Katolikler için düşünmeye çağrı

Papa, ilk dînî “genelge”sini 2005 yılı sonunda, İsa’nın (A.S.) doğum günü olarak kabul edilen 25 Aralık’ta yayımladı ve bu metin bir kitapçık olarak 25 Ocak 2006’da basıldı. Benim elime 26 Ağustos 2006’da, Almanya’da geçti. Metnin “Deus caritas est” başlığını taşıması beni sevindirdi. Biz de her vesile ile, her besmelede, “Allah Rahman ve Rahîmdir” demiyor muyuz?

Bu metni; inançlı Katolikler okumalı ve üzerinde düşünmelidirler. Fakat şu iki gerçeği de unutmamalıyız: Allah’ın rahmet ve inayeti bütün yaradılış âlemini kuşatır ve kapsamına alır, fakat dar anlamda “Sevgi ilişkisi”, Allah’ın en büyük nimeti olan örnek sevgi elçilerini sevenlerle Allah arasında kurulabilir. İkinci olarak da sevgi öğrenilmez, yaşanır. (Aşk âmedenî buved, ne âmûhtenî! - Mevlânâ)

İlâhî Sevgi’den nasîbini almak için, sevgi elçilerine kin duymamak, onları sevmek gerekir. Bu, şaşmaz ölçüttür, kıstasdır: Allah ile aramızda sevgi bağının kurulmuş olup olmadığını anlamak için, biz Müslümanlar, kendimize şu soruyu sorarız: Yüce Sevgili’yi ve Ehlibeytini seviyor muyum? Sevmiyorsam, Allah ile aramda sevgi bağı kurulmamış demektir. (Âl-i İmrân, 3/31)

Yüce Sevgili’yi gerçekten sevip sevmediğimizi anlamak için de Ehl-i Beyt’i sevip sevmediğimizi kendimizle yalnız kalarak sorarız: Ali’yi seviyor muyum? Huseyn’i seviyor muyum? (Şûrâ 42/23).

Bu Sevgililer’i seviyorsak, sadece zahirde “Müslüman” olmakla kalmayıp, Yunus Emre dili ile “Eri hak bilme” derecesine erebilmişiz, îman sahibi olabilmişiz demektir.

Bu îmana erişmek, başkalarına da sevgi ile, rahmet ile, adalet ile davranmamızı gerektirir. “Diyalog” dediğimiz nesnenin, gerçek diyalog olabilmesi ve bir hayra vesile olabilmesi için Allah rızasından başka bir amaç gütmemesi gerekir.

Biz, insan hakları ve adalet açısından yetmişiki millete bir göz ile bakarız. Meşru müdafaa sınırları dışında da, her insana “Sevgi Ahlâkı” demek olan “birr” ile davranırız. Diğer inanç topluluklarının Yüce Sevgili’yi bizim gibi tanımasını ve sevmesini beklemeyiz. Çünkü Allah kimseye tâkatinden fazlasını yüklemez Allah âdildir. Ancak, Âdem’in vârisi, insanlığın temsilcisi olan Yüce Sevgili’ye kin duyanlardan -adaletden ayrılmamak ve hiçbir zaman zulme düşmemek şartı ile- sadece onlara karşı da Sevgi Ahlâkı yükûmümüz olan tebliğ vazifemizi yerine getirdikten sonra, uzak dururuz. Çünkü İblis’in kıskançlığı ve kini Âdem’den çok O’nun soyundan gelecek olan Vâris-i Âdem’e, Nûr-i Muhammedî’nin hâmili Yüce Sevgili’ye yöneliyordu. Yüce Sevgili’yi tanıyamamakta özrü olanlar “kaasır”dır, Allah’a, âhıret hayatına îman edip de önceki sevgi elçilerinden birine sevgi bağı ile bağlı olup takati nisbetinde sevgi ahlâkına uygun yaşadıkları takdirde mükâfatlarını alırlar, onlar için de korku yoktur. Biz bütün Yahudi ve Hıristiyan ümmetini ilke olarak “kaasır” kabul eder ve onları da severiz, ne var ki onlardan her zaman aynı sevgiyi görmeyiz ve beklemeyiz. Biz onları severiz, fakat onların çoğunluğu yazık ki bizi sevmezler. (Âl-i İmrân, 3/119)

Papa’nın “Deus caritas est” bildirisini de, ismini görür görmez sevgi ve sevinçle satın aldım. Önceki Papa döneminde Vatikan’dan İstanbul’a sevgi meltemleri erişiyordu. Musevî âleminden de böyle meltemler bekliyordum: Niye göçtü Şems-i Tebrîz? Bu gurûba tâkat olmaz/Bir esinti yok mu hâlâ Kuşita’ya (İstanbul) Orşilim’den? (Kudüs)

Beyrut Fâciası’ndan sonra birçok “diyalog ehli”nin takkesi düştü, benim yazılarıma kendi gönüllerinin ne iğrenç bir şeytan bataklığına dönmüş olduğunu göstermekten başka hiçbir anlamı olmayan, Kur’an-ı Kerim’e ve Yüce Sevgili’ye dil uzatan “iletiler”e muhatap oluyorum. Bunlara üzülmem. Fakat bir Musevî hanımın, beni sanki bütün Musevîler’i kötü gözle görüyormuşum gibi sanmasına ve edep dahilinde bir cevap vermesine gerçekten üzüldüm. Yazımı ve mümkünse daha önceki yazılarımı bir daha okumasını dilerim. Allah’a değil kendi yonttukları ırkçılık putuna tapan sövgücülere de acımaktan başka ne yapabilirim? Şalom!

Papa’nın “Allah Rahman ve Rahimdir” bildirisine de 2005 sonrası Vatikanı’nın mutfağında - miyop ahçıların karanfil zannetmesi dolayısı ile - sinek düşürülmüş. Metnin başına konan ve Papa’ya ait olmayan bir yazıda şöyle deniyor: Tübingenli ilâhiyatçı Peter Hünerman’dan: “Öyle bir durumdayız ki, bir din, meselâ İslâm adına birçok minberden kin vaaz ediliyor!”

Papa, “Deus caritas est” (Allah Rahman ve Rahîmdir) Beyannamesi’nin değerinin, İslâm’a yöneltilmiş bu soğuk saldırısı ile, Allah katında sıfıra indiğini fark edemiyor mu? Bu çok önemli Beyanname’nin Hünermann’ın soğuk ve çirkin “Meselâ”sından arındırılarak ve Lübnan Savaşı’ndan sonra gözden geçirilerek yayımlanması gerekmez mi? Vatikan Elçiliği’ne saygı ile iletilir.