendi(leri)ne şehrin en verimli topraklarını ihsan etmişti. Karasu taraflarında 120 dönüm fındık bahçesi vardı. Her yıl 10 tondan fazla fındık alıyordu. Baharın son aylarında gider, Karadeniz''in bu en güzel sahilinde güz bitimine kadar orada kalırdı. Şehre işi düştükçe gelirdi. Boş zamanlarında bahçedeki kiraz, ayva ve elma ağaçlarıyla uğraşır, diplerini kazar, onlara özen göstererek bir çocuk gibi ilgilenirdi. Bunun yanında şehirde mısır tarlası da vardı. Tarladan her yıl herkes gibi güç ürün kaldırırdı. Allah bir kere yürü kulum demişti ve Servet bey koşarak yürüyordu.

Hırslı ve tuttuğunu koparan bir kişiliğe sahipti. İnatçı ve sattığı malın karşılığını almak için söylediğinden bir kuruş aşağı düşmezdi. Mesela kiracıları ile hiç pazarlık yapmaz, dediği olurdu. İstemeyen çıkıp gitsin, daha fazlasına veririm, derdi. Dediği doğruydu. Her yıl artan kiralar enflasyonun mutlaka üstünde seyrederdi. Kiracı da çaresiz söylenen rakama razı olmak zorunda kalırdı.

Toprak bereketli mi bereketli, ağaçlar verimli mi verimliydi. Servet bey beş-on yıl içinde 14 daire sahibi olur. Birkaç tane de yarım kalmış kooperatiflerde hissesi vardır. Şehrin en işlek caddelerinde üç tane de dükkânı bulunmaktadır. Son yıllarda işinin yaver gitmesi ile sahip olduğu on dairelik apartmanının altına bir de süpermarket açar. Marketin başına da büyük oğlunu geçirir. Bütün işleri o görür. Açılıştan birkaç ay sonra da görkemli bir düğünle oğlunu evlendirir ve mürüvvetini görür. Küçük oğlan öğrencidir ve okulunu daha bitirmemiştir. Yine okullu olan biricik kızı markette ağabeyine yardım etmektedir.

17 Ağustos depreminin olduğu saatte Servet bey Karasu''da fındık bahçesinde idi. Felaketi iki katlı köy evinde yaşadı. Başını zor kurtararak bir o süratle oğlunun, gelininin ve biricik kızının kaldığı şehirdeki evine koştu. Beş katlı bina olduğu gibi yere çökmüş, iki kata inmişti. Binayı ayakta tutan tüm direkler yıkılmış, market tamamen altta kalmıştı. Çığlıklar, âh u enînler birbirine karışmıştı. Kızı ve gelini, eğilmiş duvarın altında bir üçgeni andıran boşlukta saatlerce saklanarak neticede çıkmışlardı. Sevindi sevinmesine de, yüreğinin bir parçası daha enkaz altındaydı. Servet bey o gün öğle saatine kadar hiçbir şeye aldırmadan enkaz yığınının başında bekledi. Bitkin, yorgun ve umut dolu bakışlarla. Çünkü oğlunun imdat çığlıklarını duyuyordu. Yardım etmek istiyor, fakat elinden bir şey gelmiyordu. O anda isteğinin yerine gelmesi karşılığında belki tüm servetini verebilirdi.

Enkazın altında Servet beyin oğlu öğleye doğru can verdi. Tüm umutları tüketen baba, ölüm haberini duyunca desteksiz bir heykel gibi olduğu yere yıkıldı kaldı.

Üç beş saat önce Servet beyin sahip olduğu tüm daireler depremle yerle bir olmuştu. İşleri çekip çeviren oğul artık bir daha gelmemek üzere gitmişti. Kurtulan gelin ve kızına şöyle doyasıya sevinemedi bile. Büyük bir yıkımdı yaşadığı. Dünyaya bel bağladığı ne varsa birden elinden çıkmıştı. İnanamıyordu. Daha doğrusu inanmak istemiyordu. Bunca zamandır kazandığı, gece-gündüz demeden dişinden tırnağından artırarak biriktirdiği malın bu kadar kolay ve bu kadar kısa bir zamanda elinden çıkacağını hiç mi hiç düşünmemişti. Veren de, alan da Allah''tır. Öyle diyor ve bununla teselli buluyordu ama, içinin bir köşesine çekilmez bir sıklet vererek yerleşen ukdenin gelip boğazında düğümlenmesine engel olamıyordu.